Erguvanların veda zamanı

YUSUF ZİYA CÖMERT

Yoksa Hristiyan efsanelerindeki gibi, ihanetin rengi mi? Belki de Roma'dan Osmanlı'ya intikal eden gücün rengi. Ya da, Bursa'ya bir Erguvan Bayramı armağan eden Emir Sultan'ın bahçesinde filizlenen, sevginin ve coşkunun rengi.

İçinize doğru bakın. Gövdenizden içeriye. Bir cerrah gibi değil, bir veli gibi bakın. Ne görüyorsanız içinizde, onun rengidir erguvan. Gördüğünüz sevgiyse, sevginin; ayrılıksa ayrılığın; coşkuysa coşkunun.

Biliyor musunuz? Erguvan'ın veda zamanı geldi. Erguvan'ı Nisan'da görürsünüz, Mayıs'ta kaybedersiniz. Rengini, kokusunu, eflatuna çalan gülümsemesini alır, gider. Yılın geri kalanında göremezsiniz artık onu. Yani, vedalaşmak için, çok az vaktimiz kaldı.

Peki niçin, bu kadar az Erguvanımız var İstanbul'da? O rengi görmek için, baharın ilk haftalarını kolladığımız yetmez mi? Bir de sokak sokak Erguvan aramak zorunda mıyız Boğaziçi'nde?

Ne olurdu, gözlerimizin erguvan aradığı yerlerde, bu kadar beton olmasaydı? Ne olurdu, erguvanın büyüsünü, sadece Boğaziçi'ndeki birkaç 'kurtarılmış bölge'de değil, başka yerlerde de görebilseydik?

----------------- imza------------------