Ya o İtalyan artisti ya ben!

Canımdan aziz kârilerim, gene merhaba!

Bu satırları okumak zahmetine katlandığınıza göre yaşınız haylice var; beni de zaten siz anlayabilirsiniz netekim. Hani insanın bazı ahbabı oluyor, 40 yıl geçse de yarenlikleri taptaze kalıveriyor; kimi zaman kahvehanede okey masasında, kimileyin kola nûş edilen işret meclislerinde 40 yıllık şakalar, belki kırkıncı defa yapılıyor, yine böğürtüye karışan kahkahalarla gülünüyor, edilen haylazlıklar yine omuzlara yumruklar vurularak “hınzır seniii” işmarıyla paylanıyor filan.

Her ne hal ise. Geçenlerde uzun bir fasıladan sonra gittiğimiz Burhan’ın kahvehanesinde, “Safa geldin Baba Rüstem” tezahüratıyla karşılandık; dostlar gibi Burhan da özlemiş fakiri. Hemen nargileler ateşlendi, masaya çerez ikramı yapıldı, etraftaki açlara simit sipariş edildi, ıstakalar şıkır şıkır döküldü önümüze. Bir yandan da göz ucuyla maç seyrediyor ahali. Baktım; #BizimÇocuklar!

Ayıp olmasın diye arada ben de televizyon cihetine bakıyorum; iki oynuyor, üç zevzeklik ediyor bizim oğlanlar. Süper star diye pazarlanan bebeler arada şöyle eksantrik hareketler çekiyor; sonra bakıyorum Bal Ligi topçularından hallice bir ekipten müteşekkil Gürcü takımının çevirdiği topun ardında deli divane koşturuyorlar filan. Can sıkıntısıyla kafamı masaya çevirip şöyle birkaç cümleyle kahve ahalisini irşat edeyim dedim.

Futbolun tarihçesiyle girizgah yaptım, bilumum dünya ve Avrupa şampiyonalarında oynanan oyun ve taktikalardan anlattım, kıyıda köşede nâmları unutulmuş birkaç efsaneden dem vurdum filan. Böyle dolu dolu, menkıbe ve detaylarla süslenmiş cümlelerimi işiten millet fena halde mest oldu tabii; içlerinden biri, “Baba Rüstem, Konya’ya gidip Montella’ya da brif versen; bu İspanyol oğlancıkları senin şu vukuf ve mütebahhiren, şu tatlı dilin olmazsa katiyen alt edebilemeziz,” filan dedi. Oğlan fena halde hayran kesilmiş fakire; dedim yavrum, şöhret afettir! Şimdi oraya gitsem, Montella olacak artiz dinler mi beni?! Hadi dinledi, sonra acar magazin muhabirleri bırakır mı peşimi?! Şefkatlü Büyük Britanya ve İrlanda Prensesi Diana hazretlerine yapılan fenalığı hiç işitmediniz mi, filan yollu birtakım itirazdan sonra çocuk sus pus oluverdi. Daha sesi çıkmadı.

Neyse; ol gün gelip çattı. #BizimÇocuklar, Hazret-i Celaleddin’in rûh-ı mübareğini rencide ettiler; 7 Eylül’de 6 gol yeyip Konya’da kebap oldular! Yaşlandık be yavrum; nâ-tüvânız. Bu yaşta şöyle köşe bucak teselli sebebi arayan bunca mazluma, golsüz bir beraberlikle dahi şad olacak şol kadar muğber âdeme reva mıydı bu!

Ertesi gün namaza dahi uyanamadım! Öyle perişan olmuş rûh-ı latifim. Neyse saat alafranga 11’e geliyordu; telefonum çaldı, baktım Anadolu yakasından sabit numara. Herhalde bilmem ne bahanesiyle internet kampanyası için keriz avına çıkan serserilerdir diyerek açmadım. Çok geçmeden bir daha aradı aynı numara. Mühim olmalı, diye düşünüp bu defa cevap verdim. Riva’dan arıyorum, TFF başkanvekili bilmem kim, Baba Rüstem’le mi görüşüyorum, filan dedi. Buyrun, dedim. Efendim, dün gece Konya’da yaşanan elim hadise milletçe üzdü bizi; fakat siz meğer olacakları biliyormuş gibi, birkaç gün önce bir dost meclisinde işaret buyurmuşsunuz. Acaba bir sonraki müsabakadan şöyle birkaç gün evvel sizinle teknik ekibi bir araya getirsek, onları irşat edip yüreklendirseniz vs. olur mu? diyesi oldu. Dedim yavrum, mazâ mâ-mazâ; yani geçen geçti artık. Memleketin başına ne geldiyse ulu sözü dinlememekten geldi. Aklınızı başınıza devşirmiş olmanız yine de bir şeydir tabii; fakat yavrum, evvela 9 numaranın sahtesine bile tahammül edemeyen şu İtalyan artistini göndermeden olmayacak bu iş. Beni böyle sevimsiz adamlarla muhatap etmeyin çocuğum, dedim.

Laflarım ağır gelmiş olacak, herif hık mık bir şeyler geveledi; sonra bilmem nerenizden öperim filan diyerek alelacele kapattı telefonu. Çok geçmemiş olmalı; hanım bitiverdi dibimde; uyan Rüstem, uyan! İnsan meşin bir kürre için böyle harap eder mi yahu kendini, yaşından utan diye söylendi. Kalktım, lâ-havle çekip doğru memişhaneye…