Artık sonsuza dek kendi kendimin babasıyım

Yaprak Dökümü, çok ağlatacağı iddialarının aksine sönük bir finalle ekrana veda etti. Oysa herhangi bir bölümünün dahi daha etkileyici olabildiğini hatırlıyorum. Dizinin ana meselesi olan Necla-Leyla çatışmasına fazlaca yer verilmemesi buna sebep olmuş olabilir. Sanıyorum finalde tüm hikayelerin toparlanmasına özen gösterildiği için bu ana çatışma göz ardı edilmiş. Son çeyreğe girerken ancak Ali Rıza Bey'in ölümüyle duygusu yoğun sahneler başladı ki tekrar ediyorum bu ekip çok daha iyi bir iş çıkarabilirdi.

Ölüm vakası her dizide, her filmde, her kitapta kolay ele geçiriyor izleyiciyi-okuyucuyu. Anne-babanın yitimi benim için en hisli olanları. Hatta özellikle annenin ölümü. Roland Barthes'ın, annesinin kaybının kendisini ne denli sarstığını anlattığı 'Yas Günlüğü', her okuduğumda mutlak gözyaşı döktüren bir eser. 62 yıl birlikte yaşadığı annesini kaybettiği günden itibaren iki yıl boyunca kağıt parçalarına tuttuğu notlar bir araya getirilerek yayınlanmış bir kitap bu. 26 Ekim 1977 ile 11 Mart 1979 tarihi arasında tutulan notlar bunlar. Zaten Barthes da sadece bir yıl sonra 25 Mart 1980'de, annesinden çok daha genç bir yaşta; 65'indeyken hayata veda ediyor. Çok net, çok açık, kimi zaman tespitler yaparak, kimi zaman sadece içinden gelenleri yazmış. 26 Ekim 1977 yasın ilk gecesi. Ve annesinin ölümden sonra pek çok ilkle devam etmiş yazar. Canını acıtan pek çok ayrıntıya yer vermiş. Yaşamaya alışmak için ya da sadece katlanmak için yaptıklarını anlatmış…

31 Ekim 1977

Pazartesi saat 15 – Eve ilk kez yalnız olarak girdim. Nasıl yaşayabileceğim ben burada tek başıma.

4 Kasım 1977

Artık sonsuza dek kendi kendimin annesiyim ben, bu hep böyle sürecek

10 Kasım 1977

Cesaret temenni ediyorlar. Ama cesaret zamanı, onun hasta olduğu zamandı, acılarını, hüzünlerini görüp onun bakımını yaptığım ve ağladığımı gizlemem gerektiği zamandı. Her an bir karar almak, bir yüz ifadesi takınmak gerekiyordu. İşte cesaret oydu.

12 Kasım 1977

(Aptalca bir şey): Souzay'in şarkısı 'Yüreğimde korkunç bir acı'yı dinlerken hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Oysa eksiden alay ederdim bu şarkıyla

19 Kasım 1977

Bana söylediği o sözleri anımsamanın gün gelip de artık beni ağlatmayacak olabilmesini ürkütücü bir şey diye görüyorum.

23 Kasım 1977

Sığınacak yerim yok artık

28 Kasım 1977

Kime şu soruyu sorabilirim (yanıt almak umuduyla)?

İnsanın, artık sevdiği kişi hayatta olmadan yaşayabilmesi onu sanıldığından daha az sevmiş olduğu anlamına mı gelir?

29 Kasım 1977

Keder henüz her şeyi zapt etmedi – ama yine de aşınmak nedir bilmiyor.

21 Şubat 1978

Bronşit oldum. Anneciğimin ölümünden beri yakalandığım ilk hastalık.

6 Mart 1978

Paltom o kadar iç karatıcı ki o her zaman taktığım siyah ya da gri boyun atkısına sanırım anneciğim katlanamazdı, biraz renkli bir şeyler kullan diyen senini duyar gibiyim.

Bunun üzerine renkli (ekose) bir boyun atkısı ediniyorum.

20 Mart 1978

Madam Panzera “Zaman yası dindirir” diye bir söz vardır demişti bana. Hayır, zaman hiçbir şeyi geçirmez; yasın o telaşlı, heyecanlı halini geçirir yalnızca.

25 Mart 1978

Dün, Damich'e telaş ve üzüntüye kapılmanın geçtiğini, kederinse kaldığını anlattım. O da bana şöyle dedi: Hayır, telaş ve üzüntüye kapılma geri gelir, göreceksiniz.

25 Mayıs 1978

Anneciğimin sağlığında (yani bütün geçmiş yaşamım boyunca) onu kaybetmek korkusu nevrozlu yapmıştı beni. Şimdiyse bu yas sanki bendeki tek nevrotik olmayan nokta; Sanki anneciğim son bir hayır işlemiş, içimdeki kötü yanı, nevrozu alıp benden uzaklara götürmüştü.

19 Temmuz 1978

Annesini kaybeden (1907) George de Lauris'e Proust'un mektubu: Şimdi size şunu söyleyebilirim: Hala inanamayacağınız hoşluklar bulacaksınız. Annenizle birlikteyken, artık onunla birlikte olamayacağınız bu günleri çok düşünürdünüz. Şimdi de onunla birlikte olduğunuz eski günleri düşüneceksiniz. Eski günlere itilmiş bu korkunç şeye alıştığınız zaman da onun yeniden geri gelip yerini aldığını, sizin yanınızda bütün yerini aldığını usulca hissedeceksiniz.

29 Aralık 1978

Dün annemin Chennevieres Kış Bahçesi'nde küçük bir kızken çektirdiği, benim de kopyasını çıkarttırdığım fotoğrafı aldım; karşıma, çalışma masama koymaya çalışıyorum. Ama bu kadarı da fazla, katlanamıyorum buna.