Gazzeli grafiti ve fotoğraf sanatçısı Bilal Halid, 12 yaşından beri hat sanatıyla ilgileniyor. Grafiti ve hat sanatını birleştiren genç aktivist, çizimleriyle Filistin direnişinin sesi olmaya çalıştığını söylüyor ve ekliyor: “Gazze’nin en büyük grafiti çalışmasını yaptım. 20 metre yüksekliği vardı. Bu grafitiye, “Kuşatılmış Çocuk” adını vermiştim. O çocuk, Filistin’de kuşatma altındaki tüm çocukları temsil ediyordu. 2014 yılındaki İsrail saldırılarında o bina tamamen yıkıldı. Bu da aslında tüm dünyaya bir mesaj oldu. Filistin halkına sanatın ve mutluluğun kapıları tamamen kapalı. Ancak benim sanatımı öldüremediler. Dünyanın her yerine ulaştım.”
12 yaşında iken hattatların yanına giderdim ve onların yanında alıştırmalar yapardım. Kalemi nasıl tutacağımı, nasıl yazacağımı onlardan öğrendim. Bir süre sonra bu sanata karşı içimde sevgi oluştu. İlk başlarda okulun sıralarına, duvarlarına ve evimizin duvarlarına çizmeye başladım. Liseye başladığımda kendime küçük bir atölye açtım. Orada hem yeteneğimi geliştiriyordum. Hem de para kazanıp aileme yardım ediyordum.
Aksa Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Dekor bölümünü kazandım. Bir yıl okudum ve bıraktım.
Çünkü ilgilendiğim sanata vakit ayırmak istedim. Grafitinin mekanı sokaklardır. Gazze’deki direnişe sanatımı kullanarak tepki göstermek istedim.
Gazze’nin en büyük grafiti çalışmasını yaptım. 20 metre yüksekliği vardı. Bu grafitiye, “Kuşatılmış Çocuk” adını vermiştim. O çocuk, Filistin’de kuşatma altındaki tüm çocukları temsil ediyordu.
2014 yılındaki İsrail saldırılarında o bina tamamen yıkıldı. Bu da aslında tüm dünyaya bir mesaj oldu. Filistin halkına sanatın ve mutluluğun kapıları tamamen kapalı.
Evet. Aksa İntifadası’nda duvarlara şehitlerin resimlerini çizdim. Böylece Filistin sorununa ve yapılan haksızlıklara karşı bir ses oldum. Gazze’deki mülteci kamplarının duvarlarına grafitiler ve resimler çizdim. Ben de Han Yunus’taki mülteci kamplarında büyüdüm. Kampın duvarlarına yaptığım hat ve caligrafi çalışmalarını sosyal medyada paylaşmaya başladım. İnsanlar bu sanatı çok beğendiler ve ilgi gösterdiler.
Gazze’de hayat şartları çok ağır ve yaşamı sürdürmek zordu. Gazze’den çıkmam gerekiyordu.Hem daha iyi bir yaşama kavuşmak hem de ülkemdeki direnişi sanatımla duyurmak istiyordum. Refah kapısından çıktım ve ilk olarak Mısır’da grafiti çalışmaları yaptım. Zimbave, Kenya, Suudi Arabistan ve Türkiye gibi birçok ülkenin duvarlarına grafitilerim var. Türkiye-Suriye sınırındaki mülteci kamplarına gittim.
Kamplarındaki çocuklarla beraber hat çalışmaları yaptık. Onlara bir süre eğitm verdim. Yaşadıkları kötü günleri resim çizmek atlatmalarına yardımcı olmak istedim.Bir nebze olsun mutlu oldukların görmek bana çok iyi geldi.
Kenya ve Zimbave’de insanlar Arapça bilmiyor ve çoğu da Arap harflerini daha önce görmemişler. Ancak Arapça harflerin güzelliği herkesi bir noktada birleştiriyor. Duvarlarına hayat ve ruh gelmesinden memnun olduklarını söylediler.
2010 yılından beri savaş fotoğrafçılığı da yapıyorum. Anadolu Ajansı, Al Jazzera ve daha birçok yabancı kuruluş için çalıştım. Gazze, Zimbave ve Suriye’de savaş fotoğrafları çektim.
Gazzedeki unutamadığım çok hikaye var. İsrail saldılarının en şiddetli olduğu günlerden biriydi. İsrail sivilleri bombalıyordu. Sanki kıyamet günü gibiydi. Hastaneleri bile bombaladılar. Hem havadan hem karadan saldırıyordu. Bir enkazda şunu görmüştüm. Kardeşinin ayaklarının dibinde şehit olan adam, beni bırakın kardeşimi çıkarın diye yalvıyordu. Onu saatlerce ikna edemediler ve ikisini beraber çıkardılar. Bu anlar o kadar acı ve zordu ki kelimelerin yeterli geleceğini sanmıyorum.
Üç yıl önce İstabul’a yerleştim. İlk başlarda atölyemde çalışmalar yaptım. Elbiselere, çantalara, arabalara aklınıza gelecek herşeye hat yapıyorum.
Çok sayıda sergiye katıldım. Ancak ben sergi açmayı sevmiyorum. Çünkü bir sergiye gitmek için insanların çaba harcaması gerekir. Sanatımın sokaklarda olmasını istiyorum. İnsanlarIn sanatıma ücretsiz ulaşmasını tercih ederim.
Hayır. Sadece bana gelen öğrencilere tavsiyelerde bulunuyorum. Hala kendimi geliştirmek için uğraşıyorum. Arap dünyasının büyük hattat sanatçılarının yanına gittim. İstanbul’da da usta hattatlar ile bir araya gelmek ve bilgilerinden faydanlanmak isterim.
İsrail’in Batı Şeria’nın çevresine ördüğü Ayrım Duvarı’na grafiti yapmayı isterim. Bir de Mescid-i Aksa’da olmayı ve sanatımı orada sergilediğim ve Aksa’da namaz kıldığım günleri hayal ediyorum.
Ölümün kalbindeki hayat
Özel bir fotoğraf çalışması yapmıştım. “Ölümün Kalbindeki Hayat” adını taşıyordu. Gazze savaşında yaralı bir çocuğun fotoğrafını çektim. Ölmek üzere idi. İki yıl sonra tekrar yanına gittim ve yaşamını nasıl sürdürüyor diye takip ettim. Ağır yaralı bir gencin de fotoğrafın çekmiştim. Daha sonra yaraları iyileşmiş ve evlenmişti. Mutluluk fotğraflarını da belgeledim. Çünkü bu şunun kanıtıydı. Filistin halkı ölümün kalbinden yeni bir hayat çıkaracak güce sahiptir. İsrail bu halkı gömemez ve direnişini kıramaz.
Bilal Halid aynı zamanda savaş fotoğrafçısı. Gazze’de yaralanan genç ve çocukların iyileştikten sonra hayatlarını nasıl sürdürdüklerini de fotoğraflamış. Halid, böylece ülkesinde ümidin hep diri olduğunu hatırlatmak istediğini söylüyor.



Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.