Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
26

Bildirimler

Hristiyan dünyası, Haçlı Seferleri sonrasından itibaren Müslüman dünyaya karşı yaşadığı yenilginin travmasını Pavlus'un öğretisinden imâl olan “Tanrılarını” hayatın dışına iterek atlattı. Kendilerini terk eden, kendilerine değil Müslümanlara zafer yolunu açan “Tanrı'yı”, merkezden alıp, merkeze kendi akıllarını/insanı koyarak “tanrılarından” intikamlarını aldılar.



İslâm coğrafyası için ise ilk travma, Hicri ilk asırlarda Antik Yunan'a ait eserlerle karşılaşmakla, Akaid'i, İlm-i Kelâm'a terk etmekle, Mutezile'nin akılcı çıkışları ile başladı. 19 Yüzyıl ise ikinci ve köklü travmanın ortalama tarihiydi. Sömürgecilik sayesinde gelişen Batı modeli, sömürdüğü İslâm coğrafyalarının önüne geçti. Napolyon'un işgali ile başlayan süreç neredeyse bugüne kadar geldi. Bu travma ile başa çıkma gayretleri, yöntemleri oldu. Ancak bu yöntemler pek yeterli olmadığı gibi İslâm coğrafyası içerisinde içsel kırılmalar da oluşturdu.



Müslümanların yaşadıkları problemlerle başa çıkma yöntemi çok çeşitli olsa dahi, bu yöntemleri Selefiye, Kelâmiye, Sufiye olarak üç başlıkta ele alabiliriz diye düşünüyorum.



Müslümanların gelişen dünyada karşılaştıkları problemlere aradıkları çözüm yolları sırasında başvurdukları yegâne kaynak Kur'ân-ı Kerim ve Sünnet'tir. Ancak bu iki kaynağı nasıl ve hangi araç ile uygulayacağımız sorusuna farklı cevaplar verilmiştir. Selefiye, tevile gitmeden, âyetleri zahir manası ile anlamayı savunarak, akıl/rey yerine zayıf dahi olsa rivâyet ile amel etmeyi savundu. Bununla birlikte ileri dönem Selefî isimlerden İbn Teymiyye, “Sarih akıl ile sahih nakil çatışmaz, çatışırsa ya akıl sarih değildir yahut nakil sahih değildir” der. Kelâmiye'ye geldiğimizde, aklın burada bir yöntem olarak daha fazla işlev gördüğünü görürüz. Sufiye ise, tümüyle metafizik bir alanda yürür, keşf ve ilhamı yöntem olarak kabul eder.

Şunu bir parantez açarak belirtmeliyim ki, kısaca bahsettiğim başlıklar, hem bir köşe yazısında anlatılamayacak kadar geniştir hem de bıçak gibi keskin bir tasnif mümkün değildir. Zira Sufiye dediğimizde İbn Arabi yöntemi gibi vahdet-i vücut öğretisini kabul eden bir aşırı tasavvufi yorum da vardır, Gazâlî gibi tasavvufu şer'i daire içine çeken mutedil yorum da vardır.



Yanlış hatırlamıyorsam, Süleyman Uludağ Hoca, yukarıda bahsetmeye çalıştığım tasnifi “İslâm Düşüncesinin Yapısı” adıyla kitaplaştırmıştı.



Müslümanların bu öncül girişimlerden sonra, özellikle 19 yüzyıl ve sonrasında, İslâm coğrafyaları karşısında yenilgi hissettikleri Batılı sömürgecilerle mücadele kapsamında yoğun çalışmalarda bulundu. Hint Alt Kıtası –bugünkü Bangladeş, Afganistan, Pakistan, Hindistan bölgesi-, Afrika, Mısır, Osmanlı İmparatorluğu ve Libya'da ortaya çıkan akımlar; selef akîdesi, medrese usulü, tecdid hareketleri –özellikle bugün İhvan-ı Müslimin'i oluşturan kitlelerin öncülleri-, cihadî akımlar olarak farklı şekillerde teşkilatlandılar. Bu teşkilatlanmalar, kültürel ihyâ, siyasi katılım, bilimsel gelişme gibi birçok yöntem ile bu badireyi atlatma çabası verdiler.



Verilen tüm bu çaba, tam anlamıyla sonuç vermemiş, başarıya ulaşmamış olabilir ancak tümüyle olmasa dahi çokça başarılı olunduğunu düşünüyorum. “Nasıl yani, Batı hâlâ önde, bir arkadayız…” diyebilirsiniz ancak mevzu o değil. Öncelikle hâkim dil Batı'nın olduğu için İslâm coğrafyaları karşısında başarı kazandığını kendi iddia ediyor, kısmi safsata… Sonrasında, Batı'nın temiz sokaklarına bakıp bir medeniyetleri varmış hissine kapılmayın zira bu zihniyet, sömürgeci ve barbar… İşgal etmedik toprak parçası, işkence etmedik Müslüman coğrafya bırakmadılar. Yalnızca fiziki, maddi işgalden bahsetmiyorum, misyonerler eliyle manevi işgal, kitaplarımızı çalıp, kütüphanelerimizi yakma girişimiyle kültürel işgali de sağladılar. Tüm bu istilaya rağmen Müslümanlardan ve İslâm coğrafyalarından bahsediyorsak, ayakta kalmışsak bu çok büyük bir başarıdır. Sonuncu ve en önemlisi, İslâm coğrafyası içerisinde Müslüman ve İslâm coğrafyasının bir bireyi olmasına rağmen, Batı ile işbirlikçilik yapanlarımıza rağmen ayaktayız; İran'a rağmen ayaktayız, Moğol işgalinden başlamak üzere, İslam coğrafyasında iç fitne olanlara rağmen ayaktayız, Batınîlere rağmen ayaktayız, Mahmud Abbas'a rağmen ayaktayız, Sisi'ye, Ruhani'ye, Hizbullah'a, Beşşar Esed'e, Kaddafi'ye, Suud'un resmi Vahhabilik siyasetine rağmen ayaktayız, Birleşik Arap Emirliklerinin fitnesine rağmen ayaktayız, bunlar çok güçlü olduğumuzun kanıtları, başarılı olduğumuzun da, yenilmediğimizin de…

İslâm coğrafyasının, Müslüman liderlerin bir girişimi daha mevcut; İslâm İşbirliği Teşkilatı.



İslam İşbirliği Teşkilatı

/

İİT,

1969'da, İslâm ülkelerini çatısı altında toplamak üzere kurulmuş olan, 57 üyeye sahip, uluslararası bir teşkilat.



Bu yıl İstanbul'da düzenlenen İslâm İşbirliği Teşkilatı 13. İslâm Zirvesi'nde, 3 yıllık dönem başkanlığını Mısır'dan Türkiye devraldı. Zirve'de konuşan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Müslümanların üç önemli sıkıntısını şu şekilde dile getirdi:



“Barış ve adalet sütunları üzerine yükselen bir medeniyetin mirasçılarının bugün daha çok iç savaşlar, silahlı çatışmalar, mezhep taassubu ve terörle anılıyor olması gerçekten üzüntü vericidir. Dikkat edersek, şu anda, en büyük çektiğimiz sıkıntı nedir? Burada 3 ana başlık görüyoruz. Bunlardan bir tanesi, mezhepçiliktir. Bir diğeri ırkçılıktır, bir diğeri de terördür. İslam dünyasının içinde olduğu bu mezhepçilik tahribatını ki bu bir fitnedir de aynı zamanda, ırkçılık tahribatını bu da bir başka fitnedir, bir diğer tarafta da terör olayı, bunlar bizi ciddi manada zayıflatmakta ve kan kaybına neden olmaktadır.”

Yukarıda bahsettiğim çıkış yolları arayışının bir uzantısı olduğunu düşündüğüm, Türkiye'nin çok önemli bir role sahip olduğu bu zirvede dile getirilen sıkıntılarımıza, iki tanesini daha eklemek gereğine inanıyorum:

Korku ve tembellik.

Recep Tayyip Erdoğan önderliğindeki Ak Parti hareketi, kuruluş ilkeleri ve ortaya koydukları potansiyelleri ile korku ve tembellikten nasiplenmediklerini bu coğrafyadan başlamak üzere tüm dünyaya gösterdiler. Bu nedenle de Recep Tayyip Erdoğan'ı, belediye başkanlığı seçimlerinden başlamak üzere hedef tahtasına oturttular. Üç temel sıkıntımızın olduğu doğru, bu üç temel sıkıntının ortadan kalkması için korku ve tembelliğin olmadığı, cesaret ve çalışkanlığın olduğu bir yürüyüş gerekiyordu. Bu yürüyüşü bir gelenek haline getiren Erdoğan'ın rol model olması, diğer üç sıkıntının ortadan kalkması, Batı'nın en büyük kâbusu oldu. Bu nedenle ideal rol modele, gerçeği yansıtmayan kötü bir model ismini yapıştırmaya kalkıp “diktatör” dediler. Korkak ve tembel Müslüman modelinden memnun olan barbar ve işgalci anlayış için en büyük tehlike cesur ve çalışkan Müslüman modeliydi, biz kaybettiysek bu iki hasleti kaybettiğimiz için kaybettik, barbar Batı kazandığı için kaybetmedik.

Türkiye öncülüğünde, daha özelinde Recep Tayyip Erdoğan öncülüğünde, cesaret ve çalışkanlığın olduğu bir model ortaya çıktı. Ancak, bu modeli desteklediği halde sırf bizde adına muhalif denen ancak muhalefet değil küfürbaz, edepten nasiplenmemiş, linç ahlâkından beslenen, nefret hastalığına tutulmuş olan kesimlerden korktuğu için inandığını söyleyemeyen Müslümanlar var. Bunlarla birlikte konforlu hayatları bozulmasın, yorulmasınlar diye ağzını açamayan Müslümanlar var. Aşırı derecede tiksinti duyduğum bu kitle, rol modelin halkın her kesimine sağladığı imkânları tepe tepe kullanıp, asla rahatını bozmayacak şekilde davranıyor. İnandığını söylemekten aciz bir kesimin açtığı yaranın acısını çekiyoruz. Şimdiki önceliğimiz, bu tiksindirici korkak ve tembel kesimleri dirilmek olmalı. Bunun yolu da bunların rahatlarını bozmaktan geçiyor, bizler ancak bunların rahatı bozulursa rahatlarız ve diğer üç sıkıntının da üstesinden geliriz, bizinillah.




Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...