'Anladım, bana ses değil nefes lazımmış'

Şiirlerini Kırklar, Dergâh, Derkenar, Bir Nokta, Yedi İklim ve İtibar gibi edebiyat dünyasının seçkin dergilerinde yayınlayan Said Yavuz, ilk şiir kitabı Yüzümün Çocukluğu ile okuyucuları selamlıyor. Yavuz ile kendi şiir macerası ve ilk kitabının yayın serüvenini konuştuk.

Yüzümün Çocukluğu yaklaşık on beş yıllık serüvenin meyvesi. Bir şiir kitabı için belki uzun bir süre. Ancak şiirler, bir kitapta cem edilmek üzere yazılmıyor başlangıçta. Belki hikâye ve roman için bunu söyleyebiliriz. Ama şiir, yazılmak için değil söylenmek için var. Bir kitaba girmesinin nedeni ise edebiyat dünyası açısından toparlayıcı, bütünlüklü bir nitelik arz etsin diye. Şiirleriniz kitabınızdan önce yürürlükte değilse, orada özgün bir sesten söz edebilir miyiz? İbrahim Tenekeci ismini mutlaka anmalıyım burada. Kitap çıktığında almaya giderken benden daha heyecanlıydı, dersem yanlış söylemiş olmam. İlk kitaplara, onlara yol vermeye dair özel rikkat ve dikkatini hep hayırla anacağım. Kitabın özel bir hikâyesi var; ama şiirlerin içinde gizli…

İlk kitaplar tehlikelidir, hem okuru hem de yazarı için. Eser, geleceğe dair bir işaret fişeği çakmıyorsa, yazarı için sonra yazılacaklar açısından talihsiz bir durum teşkil edebilir. İlk eser, ilk bakış gibi. Orada Âdem'in hayretini göremezsek bu neye yarar? Şiir bir hayretten ibarettir. Bir dudak ısırma. Şaşkınlık. Elbette kitaba alınmayan şiirler oldu. Dergilerde yayınlanan kimi şiirler, şairin ayna karşısına geçmesi gibidir. Olmuş mu diye bakmaktır. 'Hah, işte bu tamamdır', dediklerim kitaba alındı. İçlerinde olmasını beklediklerim var. Yahya Kemal'in beklemesine merhaba diyen bir bekleme bu.

Şiir üzerine konuşmak, şiire dair poetik açıklamalar yapmak şairin işi değil. İsterse bu konuda tek bir laf etmez. Şiiri ortadadır. Cahit Zarifoğlu pek girmemiştir mesela bu konulara. Ben, şiir içinde şiire dair kimi değinmeler yapmışım. Bilerek değil bu. Sonra açıp bakınca görüyorsunuz. Benim şiire dair kimi yargılarda bulunmam günümüz şiirini anlama çabasıdır. Belki de o değinilerle şiirin evrenine daha rahat girebiliyorum. Şair, şiirine dair çıkarımlarda bulunmasa da ne iş yaptığı, yazdığı şiirin nerede durduğu ile ilgili elbette düşünmelidir. Kendisine verilen kelimelerle ne inşa ediyor, cenneti mi cehennemi mi?

nSufi söylemler şiirinize nakşedilmiş...

Tasavvuf, Türk şiirinin atardamarıdır. Bu damar modern şiirce henüz tam anlamıyla keşfedilemedi. Gerçi bu keşfin sakıncalı yönleri de var. Roman türünde kaleme alınan eserlerde o alana destursuz girildiği çok oldu. Şiirde de sadece bir estetik motif olarak kendine yer bulduğunu görebiliyoruz. Oryantalist bir eda ile kimi şairlerin şiirlerine dervişane bir hava katmak istedikleri de malum. Fakat şu bilinmeli ki tasavvuf, kendi yoluna düşmeyen, o yola revan olmayana sırlarını açmıyor. 'Söz aslını anlamayan, sanır bu söz benden gelir. Söz karadan aktan değil, yazıp okumaktan değil. Bu yürüyen halktan değil, hâlık avazından gelir.' Sözün geldiği yer, Yunus Emre hazretlerinin işaret buyurduğu gibi Allah'tır. Söz ondan gelirse tesirli olur. Mahmud Erol Kılıç'ın halli ve halsiz şair diye bir ayrımı vardı. Çok hoşuma gider. Dileğim şudur: Hal sahibi bir şair olmak.

Bence şiirin kalbi dergilerde atar. İtibar dergisi günümüz şiirinin en sağlam kalp atışlarından biridir. 'Ateş Beyi' şiiriyle söylersek, 'Bir halife olsun diye insanı iyice bir yontan / Ondan taşları çıkaran, usta yerine say'anların kalbinde şiir hep atmaktadır.

Said Yavuz

Yüzümün Çocukluğu

2013

Profil Yayınları

64 sayfa