“Senin olayın ne!”

Garson geldi. “Ne istiyorsun?” dedi.

Biraz önce zihnimden geçenleri garsona söylerken buldum kendimi.

“Sadece oturmak ve şu iskambil oynayan adamları seyretmek istiyorum. Onlara benden çay.”

Garsonun şaşırmasını beklerdim. Çünkü ben kendi söylediğime şaşırmıştım. Biraz önce zihnimde tatlı bir hülya olarak dolaşan bu cümle ağzımdan çıkınca lodos yemiş tayfa gibi beni sersemletti. Garson ağzımdan çıkıp da beni panikleten o tuhaf cümleye -zihnimde gezinirken onca güzel olan cümle ağzımdan çıkınca nasıl bu hale geldi- hiç takılmadı. Gün boyu zaten böyle tekliflerle karşılaşmış olmanın aşinalığı içinde “Tamam” dedi. “Bardağı 25 TL, beş kişi. Para peşin. Kart mart işlemez bizde.”

Cebimde ne vakittir nakit para taşımıyordum. Tedbir olarak cep telefonun kılıfında bulundurduğum 200 TL geldi aklıma. Çıkarıp verdim.

Garson “Sen de mi dizilere çalışıyorsun?” dedi.

Dizilere değil de dizilerde demek istedi diye düşündüm. Necip halkımız ne vakittir sanal ile reeli birbirine katık ettiği için beni herhalde Botokslu cenaze yorumlarında gördü de gözü oradan ısırdı diye düşünecek iken marketin önündeki o tuhaf ânı, daha doğrusu tuhaflığa tanıklığımı hatırladım.

Neydi o ya! 1.50 boylarında, 46 beden, kıvırcık sarı saçlı kadın elindeki devasa bez çanta ile karşısındaki upuzun adamla, civarda hiçbir canlı kalmamış da yalnız ikisi canlı olmanın nimeti ve seçkinliği ile özgür, dünyayı arkalarında bırakmış da nihayet Venüs’e çadır kurmuş bir hal ile sonu gelmeyecek bir sohbetin içinde... Kaldırımdaki geçişi engelledikleri için ikaz edeceğim sıra “Biliyorsunuz ben dizilerde çalışıyorum, şu  sıra Kızılcık Şerbeti’ndeyim” cümlesini duyar duymaz yapacağım ikazdan, markete girmekten, neredeyse dünyaya temas etmekten vazgeçmiştim.

Dizi kelimesini duyar duymaz korkmuştum. Viral olup ortalıklara düşmemiştim daha. Niye o kadar korkmuştum ki! İnsanda başına gelecekleri önceden hisseden bir mekanizma var belki de. Rahmetli babam derdi “İçimde bir sıkıntı var, böğrüme öküz oturdu, kalkıp gitmez bir türlü.”

Garsonun gözü ısırmaya devam ediyor. Gözü ısırmak ne kötü bir deyimdir. Komşu Nebahat Hanım çok sık söylerdi. Yerli yersiz, her durumda ve dahi her şeyi vesile bilerek. Çocuk aklımla “Köpek gibi mi yani?” demiştim ilk duyduğumda. Kadın ne diyor bu der gibi bakınca “Yani sizin gözlerinizin köpekler gibi dişi mi var?” diye açıklamıştım.

Hafıza kaydı burada bitiyor, gerisini hatırlamıyorum. Vera çok kızardı. “Sonra, sonra” diye tuttururdu. “Sonrası yok, bu kadar işte!”. “Tamamlayabilirsin” diye ısrar ederdi. “E o zaman hatıra olmaz ki, yarısı doğru, yarı uydurma” diye itiraz etmemi dinlemezdi bile. Aradan vakit geçince benim gözünde köpek dişleri olan hafıza kaydımı, kendi ilavesi ile Meşkure Hala’ya anlatırken bulurdum onu. “Biliyor musun Halacığım? Ahmet bazı insanların gözünde köpek dişi gibi dişleri olduğunu sanırmış çocukken.”

Hayda! Meşkure Hala, bunun aklının kıt olacağı o zamandan belliymiş zaten edasında beni tepeden tırnağa süzer, gözlerini hafifçe kısarak bana uzun uzun bakar, “İnsan yedisinde neyse yetmişinde de odur” derdi, Vera’nın benim hafıza kayıtlarıma yaptığı ilaveli anıları dinlerken.

Garson iç alemimdeki seyahatimi görmüş, zamandan kopuşumu hiç onaylamamış da bunu belli etmek ister gibi yeni bir soru eşliğinde içinde bulunduğumuz âna, mekâna sürükleme gayretinde bulundu: “Bak şu adamı görüyor musun?”

Avuç içi kadar yer. Adam duyacak. Benim hakkımda mı konuşuyorsunuz diyerek yakama yapışacak.

“Onun birkaç seti var.”

Set ne ki? Evlenirken kuyumcuda duymuştum ilk defa, “Şöyle bir gerdan setimiz var” demişti. 

Spor dallarında maçların her ara bölümüne set deniyor. Başka? Öğrenciler arasında yaygındı bir ara “set ettim”. Sonra arkası kesildi neyse. 

Elinde fotoğraf makinesi olan kapşonlu adamın “birkaç seti” neyi ifade ediyor diye düşünürken adam çoktan yerinden kalkıp tepeme dikildi bile.

“Senin olayın ne DAYI?” 

DAYI? Olayım ne mi? Botokslu cenaze maceramı asla dile getirmem. Kurşuna dizseler, ipte sallandırsalar, giyotin ile... Amma da uzattım. Sanki ülkemizde giyotin varmış gibi. Hoş bizde kurşuna dizmek de yok. Anca ipte sallandırıyorlar.

“EMMİOĞLU! Sana soruyoruz, sağır numarasına yatacaksan yemezler.”

Kapşonlu, akrabalık bağları üzerinden tacize devam ediyor.

“Bir olayım yok. Birine benzettiniz herhalde” diyebildim, orta yerinden bel veren ses tonuyla. İnsanın sesi ne garip bir ispiyoncu. Üzülse, korksa derhal ifşa eder.

“Kafayı barıştırırsak birkaç olayın olur bundan sonra. İstersen bana çalışırsın. Hele iş tutmanı bir göreyim. Daha önce denemişliğin var mı?”

Ne diyor bu adam yahu?

“Hadi toparlan gidiyoruz. Yolumuz uzun.”

Şu iskambil oynayan adamlara bir müddet bakıp şevk ile dizisini izlerken dünyayı unutan kadın özgürlüğüne kavuşmak istemiştim.  Yıllardır şampiyon olmayan takımının nihayet şampiyon oluşuna eşlik edenlerin gark olduğu mutluluğa kavuşmuş gibi bütün tasalarımı parantez içine alacağımı sanmıştım.

İki dakika kala da maç kaybedilmez ki. Biraz daha kalıp, biraz daha seyredip sonra unutmak istediğim bütün yüklerimi bıraktığım yerden alıp yürüyecektim. Nereye gittiğimi bilmeden yürüyecektim. Necip Fazıl’ın “Kaldırımlar” şiiri dolanacaktı zihnimde:

“Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında

Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum

Yolumun karanlığa saplanan noktasında 

Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık 

Evlerinin bacasını kolluyor yıldırımlar

İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık

Biri benim biri de serseri kaldırımlar”

“Hadi da. Düş yola. Çok nazlandın.”

Nasıl çıktığına inanamadığım bir şekilde rahmetli babamın “Haydi bismillah! Ya himmet! Ya kısmet!” diyen sesini kendi içimde, dudaklarımda, kulaklarımda buldum.

İskambil oynayan adamlar, İstiklal Marşı’nı okuyacaklarmış gibi ya da bir 10 Kasım sabahına caddede yakalananlar gibi, derhal ayağa kalkıp taş katılığında saf tuttular.

Kapşonlu, fotoğraf makinesi ile o anın kaydını alırken “Hadi tekrarla, bir daha tekrarla!” diye komut verdi.

Neyi tekrarlayacaktım?

“Tutukluk yapma da. Haydi bismillah dedin, arkasını getir.”

Arkasını getiremedim.