Sanatçı Gülçin Anmaç, “Alarm çalmadan başlanan bir gün olması bile benim için mutluluk sebebidir” diyor pazar günleri için. Haksız mı! Evet, pazarlar bizi yönlendiren, davranışlarımızı sınırlandıran bir gün değil. Saat kaçta kalkmayı tercih edeceğimiz bize kalmış, evden çıkıp- çıkmayacağımız da... Belki de bu günü diğerlerinden daha zor ve ilginç hâle getiren de budur. Çünkü normalde belli kalıplarla ilerleyen zaman, bugün tüm tercihleri bize bırakıyor. Evet, bu hafta köşemizin konuğu biraz önce de adını andığımız Gülçin Anmaç. Kendisine pazar günlerini nasıl geçirdiğini sorduğumuzda şu cevabı veriyor: “Ailece uzun bir kahvaltı, balkonda kahve keyfi, internetten haftayı okumak, sevilen kitaplarla olmak, dostlarla sohbet, sonrasında haftalık iş düzenini planlamak ve evin haftalık rutinlerini ayarlamak.”
Pazarları çok sevdiğini anladığımız sanatçımızı biraz zorlamak için, “Peki bugünün sıkıcılığı...” diyoruz. Yani, bugünün sıkıcılığından kurtulmak için bir öneriniz var mı? Anmaç, pazarların sıkıcı olmadığını hatta dolu dolu geçtiğini vurguluyor. Haksız da değil, yeni haftaya hazırlanmak, ütü, yemek gibi işlerle ilgilenmek hepimiz için bir meşgale. Anmaç, “Bazen pazar günü yorgunluğunu üzerimden atmak için bir pazar daha gerekiyor derim” diyor.
ZİHNİMİ YORMAYAN FİLMLER
Her türlü sorumluluğun yanında biraz dinlenmek, keyif yapmak da hakkımız. Pazarların bu keyif anlarına eşlik eden filmler de olabilir. Bu nedenle Anmaç’a pazarları izlediği özel bir film olup olmadığını soruyoruz: “Ben hafta içi yorulduysam, pazar günleri zihnimi yormayan filmleri tercih ederim. Böyle yorgun zamanlar için animasyon, komedi, bilim kurgu, aksiyon türü filmler dinlendirir veya belgesel izlerim. Tüm samimiyetiyle Hababam Sınıfı, coşkusuyla Blues Brothers ve muhteşem seslendirmesiyle Buz Devri serisi gibi aksiyon aile komedi türü olanlar.”
Pazarları renklendirmenin bir yolu da kuşkusuz kitaplar. Anmaç, “Eskiden kitap olarak roman ve şiir severdim ve daha çok dergi ile gazete okumayı tercih ederdim hafta sonları” diyor. Önceden ev halkı olarak düzenli takip ettikleri, hatta koleksiyonunu yaptıkları çeşitli dergiler varmış. “En az üç gazete alıp, pazar sabahları okumalarını iple çekerdik” diyor sanatçı. Herkes gibi onun da okumaları artık daha ziyade internet üzerinden oluyormuş. Anmaç, “Kitap okumalarım ise sanat kitaplarının zengin dünyasına doğru kaydı. Görsel olarak güzel içeriği olan, baskısı ve kâğıdı ile çok farklı kitaplar var, okumak ayrı sadece izlemek bile ayrı bir keyif oluyor. Firdevsi Şehnamesi’nin minyatürlü olan farklı baskılarını toparladım, şu an kütüphanemde ayrı bir bölüm oldular ve en son pop-up olarak yeni yorum ile tasarlanmış kitabı geldi, şu günlerde izlemelere doyamadığım kat kat açılan yaratıcı bir zekâ örneği olan bu güzellikle hemhal oluyorum” diyor.
Maskesiz zamanlar
Sanatçıya, “Özellikle pazar günleri görmek istediğiniz arkadaşlarınız var mı?” diye sorduğumuzda ise şu yanıtı alıyoruz: “Tabii ki var, aile kadar yakın hissettiğim dostlarım ile görüşmek beni çok mutlu eder. Değer vererek özenle koruyarak oluşturduğum dostluklarım eski ve uzun sürelidir, iyi ki varlar. Maskelerin olmadığı, rahat davrandığımız, samimi ortamları oluşturduğumuz dostlarla ve evimizde gibi hissettiğimiz yerlerde geçirilen zamanlar çok keyifli oluyor.”
Uzun seneler pazarları çalıştım
Peki ya çalışmak? Anmaç’a bu kışkırtıcı soruyu yöneltiyoruz: “Uzun seneler çalıştım, hafta sonları ders verdim. Ayrıca geleneksel sanatları öğrenirken, hafta içi çalıştığım için hafta sonu kurslarına gittim ki, bu bir ev aile düzeni sorumluluğu varsa çok yorucu oluyor, neredeyse uyumamak demek. Herkesin dinlendiği ve birlikte zaman geçirdiği gün çalışıyor olmak çok hoş değil, toplanma davet gezi programları ve arkadaş buluşmaları gibi önemli anlardan hep uzak oluyorsunuz. Ama pazar günü öğrenmek için derse gelen öğrencilerimi hep takdir ettim, bizim gibi hafta içi çalışan kişiler için hafta sonları altın değerinde oluyor.” Ve en zor hem de en keyifli sorumuza gelelim: “Pazar günü bir insan olacak olsa nasıl birisi olurdu?” Şöyle diyor Anmaç: “Piknik tip olurdu herhalde, yani dış dünyaya açık, iyimser, sosyal ve neşeli birisi olurdu. Çalışılmayan ve saat sesiyle uyanmadığımız bir gün olduğu için tabii ki aklıma rahat, az sorumluluk alan ve hayata stressiz bakan birini getiriyor.”
En rahat olduğum yer yuvam
Bugünün ruhu biraz da gezmek ve tozmakla hissediliyor. Ama bu tamamen bizim fikrimiz. Nitekim Anmaç, tam bir ev insanı olduğunu, pazar günleri de favori mekânının ev olduğunu söyleyerek ekliyor: “En rahat ettiğim yerim her zaman kendi yuvamdır.” Hayata olumlu bakış açısıyla yaklaştığını anlamaya başladığımız Anmaç’a bu defa da en iyi pazarını ve en kötü pazarını soruyoruz. Yaşadığı olayların hangi güne denk geldiğini pek de hatırlayamadığını ifade eden Anmaç, birçoğumuzun çocukluk hatıralarına benzeyen, bir Tezer Özlü öyküsünü de betimleyebilecek şu anılarını aktarıyor: “Benim çocukluğumun geçtiği yerde evler sobalıydı, pazar günleri tüm haneler için banyo temizlik düzen günüydü, neredeyse tüm evler sabun kokuluydu. Akşam çöküp pazartesi sorumluluklarını hissettiğim anları sevemedim hiç, yeni haftanın okul ile beraber hayatımıza giren sorumluluk yükünü yani. Sınav haftalarının pazar günlerini hiç sevmemişimdir veya iş yükünün yoğun olacağı haftaların başlangıcını ama bahar ve yaz mevsiminin pazar günlerine ne olursa olsun her zaman bayılırım.”
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.