“Anne ben hâfız oldum”

Konya Ereğli Necip Fazıl Kısakürek Hafızlık Eğitimi Proje Okulu’nda okuyan ve Hilaliye Kur’an Kursu’nda hâfızlık eğitimini tamamlayan Eymen telefonla annesini arıyor ve “Ben bugün hafızlığı bitirdim anne” diyor.

Sosyal medyada milyonlarca görüntülenen videonun devamını izlemek yürek ister. Telefonun ucundaki annenin durumunu düşünsenize. 12-13 yaşlarındaki oğlunuz arıyor ve “Anne ben hafız oldum” diyor. Bundan daha büyük bir müjde, daha büyük bir gurur ve bahtiyarlık olabilir mi? Hafız Eymen bir yanda, annesi öbür yanda ağlıyorlar. Annenin dilinden dualar dökülüyor: “Elhamdülillah oğlum. Bu duyguyu yaşattın ya, Allah senden razı olsun Eymen. Güzel oğlum benim. Kur’an yolun olsun, ışığın olsun anneciğim. Teşekkür ederim güzel Eymen’im benim. Seni çok seviyorum Eymen.”

Hafızlık Proje İmam Hatip Okullarında ve Kur’an kurslarında her yıl hafızlığını tamamlayan binlerce öğrenci ve ailesi bu duyguyu, bu gururu yaşıyor. Teşvikler, destekler, bağışlar sayesinde Türkiye’nin her köşesine yayılan imam hatiplerde ve Kur’an kurslarında binlerce öğrenci hafızlık icazeti alıyor.

Bu çocuklardan Allah razı olsun. Ailelerinden Allah razı olsun. Bağış ve destekleriyle okul ve kursları ayakta tutan herkesten Allah razı olsun. Bu iklimi oluşturan ve ayakta tutan Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’dan Allah razı olsun. Ama en çok da ömürlerini bu çocukların eğitimine adamış Kur’an hocalarından Allah razı olsun.

Bazı aklı evveller çıkıp “Bu teknoloji çağında 600 sayfayı ezberlemenin ne anlamı var?” diyebilir, diyorlar da. Onlar hiçbir zaman anlamadılar ve anlamayacaklar. Eymen’in annesinin duasında söylediği gibi: Kur’an bu çocukların yolu olacak, ışığı olacak. Her bir hafız ayrıca etrafına ışık saçacak. Kur’an’la şekillenmiş, Kur’an’la bütünleşmiş hayatlarıyla bu çocukların her biri yüzlerce, binlerce genci etkileyecek, onlara örnek, rehber, yol gösterici olacak.

Yeni yılın ilk gününde, ilk saatlerinde, İstanbul Galata Köprüsü’nde yarım milyondan fazla insan toplanarak Gazze’ye selamlarını gönderdi.

Bir İstanbul geleneği haline gelen “1 Ocak Buluşmaları” aslında tam olarak “diğer Türkiye”, hatta “asıl Türkiye” fotoğrafı veriyor. Geceyi sınırsız eğlenceyle geçiren bir avuç azınlık mahmur uykuya dalarken, milyonlar milletin ve ümmetin meselesini haykırmak için yollara dökülüyor, camileri doldurup meydanlardan taşıyor.

Üç kişi bir araya geldiğinde hep olumsuzluk konuşur oldu. Ülkenin üzerine hiç hak etmediği bir karamsarlık çökmüş durumda. Üç-beş kötü örnek üzerinden son derece karanlık tablolar çiziliyor, dedikodu, gıybet alıp başını gidiyor, umutsuzluk dalga dalga yayılıyor.

Oysa güzel gelişmeler kötü gelişmelerden daha fazla. Eymen’in “Ben bugün hafızlığı bitirdim anne” müjdesi ya da Galata Köprüsü üzerinde 1 Ocak sabahı yarım milyon insanın toplanması az şey midir?

Elbette olumsuzlukları görelim, konuşalım ama üç-beş olumsuz hadise üzerinden güzellikleri de ıskalamayalım. Üç-beş olumsuz hadise üzerinden sinsice tüm topluma saldıranların tuzağına düşmeyelim.

Türkiye Hafız Eymen’dir, onun mübarek annesidir. Türkiye 1 Ocak sabahı Gazze için buluşanlardır. Gerisi sadece “kıyl u kâl”dir, dedikodudur.