Vefât Etmiş Olanlar ile Tevessül

Bu hususta en çok mevzu edilen ve ihtilâfa düşülen bir konu olmakla birlikte yukarıda Şevkânî'nin de ifâde ettiği gibi bu tarzdaki tevessül de câizdir. Aşağıdaki rivâyet ise buna delildir.

Hazret-i Ali (ra) der ki:

"Annem Fâtıma binti Esed vefât ettiği zaman, Resûlullah (sav) kendi gömleğini sırtından çıkarıp ona kefen olarak sardırdı. Cenâze namazı­nı kıldırdı ve cenâzesinin üzerine 7O tekbîr aldı. Peygamberimiz (sav) Fatıma binti Esed'in kabrine indi. Genişletir gibi kabrin köşelerine işa­ret etti ve kabrin içine uzandı. Sonra kabirden çıktı. Gözleri yaşarmıştı. Gözyaşları, kabre damladı."

*

Peygamberimiz (sav) Fâtıma binti Esed'i hayırla yad ettikten sonra:

"Ey Rabbim! Annem, Fâtıma binti Esed'i af ve mağfiret et! Ona hüc­cet ve delilini öğret. Girdiği yerini genişlet! Benden önceki peygamber­lerinin hakkı için, duâmı kabul buyur. Ey merhametlilerin en merha­metlisi olan Allah!' diye duâ etti."

Bu duâda da kendi duâsının kabulü için Peygamberimiz (sav) önceki peygamberleri vesîle yapmıştır.

*

Yukardaki mes'elelerden anlaşıldığı üzere tevessül İslâmiyet'te ya­saklanmamış, aksine hadîs-i şerîflerden de anlaşılacağı üzere teşvîk edilmiştir.

Tevessüldeki hassâs nokta, vesîle kılmanı kesinlikle vesîlelikten çı­karmamak, istediğimiz şeyi verecek zâtın Allah olduğuna kat'î inan­maktır.