Efsane değil gerçek: Savaşçı Türk kadınlar

Türk Devleti her zaman savaşçı kadınları içerisinde barındırdı. Tarihimizde kahraman Türk kadınları...

Nezahat Onbaşı: Albay Hafız Halit Bey, komutasındaki 70. alayla birlikte Milli Mücadele saflarına katılmış; ancak eşi Hadiye Hanım daha 24 yaşındayken vereme kurban gittiğinden ve o yıllarda İstanbul işgal altında bulunduğundan, küçük kızını da yanında götürmek zorunda kalmıştır. Böylece kader küçük Nezahat'ı, daha 9 yaşındayken cepheyle tanıştırmış, 12 yaşına kadar tam üç sene müddetle cephelerde bilfiil babasının yanında savaşmıştır.

Şerife Bacı: Kurtuluş Savaşı'nda yaşlı kadın ve erkekler ile birlikte yol alan Şerife Bacı, İnebolu'da bulunan cephaneleri Ankara'ya götürülmesinde çocuğu ve kağnısıyla yer aldı. Kış şartları nedeni ile donarak vefat etti. Cephane ıslanmasın diye battaniyesini cephaneye sarmış bebeğine de sarılıp donmaması için uğraş vermiş.

Nene Hatun: Osmanlı Rus Savaş'ında köyü Ruslar tarafından işgal edilince kocası ve oğlu ile Erzurum'a gelen Nene Hatun, Erzurumlular ile birlikte Aziziye tabyasına koştu Rus askerleriyle kahramanca savaştı. Erzurum'da vefat eden Nene Hatun, Türk kadınının ve vatan sevgisinin sembolü oldu.

Çete Emir Ayşe: Yunan askeri Aydın tarafına geldiğinde Çete Emir Ayşe, iki arkadaşı ile beraber Menderes'in diğer tarafına geçerken arkadaşları kayıktan düşerek vefat etti. Çanakkale'de ölen kocasından kalan tek hatırası elmas küpelerini bozdurup kendine tüfek almış Yunanlılar ile savaşmış İstiklal Madalyası kendisine ödül olarak takıldı.

Erzurumlu Kara Fatma: İzmir'in Yunan işgaline uğraması üzerine İzmir'e geçerek kurtuluşu için savaştı. Bir keresinde, onbaşı olduğunda neredeyse sadece kadınlardan oluşan birliği ile düşmanın cephe gerisine bir saldırı düzenledi ve aralarında bir Yunan subayı toplam 25 esir askerle geri döndü.

Kılavuz Hatice Hatun: Pozantı'da mücadele etti. 8 Mayıs 1920'de gece Fransız kuvvetlerine Kumcu Veli ile birlikte kılavuzluk ederek, onları Türk askerini Frasınsızların ateş hattına soktu. Bu şekilde Fransız askerlerini esir aldı.

Tayyar Rahmiye: Adanalı Rahmiye Hanım, 1920 yılında Türkler ile Fransızlar arasında yapılan Kurtuluş Savaşına katılmıştı. Savaşın ilk zamanlarındaki görevleri keşif ve cephe gerisinde kundakçılık yapmaktı ve bu görevlerini birçok kahramanlıkla gerçekleştirmiştir. Daha sonra kendi de savaşta çarpışmalara katılmıştır. 1920’de Fransızlara karşı harekete geçildiği sırada Türk askerlerinde yorgunluk ve korku sebepleriyle bir duraksama olunca, “Ben kadın olduğum halde ayakta duruyorum da, siz erkek olarak yerlerde sürünmekten utanmıyor musunuz?” demiş ve askerlerin toparlanmasını sağlamıştır. Aynı muharebede ateş hattında kalan iki arkadaşını korumak için ileriye atıldığında şehit olmuştu.

Gördesli Makbule: Makbule Hanım daha bir yıllık evli iken eşinin yanında Milli Mücadele'ye katılmıştır. 15 Mayıs 1919 tarihinde Yunan ordusunun İzmir'i işgaliyle Batı Anadolu'yu işgale başlaması sonucu 7 Kasım 1921'de kocası Halil Efe ile Türk çetelerine katıldı. Yunan kuvvetleriyle çıkan çatışmalarda bulundu. Yunanlar Sakarya Muharebesi'ni kaybederek Afyon mevzilerine çekildiklerinde, bir taraftan da Halil Efe'nin Gördes-Sındırgı-Akhisar bölgesinde faaliyet gösteren çetesinin saldırıları ile karşılaşıyorlardı. Kocayayla baskınında geri çekilen silah arkadaşlarına cesaret vermek için hızla öne atılınca başından vurularak şehit olmuştur.