Selam vermek, karşımızdaki varlığı kâle aldığımızı gösterir. Kişi, karşısındaki varlığı kâle aldığı ölçüde, kendisinde insan olmaklığı yaşayabilir. Bu kitap, dünyada insan suretinde var olmaya karşılık olarak, hayata yönelik bir selam gayretiyle var oldu. Bundandır ki yazdıklarımı yayınlama adına bir sebep bulabildim.
Yazdıklarımı çoğunlukla görmek istemiyorum, nedense bir uzaklık, yabancılık hali peyda oluyor. Kesintiler, biraz da bu çağrışımla belirdi, arada kalmanın var ettiği gel-gitleri, Oruç Aruoba’nın deyişiyle, “ne kadar oldu, olmayalı?” sorusundaki elemi yaşamakla açığa çıktı. 10 yıl süresince gelip geçen onca satırdan arda kalanları elime aldığımda, elemi, tedirginliği, ümidi, var olanlara selam verme ve varlığın selamını duyma ihtiyacını hissettim.
Çocukları düşündüm ve iyi bir işi insanlarla dayanışma halinde birlikte yerine getirme yolunda olmanın huzurunu yaşadım. Herkes elinden geldiği kadar, olan bitenin herkesin iyiliği için olmaya evrilmesi adına gayret ettiğinde, bu dünyanın sıkışmışlığının feraha çıkması için bir yol açmış olur. Kitabın gelirini, 50 yılı aşkın süredir düzenlenen Sait Faik Abasıyanık öykü ödülleriyle edebiyata destek veren Darüşşafaka Cemiyeti’ne, bu sefer de edebiyattan bir destek gelsin düşüncesiyle, bir çocuğun eğitim ihtiyacı için teslim edeceğiz. Çok az bir meblağ olacak belki ama, bu desteğin bir çocuğun hayatındaki yeri az olmayabilir.
Kitabı eşim Fikret İklima’ya ithaf etmiştim, ilk alan da kendisi oldu, kendisi için imzaladım.
İlk şiirimi 2. sınıfta, dedemi yitirdiğim gece, evde ağlama seslerinin ve kendisinin ölüme hızlı hızlı yürüyebilmesinin tesiriyle, dolunaya bakınca sanki dedemi seyrediyormuşum gibi hissederek yazmıştım. Ölüm, olan biten şeylerin farklı bir yanı olabileceğini, her şeyin bir aslı olduğunu, eşyanın farklı veçheleriyle var olan bir hakikati olduğunu düşündürmüştü. Şiir, insanda aslolanın sesi olarak, kritik zamanlarda var oluyor. Bundandır ki zamandan kayıtsız, her çağın insanında etki doğuran bir niteliği haiz.
DÜNYANIN ASIL VAKTİ GECE
Dünyanın asıl vakti gece. Gündüz insan, hayatta kalma savaşımı veriyor. Telaşlar, hata korkuları, ekmek derdi... Ne olup bittiğini fark etmek için geceyi beklemek gerekiyor. İnsan yalnız kaldığında dönüp bakabiliyor kendisinin ve çevresinin haline. Yazı kendi vaktini kendi seçiyor. Çoğunlukla gece yazarım, ancak bazen kendimi tutamayıp yürürken veya otobüste, metroda küçük kâğıtlara da yazdığım oluyor.
Beyazıt Sahaflar Çarşısı’nın Kapalı Çarşı’ya açılan kapısının eşiğinde 10 yıldan fazla zamandır el yapımı defterler bulunur. Oradan çeşit çeşit renkte ve desende birçok defter almışımdır. Yazı niteliğine göre ayrı defterlerde yerini alır; “yürüyüş defteri”, “rüya defteri”, “dilek defteri”, böyle gidiyor. Her biri içeriğine göre kendi zamanında yazılır. Bilgisayar, daktilo vs. bunlar teknik birer ihtiyaç; defterin kalıcılığını, el yazısının insaniliğini yazının tamamlayıcı bir ögesi olarak görüyorum.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.