İbrahim Abdul Matin Amerikalı Müslüman bir çevre aktivisti. Ailesi çocukluktan itibaren çevre bilincini çocuklarına aşılamış. Bu nedenle Abdul Matin öğrendiklerini pratiğe dökmekte sorun yaşamamış. Kendisini gerçek anlamda çevre faaliyetleri içinde bulması ise New York Belediye Başkanı'nın yanında zor uğraşlardan sonra çalışmaya başlamasıyla gerçekleşmiş. Kafasındaki asıl karmaşa ise tam bu noktada oluşmuş. Çevrecilik faaliyetlerinin çok seküler olduğunu düşünmeye başlamış. Bu faaliyetlerin Amerika'da belli bir kesimin tekelinde olması ve Müslümanların bu konuda çalışmaları olduğu halde ön plana çıkarılmaması onu Green Deen kitabını yazmaya itmiş. Ufuk yayınlarından Türkçe' ye Yeşil Din olarak çevrilen kitabında inançlı insanların, özellikle de Müslümanların çevreyi korumaya inandıklarını ve bunun mücadelesini verdiklerini bütün dünyaya anlatmış. İbrahim Abdul Matin ile İslamiyet'e dönüş hikâyesini, annesinin nasıl bir 'yeşil dinci' olduğunu, babasıyla bir kampta yaşadıklarını, Müslüman Amerikalıları ve din/çevre arasında uyumu sağlayan olmazsa olmaz şartları konuştuk.
Öncelikle ailemin inanılmaz insanlar olduğunu söylemek isterim. Hayatları tam bir imtihan, ben ve kardeşlerim de birer imtihanız. Amerika'da İslam hakkında çok az şeyin bilindiği bir zamanda, dinlerini bırakıp çocuklarını Müslüman olarak yetiştireceklerine dair ahdediyorlar. Annem ve babam ilk olarak İslam Toplumu (Nation of Islam) hareketinin üyeleri idi ve herkes gibi onlar da ana akım İslam'ı seçtiler. Nation of Islam hareketine 40 yıl önderlik eden Elijah Muhammet'in 1975 yılında vefat etmesinden sonra ailem İslam'ın Sünni anlayışına geçiş yaptı. Nation of Islam hareketi örgütlenme, güçlenme üzerine çok büyük bir misyonu olmasına rağmen, Peygamber Efendimizin (S.A.V) sünneti hakkında o derece büyük bir kavrayışa veya anlayışa sahip değildi. Ailem her şeyden önce bana iyi bir insan olmayı öğrettiler; Adalet için savaşmak, bütün ticari işlerde adil ve dürüst olmak, israf etmemek ve yaratılanı yaradandan dolayı sevmek gibi…
New York şehri tarihinin en yüksek cinayet oranına sahip olduğu bir dönemde, 1980'lerde Brooklyn'de büyüdüm. Her gece silah sesleri duyardık. Şehir merkezinde iken evimiz çok büyük değildi, o yüzden çok şey alamadık. Şehir dışında çıkınca da evimiz büyük olmasına rağmen eşya satın alacak yerlere erişimimiz yoktu. Bitişiğimizde çocukların oyun yeri cam kırıkları ile doluydu. Projeler kapsamında hazırlanan yerleşim yerlerinde kısa bir süre yaşamamıza rağmen annem yine de bize soya peyniri pişirirdi. Öğlen yemeklerinde ise brokoli yerdik. O zaman da çok şeye sahip değildik. Bu durum benim, materyalizm hakkında çok eleştirel bir bakış açısıyla büyümeme vesile oldu.
Hatırladığım o özel an ben 5 yaşındayken meydana gelmişti. O zamanlar adeta bir beton ormanı olan Brooklyn'de yaşıyorduk. Bir gün babam beni New York'un 145 km kuzeyinde bulunan dağcıların cenneti olarak bilinen Bear Dağı'na götürdü. Kayalar üzerinde yosunların, çürümüş ağaçların üzerinde mantarların yetiştiğini ve havanın temiz olduğunu hatırlıyorum. Öğle namazı için vakit geldiğinde, babam namaz kılmak için durdu. Ben evde ya da camide namaz kılmaya alışıktım, ancak o gün babam bana yeryüzünün bir cami olduğunu ve her yerde namaz kılabileceğimi söyledi. İşte o an, eğer her yerde namaz kılabiliyorsam, o zaman her yerin kutsal olduğunu anladım. Bu yüzden, bir Müslüman olarak doğayı korumak, doğanın hizmetkârı olmak görevim oldu.
Bütün hayatım boyunca bu inançla amel ettim. Dediğim gibi, çocukluğum çevreye duyarlılığın yüksek olduğu bir ortamda geçti. Ailem çevreyi korumaya inanırdı, israf etmeye değil. Annem bizi hep sağlıklı besledi, bize hep taze yemek yedirdi. Plastik kap veya ambalaj içinde eşya almaktan nefret ederdi. Sık sık sebze ve meyve pazarlarına giderdik, aynı şekilde farklı etnik grupların alışveriş dükkânlarına giderdik. Komşularımızın aksine, büyük alışveriş merkezlerinden çok gıda almıyorduk. Bir yetişkin olarak kariyerime çevreci olarak başladım. Çevresel politikaları geliştirmek için kamuda çalışmamı sağlayacak olan kamu yönetimi alanında ihtisas yapmayı seçerek kendimi çevreciliğe adadım. Ya bisikletimi kullandım ya da yürüyerek veya toplu taşıma ile gittim her tarafa. Çalıştığım her işte, diğerlerine doğa aşkımı öğretebilecek konumda oldum.
New York'un en itibarlı eğitim kurumlarından biri olan Baruch College'da yüksek lisans eğitimi sırasında Belediye Başkanı Michale Bloomberg'in New York için sürdürülebilirlik planı olan PLANYC üzerine detaylı bir şekilde çalışma imkânı buldum. Tezimin ana fikri PLANYC idi. O yüzden plan hakkında her şeyi biliyordum. Mezun olduktan sonra, PLANYC'yi oluşturan birimde çalışmaya ahdetmiştim. Bir buçuk yıllık bir network çabalarımdan sonra PLANYC'yi güncelleme çalışmalarına katılma için iş teklifi aldım. Bu benim için bir rüyanın gerçekleşmesi anlamına geliyordu. Kamuda çalışmak müthiş bir deneyimdi. Birinci elden belediyenin seçmenlerle nasıl iyi ilişkiler kurabileceğini öğrendim ve kamuoyunun belediyenin icraatları hakkında nasıl bilgilendirildiğini öğrendim.
Arapça'da din iman, inanç, itikat veya yol olarak tarif edilir. Hıristiyanlık bir dindir, Yahudilik de bir dindir, aynı şekilde Budizm de bir dindir. İslam'da herhangi bir dine tabi olmak bir tercih hakkıdır. Kutsal kitabımız Kur'an'ı Kerim'de şöyle bir ayet vardır: 'Sizin dininiz size, benim dinim de banadır.' Yeşil Din, iman ve çevre arasındaki sinerjiyi pekiştirirken dininizle amel etme tercihidir. Bu Amerika'daki Müslüman toplumunun günlük konuşmalarında dillerine pelesenk olmuş bir deyim haline gelmiştir. İnsanlar birbirlerine 'Dininle aran nasıl?' diye sorarlar, kulağa hoş gelen bir şey bu.
Yeşil Din, çevrenin korunması hakkında İslami öğretilerin doğanın hizmetkârı olmak için nasıl ilham verebileceğini gösteren özgün bir anlatımdır. Yeşil Din, vatandaşlık bilincimizi, kentsel, kamu ve özel sektörlerimizin dönüşümünü konu alan bir çalışmadır. Yeşil Din okuyucuya çevreyi koruma sorumluluğunu hisseden Müslüman Amerikalıların hikâyelerini sunuyor. Yeşil Din'in amaçları, çevrenin korunmasıyla uhrevi yaşantıyı bir araya getiren bir hareket inşa etmek, ilahiyat konularındaki ihtilafları tartışan değil de ortak bir zemin bulan inançlı insanları bir araya getiren bir diyalog oluşturmak, inançlı insanların çevreci hareketlere yapmış olduğu önemli katkıları gün yüzüne çıkartmak. Bu amaçlar çerçevesinde bu kitabı yazmak şekillendi.
İslam'ın çevreye verdiği önemi bana en çok anımsatan şey, Hz. Muhammed'in (SAV) yeryüzünün bir cami olduğunu söylemesidir. Doğadaki her şey kutsal olduğu için, hiçbir şey değersizleştirilemez. Namaz kıldığım zaman secde anında alnım çimlere değiyorsa, o çimler mahşer gününde benim için 'burada namaz kıldı' diyecektir. Aynı şekilde rüzgâr, Allah'a hamd ve şükür ederken beni duyduğunu söyleyecektir. Çevremizdeki her şey lehimize ve aleyhimize şahitlik edecektir. Eğer bir fabrika sahibiysem, civa atıklarını göle atıyorsam, o göl, o göldeki balıklar ve çevredeki her şey mahşer gününde aleyhime şahitlik edecek ve 'çevreyi kirlettin, beni zehirledin' diyecektir.
Abdul Matin din ve çevrecilik arasındaki uyumu sağlayan altı ilkeyi şöyle açıklıyor.
Ayet: Doğayı hırpalamak, ona kötü davranmak, Yaratıcımızın ayetlerini inkar etmek anlamına gelir. Ayet Kur'an'ın 6236 ayetinden biri olabileceği gibi çevremizdeki dağlar, ağaçlar, denizler de olabilir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.