Müzisyen Büşra Kayıkçı’nın yeni eseri “Bring The Light” 30 Nisan’da Deutsche Grammophon etiketiyle dijital platformlarda yayımlandı.
Avrupa’nın en köklü plak şirketlerinden olan Deutsche Grammophon’un eserini yayınladığı ilk Türk sanatçı olan Kayıkçı’yla hem projenin detaylarını hem de diğer üretimleri üzerine konuştuk.
Bring The Light’ın ortaya çıkış hikâyesini anlatan Kayıkçı, “Pandemi hepimiz için başlarda karanlık bir dönemdi fakat müzik yazmaya çalışmak bana ışık oldu. Müzik yapmak hep karanlığa ışık getirmenin bir yolu gerçekten” diyor.“Bring The Light” isimli yeni eseriniz Deutsche Grammophon etiketiyle dijital platformlarda yayımlandı. Klasik müzik endüstrisi için oldukça önemli olan bu Alman plak şirketinin ilk Türk sanatçısı oldunuz. Bu oldukça heyecan verici olmalı. Peki D.G. tarafından teklif nasıl geldi?
- Anusch Alimirzaie üzerinden onlar bana ulaştılar.“Böyle bir proje var katılmak ister misin, aramızda olmak ister misin”dediler, ben de“elbette çok isterim”dedim ve başladık konuşmaya. O sırada Ah! Kosmos ile bir iş yayınlamayı planlıyorduk. İki iş arasına en az iki hafta koymak gerekiyordu. Yayın tarihini kararlaştırmaya çalışıyorduk. Alimirzaie bana,“sosyal medya profilin için epey bir emek harcıyorsun belli ki, diğer işlerinin önüne geçmesini istemem”demişti. Tabii bunu görmeleri ve beni anlamaları beni çok onore etti. Benim takvimime öncelik vererek nezaket gösterdiler.
Peki dahil olduğunuz bu Project XII nasıl bir proje? Bize biraz bunu anlatır mısınız?
Projet XII 2019 yılından bu yana sürdürülen bir proje. Her yıl ocak ayından aralık ayına kadar, her ay bir sanatçının bir işini dijital platformlarda single olarak yayınlıyorlar. Daha sonra yıl bittiğinde kolektif bir iş olarak 12 eserlik bir plak yayınlıyorlar.
Bu oldukça karma bir çalışma oluyor. İçinde neo-klasik, minimalist müzik olduğu gibi elektronik işler de var. Ben de teklifin ardından onlara alternatif işlerimden gönderdim. Bu projede dünyanın her yerinden müzisyeni görmek mümkün oluyor. Üç yıldan bu yana da bu projeyi sürdürüyorlar.
Şunun da altını çizmek gerekiyor ki bu aslında yeni nesle yönelik, yeni bestelere, yeni kompozitörlere yönelik yapılan bir çalışma. Deutsche Grammophon artık sadece klasik müzik yayınlayan bir plak şirketi değil, çok uzun zamandır, çok önemli sanatçılara da yer açmış. Bunlardan bazıları Agnes Obel, Moby, Christian Löffler... Yoluna da bu şekilde yoluna devam ediyor. PANDEMİ YENİ BİR KEŞFE KAPI ARALADI
“Bring The Light” bize neler anlatıyor? Özellikle karantina döneminde ortaya çıkan bir eser olarak oldukça umut verici bir ismi var.
- Bring The Light için pandemi döneminde çalışmaya başlamıştım. Hatta ilk yazmaya başladığımda tamamlayamadım. İşin doğrusu o dönemde altı – yedi çalışmaya aynı anda başlayıp, hiç birisini tamamlayamamıştım. Sanki tamamlama enerjisi gelmemişti. Hep böyle bir eksiklik hissi vardı. Sanırım o döneme ait kaygılar buna neden oluyordu. Hepimizin aklında olan o“peki şimdi ne olacak?”sorusu benim de zihnimde dolaşıyordu. Bu çalışma da aynı belirsizliği taşıyordu ve biraz da melankolikti. İlerleyen zamanlarda şunu keşfettim; aslında müzik yapmak için doğa yürüyüşleri, diğer sanatlara bakmak gibi besleyici ilham noktaları var olsa da asıl üretimin kendisi yalnız ve sessiz kaldığın yerde başlıyor. Bu benim için büyük bir keşif oldu. Çalışmalarımdan yüzde yüz verim alabilmek için özel ders vermeyi bıraktım. Yalnız, sessiz ve dingin olmam gerekiyormuş. Ve bu hal bana yeni melodiler getirdi. Doğrusu bu keşif beni çok heyecanlandırdı. Galiba sanat üretmek için bir yandan da asosyal olmak gerekiyor.Yeni bir kapı, yepyeni bir dünya! O enerjiyle de Bring The Light’ı bitirmeye koyuldum. Melankoli ve belirsizlik üzerimden yavaş yavaş kalktı. Zaten şarkının sonunu da tünelin ucunda beliren ışık gibi bir armoniyle bitiriyorum. Pandemi hepimiz için başlarda karanlık bir dönemdi fakat müzik yazmaya çalışmak bana ışık oldu. Müzik yapmak hep karanlığa ışık getirmenin bir yolu gerçekten.Müzik yazmak ruh durumumu iyileştiren, sabah uyanma enerjisi veren unsurlardan biri. Bütün bu hikâye bu şarkının isminde toplandı diyebilirim.
TEKRARDA GÜVEN HİSSİ VAR
Turgut Uyar’ın “büyük bir şiirin ortasını yazdığı” söylenir. Sizin eserlerinizi dinlerken de neo-klasik tarzın bir getirisi olarak bazı tekrarlar duyuyoruz. Bir hikâyenin devamını dinliyoruz intibası uyandırıyor. Sizin zihninizde de böyle bir anlamı var mı?
Benim tekrarla olan oldukça önemsediğim bir ilişkim var. Bunu uzun zaman önce bir sanat galerisinde rastladığım bir heykeli incelerken keşfetmiştim. Sarmal formda, aynı şeyi tekrar eden hareketli bir heykeldi. Bunu izlemek bana bir güven ve dinginlik hissi getirdi. Çünkü neyle karşılaşacağınızı biliyorsunuz. Beklenmedik bir sürpriz yok.
Bir sonraki adımı biliyorsunuz. Bu da aslında hayatta ihtiyaç duyduğumuz güven hissinin temelinde yatıyor. Şöyle düşünün; içinde kontrast yükselmeler barındırmaktansa daha ziyade çok sevdiği bir şeyi sürekli anlatan birisi gibi... Zaten hızlı yer değiştirmelerdense tekrar da önemsediğimiz bir meseledir. Öğrenirken tekrar etmek ya da ibretli bir olayı yeniden dinlemek bizi motive eder... Çünkü unuturuz, insan unutan bir varlık. Tekrarın doğasını ve insanın üzerinde bıraktığı etkiyi seviyorum. Ben de dahil olmak üzere tüketmeye dayalı bir hayat yaşadığımız için galiba bu fikir beni oldukça etkiliyor.
Çünkü müzik de zaten hep yenisi gelmesi beklenen bir şey. Dışarıda sizden sürekli yeni bir müzik bekleyen bir dünya var. Buna karşılık yayınladığınız işlerin içerisinde, söylemek istediğiniz şeyleri tekrar tekrar söylemek esnekliği bana kendimi oldukça iyi hissettiriyor. Yani en azından tekrar edilebilir olması ve tekrar hakkı vermek benim önemsediğim bir detay. İLGİ VAR İCRACI YOK
Neo-klasik müziğin özellikle Avrupa’da yükselen bir akım olduğu görülüyor. Bu akımın genç bir temsilcisi olarak Türkiye’de de bu müziğin görünür olmaya başladığını, karşılığını bulduğunu düşünüyor musunuz?
- Aslında Avrupa’ da neo-klasik müzik yapan sanatçılar, plak şirketleriyle yaptığım toplantılarda da gözlemlediğim kadarıyla oldukça yoğun bir ilgi var. Hatta Avrupa’dan Türkiye’ye konsere gelen sanatçıların biletleri hep çok hızlı şekilde tükeniyor. Dinleyicinin çok büyük ilgisi var fakat kimse icracı olmak için gönüllü değil. Bence bunun sebebi, mirasa kıymet vermekten, yeni dünyaları aralayacak enerjiyi ve motivasyonu bulamamızla alakalı.Mirasa tabii kıymet vereceğiz ama bu yeni kapıları açmaya engel olmamalı. Bunun yanında okullardaki eğitim sistemi de üretmeye teşvik edecek cinsten değil. Daha doğrusu bunun için yeterli değil. Ben bu nedenle mimarlık fakültesinden mezun olduğum için çok mutluyum çünkü yüzde yüz üretmeye teşvik kültüründen geldim, öyle bir altyapıdan geldim bu noktaya. Diğer türlü bir kanattan, okullu bir müzisyen olarak ilerleseydim muhtemelen cesaret edemeyecektim. Yakın çevremden duyduğum kadarıyla müzik okullarında kimse sizin neler yaptığınızla ilgilenmiyor. Takip ettiğim kadarıyla bu Avrupa’da da böyle.Hatta uzun süre yaptığı çalışmaları kendine saklayan, sıradanlık eleştirisi alacağından korkan, halbuki çok güzel çalışmaları olan müzisyenlerin hikâyelerini röportajlarından dinliyorum. Burada da aynı mesele dönüyor fakat bu böyle gitmeyecek. Çünkü sanat durdurulamaz bir dürtü.
Şu an üzerine çalıştığınız yeni projeler var mı?
Pandemide çok sayıda eser çalıştım. Albüm olacak bir çalışma meydana geldi.
Muhtemelen mekânlara dayalı bir konsepti olacak. Ay sonunda Madde 42’yi dijital müzik platformlarında yayınlamayı planlıyorum. Bunun dışında da multidisipliner bir çalışma yürütüyorum.
Bir iç mimar ve bir yazarla edebiyat, müzik ve tasarım zemininde şekillenen bir proje üzerine çalışıyoruz.Yorumlar
Sırala:
Canlı

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.