Boşu boşlukla doldurmak
Gökhan ÖzcanYeni Şafak Gazete Yazarı
04:00, 19/11/2026, Perşembe • Yeni Şafak Haber Merkezi
Yaşayanlar biliyor, hayat fani, hızla gelip geçiyor. Herkes de bundan şikayetçi değil mi? Kum saatinin hızla akıyor, hayatın kendini hızla tüketiyor olmasından muzdarip olmayan var mı? Buna karşılık, şu son devirde vakit geçirmek için türettiğimiz şunca meşguliyetin anlamı ne? İçinde derinliğine yaşanmayı hak eden bu kadar çok şey varken niçin hayat bizi kesmiyor, kendine çekmiyor? Niçin zaten hızla geçmekte olan vakitleri geçirmek için bin türlü icat çıkarıyoruz? Bunu neden yapıyoruz? Boş vakit üretmek için otomatiğe bağladığımız, makineleştirdiğimiz şeylerin geri tepmesi olmasın bu? Hayatı hızlandırdık, her şeyi makinelere yaptırdık, vakitleri boşalttık ama şimdi o boş vakitlerin içine ne koyacağımızı bilmiyoruz. Bizi eğlendirecek, oyalayacak, kendimizle kalmaktan alıkoyacak şeyler arıyoruz. Hayatın sancılı da olabilen gerçekleri yanımıza yaklaşmasın istiyoruz. Hep mutlu olalım, öyle hissedelim, bir şeyler bizi sancısız şekilde aralıksız meşgul etsin ve bize kendimize dönecek, hayatla yüzleşecek vakti bırakmasın diye uğraşıyoruz. Mutluluğumuz bu illüzyonun hiç bozulmamasına bağlı, bozulursa, gerçekler bir şekilde gözümüze çarparsa bütün dünyamız başımıza yıkılabilir çünkü.
“Neden bütün şu ekranlara bakıp duruyoruz?” diye ortaya bir soru bıraktı orta yaşlı olan. “Hayatı görmemek için!” deyiverdi gayrı ihtiyari biraz daha genç olan.
Çağın saplantısı haline geldi mutluluk! Hayatla gerçek bir bağ kuramadığımız için gerçek mutluluk nedir, onu tecrübe edemiyor, ona erişemiyoruz. Asırlarca insanların mutluluğu aradığı yerlere hiç dönüp bakmıyoruz. Mutluluğa ‘sahip olmak’ için geliştirdiğimiz teknolojilerin, ekstra imkanların da yardımıyla yeni yollar, yöntemler, mecralar arıyoruz. Mutluluğu kesintisiz hoşluk olarak tarif ediyor ve sarhoş edici, kendinden geçirici, baştan çıkarıcı araçlarını geliştiriyoruz. Mutluluk için cebimizdeki bütün parayı, bütün vaktimizi, bütün enerjimizi gözden çıkarmayı göze alıyoruz. Mutluluğun sarhoşu olduğumuz kesin ama bunun bedelinin hiç ayık olmamak olduğunu görmek istemiyoruz.
Mark Twain ‘İnsan Nedir?’ isimli kitabında insanların gerçeklere gözlerini kapatmak konusunda ne kadar yetenekli olduğundan söz ediyor: “Gerçekleri mi dile getiriyorum? Öyle olduğunu biliyorsun. İnsanlık neşeli midir? Öyle olduğunu biliyorsun. Nelere eyvallah deyip mutlu olabildiklerini düşününce, önlerine koyduğum acı gerçeklerin onların neşesini kaçıracağını sanarak bana fazla paye veriyorsun. Onu hiçbir şey yapamaz. Her şey denendi. Hepsi başarısız oldu.”
İnsan olmak adına sormamız gereken ama sormadığımız sorular var? Zihinlerimizi boş oyalanmalarla meşgul ettiğimiz için görmeye vakit bulamadığımız gerçekler var? Dünyalarımızı eskilerin malayani dedikleri şeylerle tıka basa doldurduk; ruhlarımızı manasız, yani gıdasız bırakıyoruz! Olmaya, oldurmaya çalışmıyoruz, sürükleniyoruz! Kemale doğru değil de, Allah muhafaza, sanki zevale doğru gidiyoruz! Sanki olgunlaşamadan çözülüyor, çürüyüp gidiyoruz!
“Bahçelerimiz niçin şen şakrak değil de tepe taklak? Fikir bahçelerimiz niçin kuru, zikir bahçelerimiz niçin kurak? Söz bahçelerimiz niçin boz bulanık, şiir bahçelerimiz niçin yarım yamalak? Nesir bahçelerimiz niçin yamuk yumuk, hitabet bahçelerimiz niçin allak bullak?” diye soruyor Mustafa Kara üstadımız, ‘Gönül Mektupları’ kitabında.
“Bir ne verdiğine bak!” dedi meczup, “Bir de onunla ne aldığına bak!”
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.