Bir Yavuz Turgul klasiği daha

Cinayet masasının iki önemli ismi Avcı lakaplı Ferman ve Deli lakaplı İdris baba oğul gibi birbirine bağlı olan mesai arkadaşlarıdır. Yanlarına aldıkları Çömez Hasan'labirlikte buldukları kesik elin peşine düşüp bir cinayeti soruşturmaya başlarlar. Soruşturma ilerledikçe cinayet çözülmesi daha zor bir hal alır ve üçünün hayatı olayla paralel ilerlemeye başlar.

Amerikan sinemasında bolca örneğine rastlasak da yerli filmlerde fazla karşılaşmadığımız bir tür, polisiye. Buradan hareketle kaba bir değerlendirme yapacak olsak Av Mevsimi için böyle bir boşluğu doldurma amacıyla yapılmış bir film diyebilirdik belki… Ancak filmin içeriği bu önermeyi fazlasıyla yalanlıyor. İdris'in eski eşine olan yaklaşımı, Asit'in sevgilisine davranma biçimi, ailesinin Pamuk'a karşı tutumu bugün ülkemizde sıkça karşılaşır hale geldiğimiz cinayet nedenleri arasında. Üçüncü sayfalarda her gün karşılaştığımız bu haberler artık hiçbirimize yabancı gelmiyor. Evde oturan on kadından sekizinin seyrettiği bir sabah programı ise filmleri aratmayacak türden bir tür dedektifçilik oyununa dönüşmüş vaziyette. Cinayetlerin, adi suçların ve bu tip bir tv programının insanların gündemine bu denli girişi artık ülkemiz sinemasında böyle temaların işlenmesini doğal hale getiriyor.

Bana kalırsa Av Mevsimi'ndeki en önemli incelik, filmin kendini yabancı sinemadaki türdeşlerinden ayrı bir yere koyma çabası. Bunu nasıl yapıyor? Filmin başında geçen “bizde neden seri cinayet yok” sorusu bence son derece manidar. Çömez Hasan karakterinin hazırladığı tezin “Batı kültürünün özgün bir ürünü olarak seri cinayetler” başlığı bir tür cevap anahtarı gibi. Bu başlık seri cinayetleri batı kültürüne has olmaya mahkûm ediyor, bizde iğreti duruşunun altını çiziyor. Seri cinayet kavramı daha çok filmler yoluyla sözlüğümüze girmiş bir ifade. Ülkemizde seri cinayetlere pek rastlanmadığı gibi, seri cinayet konulu filmlerin de sadece bir örneği mevcut (Ejder Kapanı/2010/Yön: Uğur Yücel).

Seri cinayet filmlerini şöyle bir hatırlarsak, hepimizin aklına öldürmeyi kendine şiar edinmiş bir katil ve onun öldürmek için bulduğu sudan bahane gelecektir. Ayarsız kullanılmış şiddet ve kan ise bu filmlere has özellikler arasında yer alır. Bu tür filmler cinayeti bir tür gözü dönme halinden, ince bir plan gerektiren zekâ ve maharet isteyen ustalık işine dönüştürür ve zevk mertebesine çıkartır. Bu yönüyle seri cinayet filmleri bir tür şiddet güzellemesine dönüşür, insanlara kötü örnek olma noktasında son derece başarılıdır. Aynı kategoriye pek çok korku ve cinayet filmini ekleyebiliriz.

Av Mevsimi en başında bu kavramın altını çizerek, amacının böyle bir hikâye anlatmak olamadığının işaretini veriyor bize ve filmin devamında sergilediği etik tavrıyla da duruşunu koruyor. Ne kan gösteriyor, ne bir şiddet sahnesi. Yalnızca kesik bir el temsil ediyor cinayetin acı yanını ama o da seyirciyi tiksindirecek kadar canlı değil ve bunun bilinçli bir tercih oluşu gayet aşikâr. Filmdeki olay örgüsü ve karakterler cinayetin öylesine, zevk için işlenemeyeceğini incelikle anlatıyor… Özellikle filmin finali olayı gayet insani bir boyuta çekiyor. Hiçbir sebeple cürmün mazur görülemeyeceğini ise cesedin maruz kaldığı acı muamele işaret ediyor.

Başarılı bir yönetmenlik çalışması Av Mevsimi. Turgul sinematografiyi gösterişten kaçınarak, sade ve yerinde kullanıyor. Bu yüzden ortaya çıkan çalışma son derece estetik, verilmek istenilen duygular seyirciye başarıyla aktarılıyor. Ancak final çoktan anlaşıldığı halde, sürprizi sona saklama çabası senaryodaki bazı noktaları mantıksız hale getiriyor. Bu kısmına da dikkat edilmiş olsaydı muhtemelen filmin 142 dakikalık süresi de seyirci için uzun gelmezdi.