Kıtmir günlüğü, Part 2

07. 02. 2008 Pazar, en uzun gün

Elindeki kitaptan gözünü hiç ayırmadı; ne bayramlık ağzını açıp tek kelam etti, ne de bir an olsun bana baktı. Okuduğunu anlıyor mu bari, çok merak ettim.

(Eşi ve çocukları gidince üçümüz baş başa kaldık. ''Üçümüz'' dediğim: Salih Tuna, geri zekâlı kedisi ve ben. Düşünebiliyor musunuz, ne korkunç bir gün!..)

Şerefsiz kedisi yine ayaklarının dibinde sessizce kıvrılıp uyudu. Uyanır uyanmaz da gezdi dolaştı.

Ne gelen var, ne giden. Can sıkıntısından canım çıktı; lakin, gün bitmek bilmedi!..

Bir iki havlayıp sessizliği bozmak istedim, üşendim. Tembelliğini bana da bulaştırdı galiba. Miskin herif. Ne oturup duruyorsun, kalk, dolaş, bir şeyler yap. (…da yiyelim.)

Salak, salak konuşsa da razıyım. Yeter ki şu sükût bitsin. Abdülhak Hâmit''in dediği gibi, “Yağsın neyi varsa kainatın / Lakin şu derin sükût bitsin.”

09. 02. 2008 Salı, son kez uyarıyorum

Utanmaz kedisi, “Ben kimsenin köpeği olmadım!” başlıklı bir yazı yazmış. (Köpek olamazsın zaten geri zekâlı, haddini bil.)

Sana “uyuz” ve “yalaka” dediğim için niçin içerleniyorsun! Değil misin?

Arkadaş ben böyle haysiyetsiz kedi görmedim.

Herkes “mahalle baskısı”ndan köşe bucak kaçar. Bu terbiyesiz nerde “mahalle baskısı” duysa ağzının suyu akar. Kuyruğunu sevinçle havaya dikip koştuğu mahalle baskılarından peydahladığı (…)lerinden her evin bahçesinde en az 5 tane var, hâlâ uslanmadı. (Geri zekâlı, ayları da karıştırmış; yılın her ayını Mart ayı sanıyor.)

Zürriyetini (…) evladı, bana faşist diyerek laf sokmaya çalışacağına, babaları belirsiz yavrularına sahip çık.

16. 02. 2008 Cumartesi, şimdi her şey anlaşıldı

Bugün kar yağdı, çok üşüdüm. Salih Tuna, “Kıtmir üşüyor, bir çare bulalım…” diyen eşine, “Ne yapalım üşüyorsa,” dedi, “kulübesine kalorifer bağlayacak halimiz yok ya…”

Çok geçmeden şiddetli bir tartışmaya tutuştular.

“Ben köpekte ciddiyet ararım; üşüyen köpek kurşun asker gibi olur; yılışık, gevşek olmaz. …” gibi cibilliyetsiz laflar söyleyince, eşi, “Köpek milletine isyanımdır!” başlıklı münasebetsiz bir yazısından hiddetle bahsetti.

Bu vesileyle o yazıdan haberdar oldum. Adeta kanım dondu. Bu nasıl adam böyle?

“İroni” ve “köpek fobisi” gibi ipe sapa gelmez şeylerle zalimliğini izah etmeye çalıştı. (Hay ben senin “ironi”ni yiyim, e mi?!)

Tartışma alevlenince, birdenbire hışımla mutfağa girdi ve aldığı bifteği önüme fırlattı.

Neden böyle yaptı, neyi anlatmak istedi? Bilmiyorum. Doğrusunu isterseniz, önümde mis gibi kokan biftek parçası dururken, bunları düşünecek değildim. (Biftek çok lezizdi.)

17. 02. 2008 Pazar, Salih Tuna köpek düşmanıdır

Dün günlüğüme not düştüğüm yazısına cevap vermek istiyorum.

Salih Tuna, her şeyden önce, “Gerek üslubu gerek düşünce yapısı olarak bana muhlis bey''i çağrıştıran (bizim gibi - Kıtmir) köpeklerin içgüdülerine bir kez daha hayran kalmamı sağlamış kişi”dir.

Dikkat, “köpeklere (yani bize - Kıtmir) laf ederken, medya maymunu aday adayı olduğunu unutan şahsiyet.” kişisi olan bu adamla şimdi dalga geçeceğim:

“Kısa sürede köpek itlaf ekiplerine, köpeklerin ayaklarını koparmaktan zevk alanlara, (…) desteğe çağırıyorum. Kurtaralım dünyayı kötülüklerin anası, felaketlerin baş müsebbibi bu (biz- Kıtmir) köpeklerden!” (Nasıl dalga ama…)

18.02. 2008 Pazartesi, alıp başımı giderim

İstenmediğim yerde durmam. Bir gün mutlaka esaret zincirimi kırıp bu evden kaçacağım. Çünkü bir köpek düşmanıyla aynı semtte bile yaşayamam.

Son zamanlarda Salih Tuna''nın bakışlarından acayip huylandım. Mersin''de 4''üncü kattan atılıp öldürülen merhum köpek kardeşim gibi, intihar süsü vererek beni öldürmesinden korkuyorum.

Tamam, Allah''a şükür, bahçedeyim, apartmanda yaşamıyorum ama bu adam bir yolunu bulup, benim için değişik bir “intihar” yöntemi geliştirebilir. O kadar kitabı boşuna okumuyor ya!..

Kaçmayı kafama koydum. Salih Tuna bir sabah uyandığında sadece tasmamı bulacak burada.

Bana gösterdikleri yakınlık, sevgi ve muhabbet için çocukları ve eşine çok teşekkür ediyorum.

Elveda dostlarım, sizi özleyeceğim!..