Cem Davran’ın son filmi Babamın Kemikleri 15 Şubat’ta vizyona girecek. Son yıllarda komediden çok dram filmleriyle izleyici karşısına çıkan Davran, “Komediyi hala çok seviyorum. Ama sıradan insan hikayesi anlatma tutkum da son 15 yıldır gittikçe arttı. Aslında kendimi hep o tür filmleri izlerken buldum” diyor. Cem Yılmaz’ın Karakomik filmlerinde de rol alan Davran, “Karşılaştığım izleyciler sizi ekranda görmüyoruz diyorlar. Oysa ki eve gidecek vakit bulamıyorum. Hayatım oyunculukla dolu geçiyor” ifadelerini kullanıyor.
2007 yılında Melekler ve Kumarbazlar diye bir film çekmiştim. O filmde yönetmen yardımcısı olan Özkan Çelik, yıllar içinde kendini geliştirdi ve filmler çekti. Beni arayıp, film projesinden bahsetti. Senaryosunu İsmail Doruk yazmış ve hikaye çok hoşuma gitti.
Afişe bakınca baba-oğul hikayesi gibi görünüyor ama sadece bu değil. Senarist İsmail Doruk, emekli astsubay, orduda görev yaptığı sürece biriktirdiklerini senaryolarına akıtan bir yazar. Bu toplumun dokusunu kokusunu çok iyi biliyor. İnsanların yüreğine dokunan bir hikaye ortaya çıkarmış.
Herkeste şöyle bir algı var: “Festival tadında bir film ise anlaşılma ihtimali yüze ellidir.” Bu film öyle değil. Son derece basit ve anlaşılır bir dili var. Ancak bu söylediğim sadece teknik olarak hikayenin geometrisi diğer taraftan derinliği çok fazla. Dikkati az bir sinema seyircisinin bile gözünden kaçmayacak kadar net cümleleri, hayata dair tartışmaları, endişeleri olan bir hikaye.
Bir oyuncunun film çekerken bir bölgeden ve yöreden en büyük beklentisi şu olur. Siz o karakterin içine girmişsinizdir, popüler tanınan biri olunca her şey ilüzyonunuzu bozar. İşte Turhal’da tam tersi oldu. Biz, bu filmi kendi duygumuzla, heyecanımızla çekelim diye neredeyse tatlı bir ağ ördüler etrafımıza. Son karemizi çekene kadar filmimizden kopmayalım diye çaba harcadılar. Hayatım boyunca yaşamadığım bir şeydi ve Turhal’ı asla unutmayacağım.
Babamın Kemikleri’ndeki karakter sığ bir karakter değil. Müthiş derinliği, kendi içinde trajedisi olan biri. Babasından aldığı tramvaları oğluna yansıtıyor. Fakat daha sonra bunun farkına varıp kendini sorguluyor.
Süprizli bir hikaye. Tam hayata olduğu gibi, bazen trajik şeyler insana çok komik gelir ya tam da öyle. Hikaye tramvalarımıza ışık tutuyor. Babalar ve oğullar üzerinden yola çıkarak bütün insan ilişkilerinin silsilesini bizim dilimizden anlatıyor. Bence bu film geleneği çok güzel taçlandırıyor.
Bu toplumda bütün erkeklerin ama iyi ama kötü babasıyla ilgili bir tramvası vardır. Ben babamdan sağlam dayaklar yedim. Şimdi hayatta olsa daha sağlam dayak yesem diyorum. Çünkü çok iyi bir adamdı. Filminde bütün bu toplumsal tecrübelerimizden yola çıkan bir altyapısı var. Klasik bir metin. Romana veya başka bir metne dönüştürülüp klasikleşmeli.
2005 yılında babamı kaybettikten sonra kafam başka türlü çalışmaya başlamıştı. Bunun geçen zamanla elbet bir ilgisi var. Hayatı sorgulamam ve çocuklarımın büyümesi gibi şeyler beni etkiledi. İster istemez tüm bunlarla birlikte dönüşüm geçiriyorsunuz. Şener Şen de Hababam Sınıfı sürecinden başka bir yere doğru gitti. Komediyi hala çok seviyorum. Ama sıradan insan hikayesi anlatma tutkum da son 15 yıldır gittikçe arttı. Eğer hüzünlü bir şey oynuyorsanız içinde gülünecek bir şey yoksa o hüzne inanmam. Çok komik bir şey oynuyorsanız ve içinde ağlancak bir şey yoksa o komediye de inanmam.
Hiçbir şey baştan aşağı hüzünlü olamaz. Babamın Kemikleri filminin gösterimin ardından “Bu filmde hem dram hem de çok komik sahneler var” şeklinde bir yorum getirdiler. Ben de onlara babamın yedisindeki duayı anlattım. Ailem, akrabalar, komşular ve arkadaşlar geldiler. Ben çok üzgündüm. Duayı dinliyordum. Tanımadığım yaşlı bir o kadar ağladı ve abarttı ki inanılmazdı. Bana bir gülme geldi. Üstelik kadın komşunun misafiriymiş ve babamı tanımıyormuş. Üstelik gözyaşları da sahte değildi. Sinirimden gülme krizine girdim. Ömrümde o kadar komik bir şey görmedim. İşte hayat da acıyla karşık bu komikliklerden ibarettir.
CEM YILMAZ ÇITAYI YÜKSELTTİ
Cem, aylar önce bu projesinden bahsetti. 20 yıldır biriktirdiği ve filme dönüştüremediği hikayeleri olduğunu söyledi. Bunlardan birer saatlik filmler yapıp Karakomik başlığı altında iki film birden göstermeyi planlıyordu. Ben dördüncüsünde rol alacaktım.
Sıramı bekliyordum. Onlar ilk iki filme başlamıştı. “Kaçamak” adlı ilk filmi çektiler. İkincisi “İki Arada” arabalı vapurda geçen ve eski aşk gemisi dizisine gönderme yapan bir film. Çekimlerden önce Cem beni aradı. Burada geminin kaptanı rolünü oynar mısın dedi ve kabul ettim. Dördüncüsü olan “Deli” filmini de çektik. Cem Yılmaz her zamanki gibi çıtayı yukarı koydu. Benim rol almadıklarımı da izledim. Post produksiyon aşamasında hala mükemmel işler geliyor. Dünyanın en önemli festivallerine gidecek kalitede bir iş çıkardı.
Ben işin yapımcı tarafında değilim. Sadece çok uzun yıllardır, sinemanın içinde olan biriyim. 1979 yılında çekilen Yusuf ile Kenan filmin başrol oyuncusuydum. Biri sen sinemada aktif değilsin dediğinde “Yusuf ile Kenan” diyorum hemen geri adım atıyor. Üç beş cümle etme hakkını kendimde görüyorum. Mesela “Babamın Kemikleri” bir festival filmi değil. Gişe filmi de değil ama gişede kazansın istiyoruz. Salonların, yapımcıların, dağıtımcıların tahakkümü var. Vizyona giden filmlerin hangisi sinema hangisi değil gibi sığ bir tartışmaya girmek istemem. Hepsi sinema dürtüsüyle yapılıyor. Zaten tarih hakkını verir.
Küçük bütçeli, yüksek derinlikli, imkanları kısıtlı ama objetktifi dünyaya açık ve fırça darbeleri çok kıymetli işlere faydası olacak. Böyle bir yol açılacak. Ancak sinemaların bu filmelere yer açması gerekiyor. Sinemada fısıltıya çok önem veriyorum. Salonda tutma süreleri, fısıltıya şans vermiyor. Bana bir süre ver, bir ay kalayım fısıltım iyiyse sana zaten katkım olacak. Roma filmi Oscar’a aday, Türkiye’de vizyona girse 10 bin kişi izler. Ama bütün dünyada bu böyledir. Bu filmler zenginlik katar. Diğerleri de abi kardeş takılırlar. Şu tat biraz beni bozuyor.
İnternette dört beş tane videoyu çekmiş, şu kadar tıklama almış. Çoluk çocuğa birden 250 kopya çıkacak demeler. Oralarda işin ayarı kaçmış. Abileriyim ve bunu söyleme hakkım var.
500 bölüm dizi yaptım. Bunlar arasında 200 bölüm sürenleri de var sekiz bölüm süren de. Şimdiki dizilerde üst üste kırk tane travmatik sahne koyuyorlar, dramatik bağ var mı yok mu belli değil, bu yöntemle seyirciyi alıp devam etmeye çalışıyorlar. Her şey çok sert.
Elbette dizilerde rol alacağım. Birçok senaryo geliyor. Ancak benim çocuksu heyecanlarla her işe atlama gibi bir lüksüm yok. Ortalıkta değilsin diyorlar. Oysa eve gidecek zamanım yok. Dört tane oyunum var. Tiyatro akademesinde derslere giriyorum. Sürekli çalışıyorum ve kendimi geliştiriyorum. Biri çıkıyor oyunculuk okudum diyor. 20 yıldır hiçbir iş yapmamış. Karnın ağrıyınca doktorluk yapan birine gidersin. Oyunculukta hiç durmadan çalışmak gerekiyor.
ENDÜSTRİYEL OLUNCA MASUMİYET BİTER
“Alevli Günler” Türk tiyatrosunun son 10 yıldır en çok izlenen oyunu. Bunu ben değil araştırmalar söylüyor. “Bezirgan” oyununu beş yıldır sahneliyoruz.“Üçü Bir Arada” en yeni oyunumuz. Özellikle hem hayatın hem spesifik olarak bir sektörün içine endüstri girerse neler yaşanır, bunu anlatıyoruz. Mesela endsütriyel futbol başladı ve o masumiyet bitti. Ancak oyun futbol ile ilgili değil, futbol sadece arka planda var.
Ben, şehir tiyatrolarına 1980 yılında stajer kadroyla girdim ve beş yıl önce emekli oldum. Her kademede çalıştım. Ödenekli tiyatrolardadünya ölçeğinde tartıda hafif kalacak işler çıkıyor. Ben böyle düşünüyorum.
Baba ve oğlun yolculuğu
Canlandırdığım karakter Ömer, 14 yaşında kötü bir olay yaşıyor. Babasından da ruhsal ve fiziksel şiddet görüyor. O yaşlarda köyünü terk ediyor. Kendine bir hayat kurmaya çalışıyor. Oto yıkamada çalışıyor. İki oğlu oluyor. Babasını cenazesine bile gitmiyor. Annesi hasta ve ölünce beni babanın yanına göm diye vasiyet ediyor. Ömer ise asla köye gitmek istemiyor. Ancak annesinin vasiyetini yerine getirmesi gerekiyor.Din adamlarına danışıyor ve babasının kemiklerini köyden almak için yola çıkıyor. İşte film, oğluyla çıktığı bu yolculuğu anlatıyor.
Türkiye’nin bir Asghar Ferhadi’si olacak
İranlı yönetmen Asghar Ferhadi küçük insanların hikayeleriyle Oscar aldı. Bu açıdan bakınca bu filmin yönetmeni Özkan Çelik de Türkiye’nin Asghar Ferhadi’si olma yolunda. Turhallı bir delikanlı ve bu toprağın içinden çıkmış. Onunla daha güzel filmler çekeceğiz. Çünkü dünyanın neresine giderseniz gidin yaşadığınız coğrafyanın kaderini taşırsınız ve bu kader sizin üzerinizdeki tozdur ama değerlidir. İstediğiniz kadar silkelesiniz gitmez. Asıl olan sanat ve sinemayla o tozu kıymetli kılmaktır.

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.