Heyecanlıydım, çokça da mutlu. Hayalini kurmaya çalıştığım şeyin nihayet gerçekleşmiş olması şaşırtıcıydı. Heyecanlı, mutlu ve şaşkın olduğumda da çok konuşurum. Yine öyle oldu. Konuştum, sevdiklerimin başını şişirdim biraz.
Kitaba bakıp bakıp gülümsedim. “Yazdım, dosyayı hazırladık, basıldı ve şimdi elimde tutuyorum” düşüncesi inanılmaz geliyordu. Hem inanılmaz hem de mutluluk verici.
Babama imzaladım. Zaten kitabı da babama ithaf etmiştim. Kendisi ilk okurum ve eleştirmenim olur.
İlkokula gidiyordum. Bir gün yazmak istediğime karar verdim. Açıkçası sebebini bilmiyorum. Kütüphanesi olan, kitap okunan bir eve doğmuştum. Bunca kişi yazmış, ben neden yazamayayım diye düşündüm sanırım. Fakat ne yazacağım hakkında en ufak fikrim yoktu. Sonra ne oldu da yazacak bir şeyler buldum hatırlamıyorum. Zaten bir yaşa kadar da düzenli gitmedi bu uğraş. Zaman içinde de çocuk Merve’nin cesareti gitmişti. Bunca kişi yazmış, ben neden yazayım, diye düşünmeye başladım bu kez. Becerememe, kötü yazma korkusu peşimi bırakmadı. Nitekim öyle de oldu. Bir süre beceremedim, kötü şeyler yazdım, bolca ret cevabı aldım dergilerden. Sonra ara ara da olsa iyi şeyler yazmaya başladım. Okumayı hiç bırakmadım tabii. Okuduklarımın ve ara ara yazdığım iyi şeylerin peşinden gittim.
SESSİZLİĞİN OLDUĞU YERDE YAZARIM
Pek fark etmiyor aslında. Sadece sessizlik olması lazım. Sessizliğin olduğu her an her yerde yazabilirim.
Kesinlikle defter. Gerçekten yazmaya ilk başladığımda bilgisayarda yazıyordum. Fakat sonra deftere yazmayı denemek istedim. Fark ettim ki zihnim bu şekilde daha iyi çalışıyor, daha iyi düşünebiliyorum. O günden beri de ne yazarsam yazayım muhakkak defter kullanıyorum. Deftere yazıp oldu bu artık, dedikten sonra bilgisayara geçiriyorum.

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.