Bir tebessüm iki sohbet bana kâr

Rap, Graffiti ve Break Dance ana başlıklar olarak Hiphop kültürünün parçaları. Hiphop Festivallerinde bu üç ana başlık bir arada sergilenir.

Özenti kelimesini pek sevmiyorum. Hiphop'ın kökeni Amerika'dır fakat Türkiye'de hiphop yaşantısına sahip olan bir çok insan Hollywood filmlerinden değil de birbirlerinden almışlardır bu kültürü. Hiç Amerikan filmi izliyip rapçi olan arkadaşım olmadı.

Ufak yaşlarda sokağımda gördüğüm ve büyük saygı duyduğum Tunç "Turbo" Dindaş'ın tagiyle (imzasıyla) tanıştım. 10 yıl önce ve şu anda hala yayınlanmaya devam eden bir dergi satın aldım. İçinde Hiphop kültürüne üç sayfa ayırıyorlardı. Oradan öğrendim ve benimsedim.

Hayır böyle bi genelleme yok. Rap yapan, rap yapar. Graffiti yapan graffiti…Çok nadir ikisini yapan insan çıkıyor. Ben daha önce bahsettiğim gibi Tunç "Turbo" Dindaş'ı yakından takip ederdim. O, iki tarafla da ilgileniyordu. Bir yandan da rap yapıyordu. Şu sıra sadece graffiti yapıyor. Sanırım onun o halini kendime çok örnek almışım o yolda ilerlemişim. Şimdi hem graffiti ile hem rap müzik ile yürüyorum.

Ben graffitinin iki yönünden keyif alıyorum. Birincisi harflerle dans etmeyi seviyorum. İkincisi ben ve grubumdaki bir kaç arkadaş sanırım adrenalin bağımlısıyız. İllegal boyamayı seviyoruz.

Mesaj vermek umrumda değil. Aslında verdiğim mesaj da neredeyse bu. Yani siz mutlu olun; yanınızdaki insanları da mutlu edin. Ben bu işi yaparken mutlu oluyorum, bu mutluluk hayatımdaki insanları da mutlu ediyor. Bir şarkı sözümde diyorum. Elim var, Kolum var, Dilim var, Kirim var; Bir tebessüm iki sohbet bana kâr. Anlayabilene...

Saygı duy, sevgini göster ve selamını eksik etme! Budur! Her rekabette olduğu gibi graffitinin de sokaklarda bir rekabeti var. Örneğin yazının üstünü kapatma yani cross dediğimiz şey bu rekabetten doğar. Biliyorsunuz, graffiti ilk olarak çetelerin kendi isimlerini normal bir şekilde duvarlara yazmasıyla başlıyor. Örgütler gibi. Daha sonra çeteler isimlerini daha hoş yazı stilleriyle yazmaya başlamışlar. Bulundukları sokakları ya da sahibi olarak gördükleri mahalleleri kendi isimleriyle donatıp işi ilerletmişler.

Benim sloganımdır. Rahat ve sakinim. Çete demeyelim ama herşeyde olduğu gibi graffitide de takımlar aileler vardır. Benim içinde bulunduğum bir kaç aile var. Bunların başında TNT grubu ve OK grubu geliyor. OK'un açılımı bilmeyenlere de tekrar hatırlatayım. OTTOMAN KİDS! Sen tek mi çalışıyorsun? Bu işin bir kaç kişi birden çalışmayı gerektiren bir tekniği mi var?

Biz 2002'de e-5 yolu üzerine 28 metrelik bir TNT graffitisi yaptık. Graffitiart isimli bir Alman sitesinde en iyi bombing (yazılama) seçildi. Bu graffiti'yi TNT grubu olarak; İki kişi "Zar" ve ben astar boyası ile yapmıştık. Bu graffiti o dönemde az bulunan Türk graffiti sanatçıları arasında da çok konuşuldu. S2K grubundan Wyne lakaplı bir arkadaş, "Ben sprey boyayla yapılmamış graffitiye graffiti demem" demişti. Zar da bunun üzerine; "Babamızın sprey fabrikası yok ki 28 metre boyayalım" diye cevap vermişti. İşte graffiti böyle bir şey. Tekniği de boyayı da sanatçı belirler. Tabi sprey boya ve duvar esastır.

Graffiti savaşı çeteler ya da örgütlerin bir muhiti sahiplenmesi nedeniyle başlar. Mahallelerine uğrayan trenleri boyayıp gönderen takımlar tren aracılığıyla diğer tarafın mahallesine kendi isimlerini sokmuş olurlar. Bunun bir çok farklı metodu var. Şimdilerde still / tarz savaşlarımız var. Herkes yeni harfler yeni stiller geliştiriyor ve beğenilme savaşı veriyor. Ülkemiz bu sanatta son bir yıldır gerçek anlamda var ve çok hızlı ilerlediğimizi içtenlikle söyleyebilirim

Türkiye'den bazı grupların da daha önce Türkiye'ye gelen trenleri boyayıp gönderdiğini biliyoruz. Böylece imzanız ülke sınırları dışına taşmış oluyor. Yani artık yurt dışında da tanınıyorsunuz.

Yoktur; graffiti kişiye özgüdür. Tüm graffiti sanatçıları kendine özgü çalışır. Henüz kendine özgü stili olmayan boyacıya toy demek olağandır.

O kadar çok olay geldi ki; anı anlatmayı beceremem. Yazabilseydim kalın bir kitap olurdu. Ancak Hiphop'la alakalı olarak aklımda kalan ilk olayım, 14 yaşındayken başıma gelmişti. Sirkeci Garı'nda tren boyarken yakalandım. Ben 14 yaşında olduğum için nezarete koymamışlardı. 4 arkadaşım benim yüzümden iki gün nezarette kaldı.

Genelde sabaha karşı çalışıyoruz.

Art Crime; Suç Sanatı... Dünyada böyle diyorlar graffiti için. Yakalanmamak için gece herkesin uyuduğu saatler mâkul.

Diyorum ya; anılarımı anlatsam çok kalın bir kitap olur. Bir çok kişiye göre ben anarşistim. Bir çoğuna göre derin bi sağcı ya da solcu. Varmış ya bundan 20 yıl önce sağ, sol. Öyle sananlar da var. Bir dönem satanist sanıyorlardı. 14 yaşımdayken alındığımızda Terörle Mücadele Ekipleri gelmişti. Çok gülmüştük, ağlanacak hâlimize... Herkes mutlaka takma isim mi kullanıyor?

Graffiti yapan insanlar genelde lakap kullanır. Benim de 10 yıl boyunca bir çok lakabım oldu. Beni insanlar ilk olarak Dr.Bocek olarak tanıdılar. Sonra Hiphop Oscarlarında Usetwo ismimle tanıştılar. Ups ve Dirty86 diğer lakaplarım. Müzisyen kimliğimdeyse beni herkes Argo olarak biliyor. Lakapların değişmesinin sebebi sık sık başımızın belaya girmesi...

Bir kaç ceza aldım. Hayatım boyunca ceza aldım desem daha doğru olur. Hep kabına sığmayan bir adamdım. Üç ayrı lisede okudum dersem yeterince anlatmış olurum herhalde. Graffiti için ilkinde 14 yaşında tren boyarken yakalandığım için, ikincisinde 21 yaşımdayken yine tren boyadığım için ceza aldım.

Ben rap müzik yaparken içimden geleni ve yaşadıklarımı anlatıyorum. Müziğimin içimde hikayelerim var. Hikayelerimi beğenenler, düşündüklerimi beğenenler alıyorlar mesajları. Mesaj hak edenindir kanımca.

Hayat herşeye rağmen devam edecek. Sevginizi saygınızı ve selamınızı eksik etmeyin. Dünyada barış!

Uğur, bir rap ve graffiti sanatçısı olarak kendisinden hem beklenecek hem de beklenmeyecek bir şeyi yapmış, eşi ile henüz 19 yaşındayken kaçarak evlenmiş. Yani adrenalin tutkusu bir nevi evlenirken de başını yakmış. Uğur evlendikten sonra iki yıl sabretmiş, ancak sokaklar, rap, graffitinin çağrısına daha fazla kayıtsız kalamamış. Şimdi eşinin kendisine destek olduğunu söylüyor.