Ramazan ve insan sevgisi

Soğuk bir Ramazan günüydü. Havada akşam boşluğu vardı. Gökyüzü sanki hüzünlü çehresiyle birilerine kuşbakışı bakıyordu. İftara çok az vakit kalmıştı. Herkes aç ve yorgundu. Herkeste bir başka telaş vardı. Arabalar birbirleriyle yarışırcasına gidiyor, insanlar evlerine yetişmek için koşturuyorlardı. Kalabalığın arasında 12-13 yaşlarında bir çocuk göze çarpıyordu. Sanki hiçbir şey umurunda değildi. Yırtık pırtık giysileriyle, uzamış kirli tırnakları, haftalardır su değmemiş, yapış yapış saçları vardı. Ne o kimseyle ilgileniyordu, ne de kimseler onunla. Kalabalıklar içinde tek başınaydı, yalnızdı. Bütün dikkatini elinde sıkı sıkı tuttuğu bir bez parçasına vermişti. Tıpkı annesinin elinden, eteğinden tutan, küçük bir çocuk gibi...

Sanki hayatla arasındaki tek bağdı o bez parçası. Onu kokluyor, kokluyor, bir daha kokluyordu. Gözlerinin önüne annesi gelmişti. Bir zamanlar o da kendisini böyle koklamış, sıkı sıkı bağrına basmıştı. Kimdi? Adı neydi? Ahmet miydi, yoksa Mehmet miydi? Diziyor, soru işaretlerinden kilometrelerce asfalt döşüyordu sanki. Nereden gelmişti? Evi, ailesi neredeydi? Neden bu hayatın içindeydi? Neden bu hayatı seçmişti. Kim bilir belki de o seçmemişti. Hem kim isterdi ki bu kadar uzak olmayı güneşe. Güneş umuttu., mutluluktu, huzurdu. Oysa onun insanlarla arasındaki koskoca bir buzdağı var gibiydi. Güneşin altında bile olsa erimeyen bir buzdağı... Herkes kaçıyordu ondan. Anneler çocuklarını çekiyordu yanından geçerken. Kirliydi. Çehresi bir çocuğun yüzünde hiç olmayacak kadar ürkütücüydü. Oysa o da bir insandı. Bir zamanlar belki de çok seviliyordu. Saçları okşanıp, yanakları sıkılıp öpülüyordu. Ve kim bilir belki de o da bir zamanlar çok mutluydu... Pekiyi sonra ne olmuştu birden? Her şey nasıl tersyüz olmuştu? Güneş birdenbire nasıl batmıştı? Güneş insanları yarı yolda bırakmaz, göz kapaklarını kapatmazdı dünyaya...İnsanları severdi; dünyayı ısıtırdı. Pekiyi neden, neden soğumuştu güneş onun için.

DEVAMI YARIN