Duvara çarpmadan kim olduğunu bilemezsin

Annesi, Dino adında yavru bir kedinin alışamadığı, kuyruğundan ötürü yaşadığı zorlukları anlatan bir öykü yazıp, okumuştu. Dino, yorulup peşini bırakır umuduyla korktuğu, kuyruğundan kurtulmak için tüm gün yürür, bilmediği yollara sapar ve bir ormanda kaybolur. Aç bitap ormanın içinde dolaşırken Bayan Fil ile karşılaşır ve her şey o an başlar: bir çocuk için. Başka bir bedende senden bir parçanın olduğunu bilmek fakat onu yalnızca bir, tenin üzerine koyduğun elinle hissedebilmek, kalp atışlarını duyumsamak ancak bir babanın anlayabileceği türden duygudur. Bugün (Cuma) kendime bir oda seçtim. İlkin siluetini bir ekranda, görüp-dokunamadığım, fakat benim olduğunu bildiğim bir parçanın, bir vücuda bir insana dönüşerek ellerime bırakıldığı anı yaşıyorum şuan o, odada. Annesi bir misyon yüklemiş.

Gelmesini beklediği yavru kedi Dino için odasında hazırladığı yuvayı, yatağına oturdum ve dakikalarca izledim. Geldiğinde, bu çatı katını yalnızca onunla paylaşabilir. Bahçede her gün büyük bir kapta değişen fakat içilmeyen sütün anlamını onun kadar iyi kimse algılayamayabilir. Çünkü Dino, kısa diyaloglar sonucu Bayan Fil'in anlattıklarından büyük ders çıkarır ve tekrar yollara düşer, onca badireden geçerek bir evin önünde bitkin düşer ve öylece yerde kalır, ta ki evden çıkan Baltimur adında iyi yürekli bir çocuk ona, bir kapta süt verip, onu sahiplenene dek… Çocuklar için babalar kahramanıdır, derler. Hep düşünmüşümdür ben oğlum Baltimur'un, kahramanı olabildim mi ya da babam benim kahramanım olabilmiş miydi? Oğlum kadar büyük bir hayal dünyam yoktu, evet, belki ben babama sığınmış olabilirim ancak oğlumun öyle geniş bir hayal dünyası var ki, bana sığındığını ya da beni kahramanı seçtiğini düşünemiyorum bile… O beni yalnızca babası olarak büyük bir aşk ile seviyor ama bana kahramanlarını anlatırken, dinozorlar ve -Dino öyküsünden sonra- fillerin dostluğu, onda onların kahraman olmasına yetecek o kadar önemli nedenler taşıyordu ki, onun için yalnızca bir baba olarak kalmak bana, onun en büyük hediyesine dönüştü. Ellerime bırakıldığında neler olup, bittiğinden habersiz, ayaklarını ve kollarını oynatıyordu. Şimdi çekmecelerine bakıyorum, oyuncak rafları ve kitaplığı; her şeyi nasıl bu kadar düzenli olabilir diye düşünüyorum, beş yaşındaki bir çocuğun. Bunları düzenlemek için bir kez dahi yardımımızı istemedi. Dinlemesi gereken kitabı kendi seçiyor ve annesinden okumasını istiyor. Bazen kitapları elimizden alarak, kafamızdan hikayeler oluşturmamızı diretiyor. Bu ihtiyacı karşılamak tüm, babalar için dünyanın her şeyinden vazgeçebilme özelliğini kılıyor bir çocuğa karşı. Derler ya hani: "Baba oğluna bir bağ bağışlamış, oğul babaya bir salkım üzüm vermemiş." Çünkü bunu da atalarımız demiş: "Babasından mal kalan, merteği içinden bitmiş sanır." Ve ne derece yanılmış olabilir ki… Anaokulu içinde üniversite çağları içinde de, aynı arabayla şoför gittiğinde, çocuk içten içe babasını görmek ister o direksiyonda. Ne bırakırsan bırak ne verirsen ver, eğer bir baba çocuğun ona ihtiyaç duyduğu zamanlarda yanında olmamışsa, dünyayı önüne koysan, seni dışına atmak ister. Etgar Keret'in dediği gibi: "Duvara çarpmadan kim olduğunu bilemezsin." İşte her yıl benim duvara çarptığım gün, 'Babalar Günü'dür.