Savaşın acılarını müziği ile dindirmeye çalışan sanatçı Türkiye'nin Suriyeli mülteciler için gösterdiği çabayı yakından takip ediyor. Şam'da doğan Chamamyan, ilk konserini 5 yaşında verdi. Caz, folk, oryental, fado, sufi, Afrika ve Latin müziğinin ahenkli birleşmesiyle oluşan müziğini 22 Ekim'de Zorlu PSM'de sergilemek için sabırsız. Kendine has sesi ile ruhunuzu başka semalara taşıyan müzisyen; siyasetten müziğe, savaşın etkilerini ve ruhunun derinliklerine saklanan acılarını Yeni Şafak Pazar'a özel anlattı.
aynı yolda ilerler miydin?
Bir savaşa tanım olmak yaşayabileceğiniz en sonsuz acı; beklentiniz yok. Günden güne hayatta kalmanın önemini öğreniyorsunuz. Savaş alanının dışında olsak bile, yine de çok zor... Sizi gerçek kimliğiniz ve korkularınızla karşı karşıya bırakıyor, bunu sanata yansıtmak da kişinin kendisine kalıyor. Benim için sanat kurtulmanın yolu oldu. Savaşlar sizi iç huzurunuzu aramaya ve bulmaya itebiliyor.
İlk başlarda olayın şoku bütün zamanımı alıyordu; olanları anlamıyor ve inanamıyordum. Sonrasında korku, yalnızlık ve hayal kırıklığı geldi.Bu noktada bir karar vermem gerekiyordu: Yola devam etmek ya da reddedip yok olmak.Acımasız bir sevgiyle kuşatıldığım ve özünde evhamlı bir yapıya sahip olduğum için direnmeye karar verdim. Paris gibi büyük ve kozmopolit bir şehirde yaşam çok zor. İnsanın kendini keşfetmesi, farklı ve güçlü noktalarını bulup yaşamını sğrdğrmesi gerekiyor. Başka türlü Paris'te kendine yer bulamıyorsun.
TÜRKÇE ŞARKI ŞİMDİLİK ZOR
Hayır, bu tabii ki beni zengin ve diğer kültürlere daha açık hissettiriyor. Farklı kültürleri yaşama ve farklı dillerde konuşup, şarkı söyleme şansına sahibim. Bu daha fazla insana ulaşıp, daha fazla ruha dokunabileceğim anlamına gelir.
Konserlerinizde Ermenice, Arapça ve Fransızca şarkılar söylüyorsunuz. Zorlu PSM'deki konserinizde sürpriz olarak Türkçe bir şarkı söyleme ihtimaliniz var mı? Sizce bu seyircileri mutlu eder mi?
Son konserimde Arapça-Türkçe karışık bir şarkı seslendirdim. Yaptığım işlerde mükemmeliyetçiyim. Bir şarkıyı, o dili akıcı konuşana kadar söylemiyorum. Bu yüzden Arapça, Ermenice, Fransızca, İngilizce ve farklı Suriye aksanlarıyla şarkılar söylüyorum...Ama Türkçe şimdilik zor.
İkisini de dileyemiyor muyum?Savaştan önce Suriye'de büyük konserlere katılma fırsatım oldu. Birkaç senedir de ismim dünya çapında daha fazla duyulmaya başladı. Benim dileğim Suriye'nin her şehrinde şarkılar söylemek. Bunu yapabiliyor olmam savaşın bittiğine işaret. Açıkca söylemem gerekirse dünyadaki hiçbir yer evinizin yerini tutmuyor.
Avrupa'yı seviyorum büyük bir güzelliği var, özellikle Paris'te.Burası bana güçlü bir birey olmayı, ciddi ve olgun olmayı ama aynı zamanda içimdeki dişiliği ve güzelliği kullanabilmeyi öğretti.
Ama özünde ben bir Orta Doğuluyum; benim ruhum oraya ait. O doğulu sıcaklığını, dağınıklığını çok özlüyorum. Hala rüyamda anadilimi konuşuyorum, Fransızca değil. Ben rüyalarımın orta doğu'ya, yurdum Şam'a ait olduğuna inanıyorum.
Kimse mülteci olmayı seçmez. Etnik köken, cinsiyet, sosyal statü ne olursa olsun Suriye'liler şiddetten kaçtılar ve dünyanın başka ülkelerine sığındılar, Türkiye gibi. Kimse Türkiye'nin Suriye'lileri ağırlama çabasını yok sayamaz. İnsanlık namına gerçekten büyük bir emek harcandı.
Mülteci krizinden önce Türkiye Suriye'liler için bir seyahat yeriydi. Özellikle Halep ve civarında yaşayanlar için.
Bugün mesele çok daha karmaşık ve zor. 5 senedir bir çözüm üretilemedi ve birçok Suriye'li Türkiye'de doğup, büyüyor. Ben politik oyunları sevmiyorum çünkü insanların hayatlarına mal oluyor. Şahsen şarkı söylemeye ve insanları iyileştirmeye devam edeceğim.
Paris'e taşındığınızda anneniz ve babanız Suriye'deydi. Hala hayattalar mı, görüşebiliyor musunuz? Neler hissediyorsunuz? Şarkılarınızdaki yalnızlığı ve hasreti duyabiliyoruz...
Evet. Şükür ki hala hayattalar. Ama birçok arkadaşımı ve akrabamı kaybettim. Günlük savaş mücadelesini hiçbir kelime ifade edemez. Ne kadar başarılı olursanız olun, savaş mücadelesi zor bir felaket.

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.