Avrupa Birliği (AB), özellikle Çin’in rekabetine dayanamayan sanayisini korumak ve stratejik bağımsızlığını güvence altına almak için yeni bir ekonomik korumacılık kalkanı olan Avrupa Üretimi’ni (Made in Europe) öne çıkarıyor.
Bu kalkan, Avrupa Birliğin kendi iç pazarını ve yeşil dönüşüm süreçlerini tahkim etme hamlesi gibi görünse de, aslında 1996 yılından bu yana Gümrük Birliği ile entegre olduğumuz Avrupa pazarı için ciddi bir sorun olacağı açıktır.
Zira bu karar ile otomotivden batarya ve güneş panellerine, demir-çelikten kritik hammaddelere kadar dev bir ekosistemde devlet desteklerinin ve kamu ihalelerinin doğrudan AB sınırları içinde üretim şartına bağlanıyor.
Kaynağı ve teknolojiyi kendi sınırları içinde tutmayı hedefleyen AB ülkeleri, neden olacağı zararları hesap etmeden bilinçli olarak en yakın üretim ortaklarına başta da Türkiye’ye karşı bir koruma duvarı örmektedir.
TÜRKİYE EKONOMİSİ AÇISINDAN ÖNEMİ
Türkiye’nin toplam ihracatının yaklaşık yüzde 43’ünü ve otomotiv gibi lokomotif sektörlerde ise ihracatın yüzde 70’i doğrudan Avrupa’ya gerçekleştirmesi nedeniyle, bu koruma duvarı Türkiye’yi çok ilgilendiriyor.
Dolayısıyla, Türkiye bu süreçte AB ülkeleri dışında gibi bir muamele görmesi ihracat şampiyonu olan otomotiv ve yan sanayi sektöründe, elektrikli araç dönüşümünde ve teşvik mekanizmalarında Avrupa menşeli sayılmama tehlikesiyle karşı karşıya kalacağı açıktır.
Diğer yandan, Avrupa’daki altyapı ve inşaat ihalelerindeki yerlilik şartı Türkiye kökenli firmalarının rekabet gücünü düşürerek, firmaların tedarik zincirlerini ve yeni yatırımlarını doğrudan AB ülkelerine kaydırmasına neden olabilir.
Bu da hem üretimi hem de ihracatı önemli ölçüde olumsuz etkileyecektir.
TÜRKİYE NE YAPMALI?
Peki, Avrupa Birliği’nin (AB), bu koruma kalkanına karşı Türkiye ne yapmalı?
Türkiye, yıllarca gündemde olan Gümrük Birliği’nin güncellenmesi masasında eşit ortak statüsünü almalıdır.
Yıllardır güncellenmeyen Gümrük Birliği anlaşması yüzünden yıllardır dezavantajlı konumda kalan Türkiye’nin, yeni ticari engellerle bir kez daha ekonomik kayıp yaşamasına müsaade edilmemelidir.
Türkiye’nin sıradan bir tedarikçi olmadığını, Avrupa sanayisinin ayrılmaz bir omurgası olduğu gerçeğini ve bu durumun AB ülkelerine maliyetinin yüksek olacağını yürütülecek yoğun bir ekonomi diplomasisiyle kabul ettirilmelidir.
Yeşil dönüşüm sürecinde, sınırda karbon düzenleme mekanizması ile ortaya çıkan yeni kurallara uyum sağlamak için sanayinin karbonsuzlaşma süreci hızlandırılmalıdır.
Dolayısıyla, müzakeresi devam eden bu süreçte Türkiye’nin hem diplomasi masasında elini güçlendirmesi hem de ticaret için gerekli süreçleri tamamlaması artık bir zorunluluktur.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.