Malum bazen geldi mi üst üste gelir her şey. Öyle bir dönemimdi. Köşeye sıkıştığımı hissettiğim, benim için hayli yoğun ve stresli geçen sıcak bir yaz günüydü. Ona rağmen öğrenir öğrenmez şunu söyledim kendime: Heyecandan baş dönmesi dedikleri şey öylesine uydurulmuş bir şey değilmiş.
Baktım ve iki kapak arasına sığanları düşündüm. Beyaz bir kâğıdın üzerine garip garip şekiller çiziktirmenin ne denli büyülü bir uğraş olduğunu fark ettim. Yazdığım her öyküyü, hatta hemen her cümleyi nerde, ne şekilde ve hangi ruh haliyle yazdığımı çok net hatırladığım için ardımda kalan ve bir daha tekrarı olmayacağını bildiğim o güzel yıllarımı, o tatlı anılarımı, o gençlik buhranlarımı ellerimin arasında tutuyor gibiydim. Nasıl anlatabilirim ki? Tarifsizdi.
Bundan yaklaşık beş yıl kadar önce, karlı bir cuma günü Gazi Ahmet Paşa Camii’nin avlusunda kendisine bir hafta kadar önce verdiğim öykülerimi (ki onların hiçbiri yayınlanmadı ve bilgisayarımın şu an neresinde olduğunu bilmediğim bir klasörde müsvedde olarak duruyor) neredeyse her cümlesine tavsiye içerikli notlar iliştirilmiş bir halde montunun iç cebinden çıkararak “Kumaşın sağlam, bırakma sakın,” diyen Hasan Aycın’a…
KİTAPLARIN İÇİNE DÜŞMÜŞ BİRİ
Ben evvela olan biten her şeyin hem bir şeyin sebebi hem de sonucu olduğunu düşünüyorum. Her ne oluyor ise o şey esasında hem bir şeylerin sebebi hem de sonucu. Kendi hayat hikâyemdeki kişisel tecrübelerim bana böyle söylüyor. Yazma sürecim için de böyle olduğunu düşünüyorum. Dolayısıyla yazma eylemim bir şeylerin sebebi olduğu gibi aynı zamanda bir şeylerin de sonucuydu aslında. Uzun yıllar devam eden okumalarımın... Yazma serüvenim o okuma sürecimin bir getirisi oldu diyebilirim. En azından geriye dönüp baktığımda bunu görüyorum. Zira bilinçli bir tercihim veya bu yönde bir kariyer planım yoktu. Olmadı da. Yani şunları şunları okuyayım, onlar içimde bir yerlerde biriksin, beni bir yerlere getirsin, vakti geldiğinde de ben de oturur yazmaya başlarım gibi bir düşüncem olmadı hiçbir zaman. Kendimi günün birinde –on bir yaşındaydım- kitapların içine düşmüş biri olarak buldum. Sonra zaman geçti, hiç çıkamadım oradan ve yazan biri olarak dolaşmaya başladım orada. Yalnız şunu da belirtmek isterim: Esas olan okumaktır benim için. Aslolan odur. İlk emir “yaz” değil “oku”dur. Yazmak her ne kadar okumanın bir sonucu ise de biraz arızi bir sonuçtur bence. Bir tür taşıyamama ve sırrı faş etme hali…
Her oluş bir vakte rehnolunmuştur derler, buna inananlardanım. O yüzden yazarken de rutini olan biri değilimdir. Hiçbir şey yapmaksızın oturup o vaktin gelmesini beklemem, işe yarıyor mu bilmiyorum fakat erken gelmesi için çabalarım, geldiğini hissettiğim zaman da yazarım. Geceyse gece, gündüzse gündüz.
Kâğıt bana her zaman daha sahici gelmiştir. O yüzden son şeklini verinceye dek kâğıda yazar, sonra da bilgisayara geçiririm.

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.