Dokuzuncu Türkçe Olimpiyatları ve Olimpizm

Türkçe ve Olimpiyat kelimelerini bir araya getirmek bana çok garip gelmişti. İçime bir türlü sindirememiştim. Oysa liberal, demokrat, politikacı, laik, modern gibi daha nice latin ve grek menşeli kelimeleri günlük hayatımızda çokça kullanıyor, hiç de yadırgamıyorduk. Ama Olimpiyat, hele de Türkçe Olimpiyatları, Olimpiyatçıları demeyi kabullenemiyordum. Çünkü bu Yunan kaynaklı, Batı medeniyetine özgü tarihi bir gelenekten geliyordu. Biz doğululara ait değildi. Evet, öyleydi ama biz, bize ait olmayan ama dayatmalarla kabullenmek zorunda olduğumuz daha nice kavramlar dünyasını kabullenip yaşamak zorunda bırakıldık: Demokrasi laiklik ve benzerleri gibi.

Demokrasi ve laiklik bizim için vazgeçilmez bir hayat tarzı oldu. Ama yıllardır demokrasi anlayışının bizcesini ortaya koyarak demokrat olunması gerektiğini ve bunun mücadelesini vermenin de bir insanlık vazifesi olduğunu savunuyoruz. Bu yolda çok önemli mesafeler de katettik. Hümanizm de öyle değil mi? Mevlana, Yunus gibi bizim büyüklerimiz birer Batılı hümanist olarak anlatılmadılar mı? Biz bu kavramın da bizcesini anlatmak için hala neler neler çekmiyor muyuz?

Olimpizm diye bir kavram daha icat ettiler. Mucitlerinden biri Baron de Coubertin adındaki bir Fransız. Buna göre “Olimpizm, tam manasi ile eğitsel ve pedagojik amaçlar güder. Olimpizm ne bir din, ne bir sosyal doktrin, ne de bir sosyal, ekonomik sistemdir. Olimpizm bir ruh halidir, hayat tarzıdır, insanlik görüşüdür. Asalet ve tertemiz ahlak okuludur. Bir “çıkarsız ideal" inancıdır.

Çağımızın en önde gelen sosyal olaylarından olan Olimpizm, ayırt etmeden tüm dünyayı kucaklar, karşılıklı saygıyı; işbirliğini ve tüm insanlar arasında arkadaşlığı, karşılıklı anlayışı amaçlar. Eşit koşullar altında dürüst ve eşit rekabeti hedefler. Başka sosyal sahalarda birbirleriyle rekabet eden insanlara elle tutulur örnekler verir. Uluslar, ırklar, renkler, politik sistem ve sınıflar arasında hiç bir ayırım kabul etmez. Bu felsefe ile Uluslararası barış ve anlayışın gelişmesine yardım eder. Gençlere hürriyet fikrinin doğru manasını öğretir ve böylece sosyal çevrede birlikte yaşamanın ideal şartlarını meydana getirir(imiş).

Bütün bunlar teoride çok güzel şeyler. Batılılar, sömürmek için gittikleri her yere benzer gerekçelerle gittiler. Böylesine çok parlak vaatlerde bulundular; amaçlarına ulaştıktan sonra da geride kan ve gözyaşı bırakarak ayrıldılar. Bugün yine hala aynı şeyleri yapıyor, insanları kandırıyor, aldatıyor, sömürüyorlar.

Türkçe Olimpiyatlarının bu yıl dokuzuncusunu yaşadık. 130 ülkeden pırıl pırıl, her biri birbirinden değerli, ana baba kuzusu, ailelerinin gözbebeği, ciğerparesi, umudu, geleceği, 1000 kadar yavru, Türkiye'ye geldi. Yirmi gün kaldılar. Anadolu'yu gezdiler. Gönül alış verişinde bulundular. Binlerce gönül fethettiler. Türkçeyle olmayacak, ruhçayla olacak, gönülceyle olacak işler yaptılar. Statyumları tuttular, gönülleri doldurdular, coşturdular, kendilerine hayran bıraktılar. Kendileri de gittikleri yerlere hayran kaldılar.

Gelin tanış olalım dediler. Tanıştılar.

Türkçe Olimpiyatları Tertip Komitesi, her sene bir başka yenilikle ve artarak, çoğalarak; daha orijinal programlarla, faaliyetlerle Anadolu insanının karşısına Dünya güzeli gençleri çıkarıyor, ülkelerinin tanıtımını da yaptırarak, daha çok Türkçe renk ve kokularıyla, ter ve tebessümleriyle sahneleri süslüyor, zenginleştiriyor, bizleri gönlümüzden vuruyorlar.

30 Haziran final günüydü. 20 günlük bir maratonun bitiş noktasıydı. Beşinci mevsimdi. Öyle bir mevsim ki sahne sahne cemreleriyle Anadolu'ya düştüler. Son cemresi İstanbul'a düştü.

Endonezyalı Rahmi Amalia, “Dert bende, derman sende” dedi. Malili Fataumata Gounda, “Hoşgör” dedi. Görcistanlı Leyla Kurbanıva ise “Atiyi karanlık görerek azmi bırakma…” dedi. Bosna-Hersekli Şeyla Koçan Na'tla vurdu dinleyicilerini. Mısırlı Saheer Ghaly “Şimdi uzaklardasın” diye ağlattı, dinleyenlerini.

Başbakan ve Eşi salunu teşrif ettiler. Bütün salon ayakta. Alkış, alkış, alkış…

Marstan bir ufoyla sahneye inen robotun gösterisi herkesi gülerek düşündürdü. Kazakistanlı Asel Amirova, “Beraber yürüdük bu yollarda” dedi, Başbakanımıza ve bize.

Ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan Beyin kendine has hitabetiyle salonu doldurduğu anların anlatımı zor. Dünya çocuklarına: Güzel Türkçemize kendi seslerini, nefeslerini, renklerini, ahenklerini kattıkları için teşekkür etti. Onları yetiştirip buraya getiren emekçileri tebrik etti. Vefa, cefa, fedakârlık, aşk ve sevda kavramlarını hayatlarıyla en müşahhas hale getiren öğretmenlerimizi alınlarından öpüyor, Allah onlardan razı olsun diyorum, dedi. Bütün dünya dillerini, Hz. Âdem ve Havva kökünden gelen insanlık ağacının renkli, güzel dalları olarak görüyoruz, dedi. Dilin sınırı, aklın sınırıdır; dil sustuğunda aklın dili tutulur. Biz hepimiz ehl-i diliz. Bu salonda herkes ehl-i dildir. Biz, gelin tanış olalım, diyen Yunus'un takipçileriyiz, dedi.

Öğretmenlere ödüllerini Sayın Başbakan ve kıymetli eşleri verdiler. Bu sahne, beşinci mevsimin düşen cemrelerinin kaynakları, ateşten sinelerdi. Çok muhteşem bir taplo idi.

Bu bir Olimpizm ise, Batılıların bunu anlamaları çok zor. Bizim anlatmamız da kolay değil. Bu yirmi günlük programa dâhil olamadıysak da, ekranlardan bakmak bize yetti.

Bu Olimpik düşüncenin kahramanlarını kutluyorum.