Duânın Yalnız Rıza-yı İlâhî İçin Yapılması

"Ubûdiyet emr-i İlâhîye ve rıza-yı İlâhîye bakar.

Ubûdiyetin dâîsi, emr-i İlâhî ve neticesi rıza-yı İlâhîdir. Semerâtı ve fevâidi, uhreviyedir.

Fakat ille-i gaiye olmamak, hem kasden istenilmemek şartıyla, dün­yaya ait faydalar ve kendi kendine terettüb eden ve istenilmeyerek veri­len semereler, ubûdiyete münâfî olmaz. Belki zayıflar için müşevvik ve müreccih hükmüne geçerler.

Eğer o dünyaya ait faydalar ve menfaatler o ubûdiyete ve o virde veya o zikre illet veya illetin bir cüz'ü olsa, o ubûdiyeti kısmen ibtal eder. Belki, o hâsiyetli virdi akım bırakır, netice vermez.

İşte bu sırrı anlamayanlar, meselâ yüz hâsiyeti ve faidesi bulunan Evrâd-ı Bahâiye'yi veya bin hâsiyeti bulunan

Cevşenü'l-Kebîr'i, o faidelerin bazılarını maksûd-u bizzat niyet ederek okuyorlar. O faideleri görmüyorlar ve göremeyecekler ve görmeye de hakları yoktur.

Çünkü o faideler, o evrâdların illeti olamazlar. Ve onlardan, onlar kasden ve bizzât istenilmeyecek.

Çünkü onlar fazlî bir sûrette, o hâlis virdlere talebsiz terettüb eder. Onları niyet etse, ihlâs bir derece bozulur. Belki ubûdiyetten çıkar ve kıymetten düşer.

Yalnız bu kadar var ki, böyle hâsiyetli evrâdı okumak için zayıf insanlar bir şevk ve bir müreccihe muhtaçtırlar.

O faideleri düşünüp, şevke gelip, o evrâdı sırf rıza-yı İlâhî için ve âhi­ret için okusa zarar vermez. Hem de makbuldür.

İşte bu hikmet anlaşılmadığından, çokları, aktâbdan ve selef-i sâihınden mervî olan faideleri göremediklerinden şübheye düşerler, hat­ ta inkâr da ederler."