Yaşanmamış ihtimaller

Tek başınalık için etrafta hiç kimsenin olmaması gerekmez; aslında tek başınalık en bariz şekilde kalabalıkların tam da içinde hissedilen bir şeydir.

“Herkes burada, etrafımda, yanı başımda” diye geçirdi içinden kederle, “ama nasıl oluyorsa yine de hiç kimse yok!”

Ayrılık çoğu zaman hiç bir arada olmamışlığın kederle farkedilmesiyle ortaya çıkar.

Tabiatın içinden kafamıza göre ‘kurtarılmış bölgeler’ söküp kurtararak modern şehirler kurduk, yalnızlık o tabiatsız şehirlerin icadıdır. Dağların, ırmakların, sonsuz kırların, gümrah ormanların, türlü türlü hayvanların, börtü böceğin, kuşların, kelebeklerin olduğu bir yerde kim olursa olsun hiçbir insan kendini yalnız hissetmez, buna fıtratı izin vermez. Yalnızlık için soğuk duvarlara ihtiyaç vardır. İnsanın sadece kendiyle konuşabildiği, buna mecbur olduğu bir yerde ancak yalnızlıktan söz edilebilir. Bu olmasın diye sürekli oyalanacak bir şeyler arar modern insan, kendini mahkûm ettiği döngü budur.

Duyguların ‘ilişkiler’ denen heveskâr arzulara malzeme edildiği bir zamandayız. Sevgi demode kabul ediliyor ve cana dokunduğu için olacak insanları korkutuyor. Sevgisiz ilişkiler çağın en kahredici, duygular bakımından insanları en çok yoksullaştıran icatlarından biri!

Refik Halid Karay’ın yeterince takdir edilmeyen büyük yazarlığına ‘Gurbet Hikayeleri’ kitabından bir örnek paragraf: “Bedenim kalmamıştı, yoktu. Yalnız içimi hissediyordum ve içimde yanarak tükenen yerimi! Bu, galiba yüreğimdi. Benliğim yanan bir kalpten ibaret kalmıştı; kar içinde tutuşmuş bir kalbin tek başına depreştiğini biliyordum, o kadar”

Hayal kırıklıklarının en büyüklerinden biri, kendinden vazgeçerek bütün varlığınla taşındığın yerde aslında hiç kimsenin olmadığını farkettiğinde yaşanır.

“Uzun zamandır değişmeni bekliyorum ama sen asla değişmiyorsun!” dedi adam. “Değişmesini bu kadar çok istediğin birinde neyi sevdiğini sordun mu kendine hiç!” dedi buna karşılık kadın.

‘Hatırlayıp durmak’ başka, ‘unutmamak’ başka, ‘unutamamak’ başkadır; kelimelerin sözlüklerde karşılığı olmayan anlamları da var.

Yaşadığımız bazı şeyler, canımızda bir yerleri onarılamaz derecede kırıp döker. İnsanlığımızın açık uçlarıdır onlar, bizi savunmasız bırakan yaralarımızdır. Hatırladığımız herhangi bir şey, işittiğimiz bir şarkı, gördüğümüz biri, bir mekân, bir mevsim, bir şiir, herhangi bir şey, herhangi bir zamanda gelir ve acıtıverir oralardan canımızı. Savunamayız kendimizi. Biz var olduğumuz sürece bizimledir acıları.

İnsan kendi içinde kopan bir tufandan nereye sığınabilir?

“Hüzün içinde, tuhaf elvedalara zorlandığımız anlar vardır yaşamda. Yalnızca başımı öne eğip, ayaklarımın ucuna, yere bakmam gerekiyordu bu anlarda, çünkü şeye katlanma gücünü hep böyle alıyordum, neye diyeceksiniz, bilmiyorum, zor anlarımda gökyüzünden çok topraktı yardımıma gelen” diye yazmış ‘Hiç İçin Metinler’ ismini verdiği kitabında Samuel Beckett.

Kelimeler tarafından terkedildiği için suskunluktan başka çaresi kalmayan insanlar da var.

“Yarım bıraktığımız her şey” diye yazdı not defterine beyaz saçlı adam, “yaşanmamış daha iyi bir ihtimal olarak ömür boyu aklımızı kurcalayıp duruyor!”