Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
39

Bildirimler

Ağaçların gölgesinde şarkı söylüyoruz

Merve Akbaş04:00, 18/08/2019, Pazar
Yeni Şafak
Kuzguncuk'ta açık havada fasıl

Boğaz’ın bir kıyısında, ağaçların arasında meşk... Osmanlı’da Gülhane, Kağıthane, Çırçır, Göksu gibi mesirelerde insanların eğlenceler düzenleyip, müzik yaptıkları meşklerin bir benzeri Kuzguncuk’ta yapılmaya başladı. Meşkleri düzenleyen müzisyen Hüseyin Kıyak, “Ağaçların gölgesinde, kuş sesleri içinde bu şarkıları söylemek dinlemek insanlara iyi geliyor” diyor.

Geçtiğimiz günlerde Kuzguncuk Bostanı’ndaydım. Bostanın girişinden ağaçlık alana doğru çıktım ve hemen sağdaki alanda bir grup müzisyenin meşk için yaptığı hazırlığa uzaktan dahil oldum. Ellerinde kanun, ud, tanbur gibi Türk müziği sazları olan müzisyenlerdi bunlar. Tatlı telaş ben ve diğer dinleyiciler henüz oraya geldiğinde devam ediyordu. “Kimler çimenlerin üzerine oturacak?” “Siz şu bez sandalyeye geçebilirsiniz.” “Notası olmayan var mı?” cümleleriyle beraber yerlerimizi aldık. Herkes heyecanlı, birazdan sahnede değil, yanı başımızda, uzakta değil yakında olan bir müzik dinleyeceğiz. Yani Kuzguncuk Meşkleri’nin bir parçası olacağız. Peki nedir bu meşk? Cumhurbaşkanlığı Klasik Türk Müziği Korosu müzisyenlerinden Hüseyin Kıyak, Cumhurbaşkanlığı Klasik Türk Müziği Korosu kanun sanatçısı Serap Çağlayan ve arkadaşları bir süreden bu yana Kuzguncuk Bostanı’nda açık havada meşk yapıyorlar. Tüm müzisyenleri, İstanbulluları da davet ediyorlar bu açık havadaki müzik ziyafetine. Doğanın ortasında, tüm gönüllülerle, doğaçlama bir meşk... Masallardan fırlamış gibi duran bu fikir sıcak bir İstanbul gününü serinletebilecek kadar keyifli. Sonuç da tam olarak böyle oluyor. Meşkte hem Atölye Beşiktaş üzerinden birbirini tanıyanlar, hem de sosyal medyadan yayınlanan ilanı görüp katılan müzisyenler bir araya geldi ve hep birlikte harika birkaç saat geçirdik. Tabii ki sadece bu keyifli meşki benim gibi dinlemeye gelenler de vardı, notalarını alıp gelenler ve müziğiyle dahil olanlar da... Ayın makamı ise şeddiarabandı. Makam seçimi ve repertuvar, müzik araştırmacısı Bülent Aksoy tarafından yapılmıştı. Aksoy, o gün meşkin hemen öncesinde bu makamı bizlere anlattı. Meşkin başlamasıyla ağaçların arasından yükselen ses, Boğaz’ın rüzgârarıyla tüm İstanbul’a yayıldı bana kalırsa. Meşkin hemen sonrasında Hüseyin Kıyak’la yaptığımız sohbette Kuzguncuk meşklerinin nasıl ortaya çıktığını sordum ona. Şunları anlattı: “Serap Çağlayan ile birlikte çalışmalar yaptığımız Atölye Beşiktaş’ta “Ayın Makamı” isimli bir etkinlik başlattık. Amacımız pek icra edilmeyen bir makam seçip, bilmediğimiz eserleri çalışmaktı. Sadece konservatuvar öğrencilerine ve nota bilenlere açık bir etkinlikti bu. Yaz gelince, dört duvar arasında çalışmak yerine açık havada yapalım bu çalışmaları dedik. Bu kez, bir fikir geldi aklıma. Çalışacağımız eserlerin notalarını sosyal medyada yayımlayalım, insanları da davet edelim; isteyen notasını ve sandalyesini alsın gelsin, bizim çalışmamıza ortak olsun. Bu fikirle doğdu.”

Kıyak ve arkadaşları meşkin ilkini 29 Haziran’da yaptılar. Şimdi ise 24 Ağustos’ta yeni bir meşk için hazırlar. Bu kadar ilgi göreceğini de tahmin etmemişler. Kıyak “Oysa sadece sosyal medyadan görüp gelen altmış yetmiş kadar kişi vardı ilkinde. Her seferinde bir öncekinden daha fazla kişi geldi. Eserler de hiç öyle herkesin bildiği alelade şarkılar değil” diyor. Ama meraklısı, dinlemek isteyeni tahminlerinin çok üstünde kalmış: “Bütün mesele bunları dinleyecek, bunlardan zevk alacak kişilere ulaşmak ve onları daha fazlasından haberdar etmek. Ayrıca katılımcılarımızın iletişim bilgilerini de alıyoruz. Sezon içindeki etkinliklerden de haberdar edeceğiz onları. Bu müziğin dinleyicinin bir listesi olmalı elimizde.”

BU BİR OSMANLI GELENEĞİ

Kıyak’a “doğa ve müziğin birlikteliği nasıl sonuçlar doğuruyor?” diye de soruyorum. “Bu aslında yeni bir şey değil. Osmanlı’da Gülhane, Kağıthane, Çırçır, Göksu gibi mesirelerde insanlar eğlenceler düzenleyip müzik yapıyorlardı” diyor ve ekliyor: “Boğaz’da sandallarda mehtap âlemlerinde de bu müzik vardı. Mekânın üzerimizdeki etkisi çok büyük. Ağaçların gölgesinde, kuş sesleri içinde bu şarkıları söylemek dinlemek de insanlara iyi geliyor belli ki. Bir de aynı halkada olmanın da psikolojik bir etkisi var. Sahne yok; müzik ulaşılmaz, uzaktan seyredilen bir şey değil. Gelenlerin de dahil olduğu bir halka içinde çalınıp söyleniyor.”

Başka bir dünyanın müziği

Bu meşklerin tahminlerinden daha fazla dinleyici tarafından takip edilmesinin nedenini sorunca Kıyak şunları anlatıyor: “Bence insanları çeken ilk şey merak. Birileri, bir koruda bir araya gelip gündelik hayatın dışında, bambaşka bir şey yapıyorlar: Şarkı söylüyorlar. Hem de öyle her yerde dinlenen şarkıları değil. Acemaşiran ne? Sultaniyegâh ne? Kuzguncuk Bostan nerede? İlgi çekici bir şey yani. Elbette makamın ismini duyup “şeddiarabanı çok severim” deyip gelen de vardır. Ama gördüğüm kadarıyla ağaçların altında, bir halkaya dahil olup bugünkü hayattan başka bir dünyanın müziğini dinlemek hoşuna gidiyor insanların.”

Sıra ferahfezaya geldi

Sırada ferahfeza makamı olduğunu söyleyen Kıyak’a “Peki bu ilginin sonucu ne olur?” diye soruyorum. Kıyak “Bu müziğe ilgi duyanların bilgisini, kültürünü artırmak amacımız. Sadece şarkı da söylemiyoruz. Aralarda ‘Bu şarkıyı Safiye Ayla çok güzel okur, mutlaka dinleyin’ gibi küçük tavsiyelerimiz de oluyor. Amaç tamamen kültürel bir farkındalık yaratmak. İlginç olan şu: Bu meşklerden, popüler şarkıları bilen, henüz bu zevki yeni edinmiş kişiler de zevk alıyor; uzun yıllardır bu müziğe kafa yormuş, çokça dinlemiş kişiler de. Bu ikisini yakalamak o kadar zor ki. Genellikle birinin zevk aldığını diğer kesim beğenmez” diyor.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...