Güleryüzlü ciddiyet

Her vesileyle, meziyet, şahsiyet ve ciddiyet kelimelerini yan yana getirmeye çalışıyorum. Bir de mesuliyet ve hassasiyet. Öte yandan, ciddiyeti de hapishaneye çevirmemek gerekiyor. Güleryüzlü bir ciddiyet, galiba en iyisi.

Bana bütün bu kelimeleri / kavramları hatırlatan isimlerden biri de Kâmil Yeşil''dir.

İstikrarlıdır, istikamet sahibidir. Zekâ ile ahlakı bir bütün olarak görür. Çıktığı yolun adı, ''uzun bir dürüstlük''tür. Bu yüzden, bizim için, adeta ''salık ocağı''dır. Yine, Behçet Necatigil''in ''az görün, çok görürler'' sözünün izinde olanlardandır. Öyle her yerde göremezsiniz onu.

Kâmil Yeşil, 1963 Aydın doğumlu. Öykücü. Yayınlanmış yedi öykü kitabı var: Ankebût, Balın Tuzu Eksik, Kayıp Dilin Öyküleri, Tamir Görmüş Aşk, Kurban Çiftliği, Özet Yaşamaklar ve Yankısının Peşinde.

Eser vermek, aynı zamanda, ortaya bir şahsiyet koymak demektir. Bunun ne anlama geldiğini, Kâmil Yeşil''de görüyoruz.

İnsan, taştan pek, gülden naziktir. Bu atasözü, sanki onu anlatıyor gibidir. Çünkü o, ''her şey incelikten, insan kalınlıktan kırılır'' sözünün neye karşılık geldiğini bilenlerdendir. Şunu da: Nifak ile ittifak bir yerde durmaz.

***

İnsanları yakından tanıdıkça, kiminin altını, kiminin üstünü çizersiniz. Kâmil Yeşil''i önce eserleriyle tanıdım. Sonra mektuplaşmalar, telefon görüşmeleri, iki kez dünya gözüyle görme imkânı, dergi ve kitap projeleri, ortak işler. Bir de baktık ki, on yedi yıl geride kalmış.

İki kalp arasında, temiz ve bereketli on yedi yıl.

Evet, Kâmil Yeşil''i sadece iki kez gördüm. O Ankara''da, biz ise İstanbul''dayız. Buna rağmen, onunla her daim berabermişim gibi. Geçen gün, bir topluluk içinde, ''Kâmil Ağabey''i iki kez görmüşlüğüm var'' deyince, bir şaşkınlık oldu. Hatta arkadaşlardan bir tanesi, ''sizin ayda birkaç kez yüz yüze görüştüğünüzü düşünüyordum'' dedi. Ne kadar güzel. Kalbî yakınlık ve ruh akrabalığı bu olsa gerek.

Kâmil Yeşil, edebiyata ''dava'' gözüyle bakanlardan. Yüksek bir din şuuruna sahip, fakat eserlerinde bunu vaaz etmiyor. ''Yapmayın'' demek yerine, ''yapmamayı'' tercih ediyor. Biliyor ki, yazmak değil, okumak ve yaşamak emirdir.

Peki, öykülerinde ne anlatıyor? Kısaca söylersem; insanın şaşkınlığını, çıkmazını ve modern dünyanın yan etkilerini.

Onunla Millî Gazete ve Yeni Söz''de aynı sayfaları paylaştık. Gazete yazılarını hesap makinesiyle değil, kalemiyle yazdı. Yani makineye değil, vicdanına bağlı bir hayat yaşadı, yaşıyor. 657''ye tâbi olmasına rağmen, rızkın Allah''tan geldiğini bilir ve neye inanıyorsa, onu yazar. Konjonktür falan dinlemez, müstear isimlerin arkasına sığınmaz. Biz buna ''klâs duruş'' diyoruz.

***

Dostluk, uzun ve zorlu bir yolculuktur. Dürüstlük ve fedakârlık gerektirir. Şöyle söylenir: ''Zorluklar, dostları ölçmek için en iyi tartıdır.'' Öte yandan, zorluk iyidir. Çünkü insanlar, kolay ulaştıkları yahut kavuştukları şeylerin kıymetini bilmezler, onları hor kullanırlar. Ancak kaybedince anlarız.

Yine, bazı şeyler, birbirlerinden habersiz olarak, birbirlerini çok güzel tamamlarlar. Uzak diyarlardan bir örnek verelim: Andre Gide, ''insanın hayatı, insanın hayalidir'' diyor. Bu söz de Goethe''ye ait: ''Bir şeyin ancak devamı varsa, değeri vardır.'' İşte, bazı insanların birbirini bulması ve sözü / selamı sürdürmesi de böyledir. Diyelim ki, yüksek kader.

Aslında her şey çok basittir. İnsanlara güven veriyorsanız, siz de insanlara güvenebilirsiniz.

Ali Görkem Userin''in çok önemsediğim bir sorusu var: ''Kendisinden başkasını düşünmeyen insanı, kendisinden başkası niye düşünsün?'' Sadece kendisi için yaşayanlar, bugün önemli mevkilerde ve görünür yerlerde olabilirler. Olsunlar. Bizim arzu ettiğimiz, gönüllerde ve gökkubbede hoş bir seda bırakmaktır, bırakabilmektir.

Kâmil Yeşil''in sedası, daha şimdiden, yankısını bulmuştur.