Uzun bir sessizliğin ardından ansızın konuşmanın hissettirdiği garip ruh halini yaşadım bir müddet. Yazmanın insana yüklediği sorumluluğun da bilincinde olarak, yorgunluk sonrası verilen molalar gibi kendime dönüp, “Yeniden yola devam etmek üzere uzun bir nefes almalısın” dedim. Bu an çok da sürmeden evimin yolunu tuttum. Karlı bir İstanbul günüydü. İçimde tarifsiz bir müzik icra ediyordu hislerim, ben adım attıkça. Çocukluğumda eve neşeli olarak koştuğum anlar canlanıverdi gözümde. Eve vardığımda eşim ve çocuklarımla paylaştım ilkin sevincimi ve tabii akabinde yakın arkadaşlarımla.
Usulca açtım sayfalarını önce. Kâğıt ile aramda hep yakın bir temas vardı mesleğim ve ilgim hasebiyle. Topraktan ağaca, yapraklardan halkalara, çizgilerden hamura... Ve nihayetinde gözlerimize ve gönlümüze hitap eden bir levha... İşte o an insanın aynaya bakarken hissettiği, zaman geçtikçe derinleşen muhtelif duyguların benzerini yine yaşadım. Emanet edilenlerin korunması gibi, kelimelerden destek alarak saklı tuttuğunuzu farklı bir formda görmek doğrusu tarifi zor bir mesele olsa gerek. 20 yıllık bir eylemin duygu ve düşünce halini bir arada görmek; hem heyecan vericiydi hem de zamanın ruhumda genişleyen haline hakikatli bir dost ve şahit oldu.
Hayat arkadaşım sevgili eşime...
Ortaokulun son günleriydi yanlış hatırlamıyorsam. Resim hocamız ressamlık yapan sanatkâr bir kimse idi. Resimlerimi beğendiğini ve sergilemek istediğini söylemişti. Önce biraz çekinmiş ve kararsız kalmıştım. Kâğıda yansıttığım şey saklı kalsın istiyordum bende ama bir yandan da bilinmesini... Kendimle olan konuşmalarım bir müddet sonra nihayete erdi ve resimlerimi kendisine teslim etmeye karar verdim. O gün iç dünyamdaki ses bana “Her şeyi resmedemezsin ama yazarak daha yakın olabilirsin kendine...” demişti. O günden bugüne yazmanın sarahaten aktarabilme noktasında en makbul yol olduğunu düşünüyorum. Yazmanın şahitli bir eylem, konuşmanın ihtiyatlı bir teneffüs ve okumanın ise bu eylemlere zırh kuşandıran aslî bir duruş olduğuna inanıyorum.
Özel bir vakit aramam yazmak için. Yaşamın her anında kelimeler nasıl ki varsa, yazmak eylemi de var. Önce mânâ belirir ardından da kelimeler. Yürüyüşe çıkmak bu konuda birçok kez yardımcı oldu bana. Hatta bazı şiirlerimi yürürken yazmıştım. Bir de uyku ile uyanıklık arasında efsunlu bir geçiş olduğunu düşünüyorum. Yarı ölüm denir ya hani uyku için o nedenle bu vakitlerde günün içinden kalan son fark edişler ile yarına dair bazı satırlar belirir zihnimde ve kaydederim onları. Vakit olarak sanırım ikindi vakitlerini daha bir önemsiyorum yazarken.
Önce defter. Belki bir not kâğıdı ve bazen de bir kitabın boş sayfaları. Ardından temize çekmek üzere bilgisayar ekranı. Kâğıt ile ekranın arasında ünsiyet farkı var bence. Kâğıt, yazdıklarınızı emanet bilip saklıyor sanki. Fakat ekrana aktarılınca yazılanlar, saklambaç oyunundaki çocuklar gibi karşılıklı görünmek veya bulunmak istiyor demlenmeyi çok da beklemeden...

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.