Suriye, strateji kaldırır mı?

Bazı yazarlar bir tuhaf; vaktiyle Suriyeli muhaliflere destek veren Türkiye"yi boyundan büyük işlere kalkışmakla suçluyor, Esed yönetiminin Türkiye"ye savaş açma ihtimalini hatırlatıp Dış İşleri"ni beceriksizlikle, öngörüsüzlükle filan itham ediyorlardı.

Bugünlerde aynı isimler, Suriye Ulusal Konseyi"nin Katar"ın Başkenti Doha"da toplanmasını ve George Sabra adlı bir Hristiyanın liderliğe seçilmesini ise, Türkiye"nin by-pass edilmesi olarak tevil ediyor ve Dış İşleri"ni "Suriye politikasının altında kalmakla, oyun kuruculuk rolünü elinden kaçırmakla" yani, yine beceriksizlikle suçluyorlar…

İlginç, değil mi? "Çarşı", hükümetin eylediği her işe karşı… Bunu yüzlerine söylediğinizde bozuluyorlar tabi, orası ayrı…

Ancak bendeniz, Suriye muhalefetinin (SUK), ilk baş çıkardığı döneme oranla, bugün hem etnik, hem mezhepsel/dini olarak daha geniş bir kitleyi kapsıyor olmasından memnuniyetsiz olmamamız gerektiğini düşünenlerdenim.

Nitekim, hakikaten Esed"e karşı oluşturulacak bir "çatı" muhalefetten bahsedilecekse, bunun içine tıpkı Suriye"deki nüfus dağılımı gibi, Müslümanların olduğu kadar, hristiyanların, Alevilerin, Kürtlerin ve diğer azınlıkların temsilcilerinin girmesi kadar doğal bir durum olamayacağını zannetmekteyim. Esed"e karşı silahlı-muhalif bir hareketten sözedilecekse bu hareketin "meşruiyet" gibi bir sorununun olmamasını sağlamanın en kestirme ve sağlam yolu budur…

Bizim, artık ciddiye alınır bir tarafları kalmamış olan "eleştirmenler"imiz, bunu Türkiye"nin dış politikasının yenilgisiymiş gibi yansıtmayı tercih ettiler, ama sözkonusu gelişmenin Türkiye için de "hayra vesile olacağı" kesin neredeyse…

Çünkü, Türkiye her ne kadar Suriye"nin kuzeyinde PKK ya da PKK"nın Suriye"deki muadili bir yapılanmanın oluşması ihtimaline karşı, bir "aktör" olarak rol almak zorundaysa, bir o kadar da Suriye muhalefetini destekleyen tek ülke görüntüsü vermenin önüne geçmeliydi.

Zira, sokaktaki çocuklar bile biliyor ki, Türkiye"nin Suriye"yle savaşın eşiğine gelip geri dönmesinin en büyük sebebi, Suriyeli muhaliflere açıktan destek veren tek ülke pozisyonuydu. Eğer Esed"in askerlerinin Türkiye sınırına yakın bölgelere attığı bombalar, Türkiye"deki camları bile kırabiliyorsa, -buna frene basmak denemeyecekse de-, en azından "yalın kılıç ortaya atılan tek kahraman" rolüne soyunmaması elzemdi...

Nitekim, SUK"un yeni görüntüsü dikkatleri Türkiye"nin üzerinden alıp prizma gibi dağıttı, SUK"un yeni yapılanmasının Hillary Clinton"ın bakanlığının son günlerinde önerdiği, "çeşitliliği" içeriyor gibi gözükmesi, -eğer ABD dış politikası Clinton"ın tavrını sürdürülecekse- en azından işin içine ABD faktörünü katmış oldu ve Türkiye"nin Suriye konusundaki tek aktör ülke olduğu kabulünü kırdı. İyi de oldu.

Bu, Türkiye"nin Suriye konusunda yukarıda sözünü ettiğim hassasiyetlerinden vazgeçtiği anlamına gelmez. Bilakis bu hamle Türkiye"nin, tek başına Rusya, Çin, İran sacayağını ikna etmeye çalışan tek ülke konumuna hapsolmadığı anlamına gelir. Türkiye"nin sözünü yükseltir, elini güçlendirir.

Öte yandan, biz bunları yazarken, okurken, Suriye"de insanlar ölmeye devam ediyor. Esed güçlerinin şimdiye dek öldürdüğü insan sayısının 45 bin olduğu, 100 bin kişinin kayıp, 400 bin kişinin gözaltında ve 600 bin kişinin de Suriye dışında kötü şartlarda yaşadığı duyumları, tüm analizlerin üstünde bir gerçeklik olarak duruyor. İHH, önümüzdeki aylarda yaklaşık 10 milyon Suriyelinin açlık tehlikesiyle karşı karşıya kalacağı yönünde uyarılar yapıyor.

Aslında mesele de burada düğümleniyor:

Ulusal çıkarları, Müslüman Kardeşler ve Türkiye"nin yeni Suriye"nin oluşumundaki olası rolünü, stratejileri, jeo-politikayı bırakıp, insana sadece insan olarak bakmak, bakabilmek gerekiyor.

Başarabilir miyiz acaba?