Kendini kaybedenler KULÜBÜ

Film doksanlı yıllarda, internetin henüz yaygınlaşmadığı, radyo programlarının popüler olduğu bir dönemde geçiyor. Kaan ve Mete adlı iki kafadar gecenin bir vakti sırf zevk için yaptıkları radyo programında kendilerini dinleyen kimse yokmuş gibi her konuda rahatça muhabbet etmektedirler. Onların hayatı iplemez tavırları zamanla söylediklerini anlayan, anlamayan farklı kesimlerden pek çok insanı radyo başına kilitleyecektir. Bu dönemde hayatının aşkı ile tanışan Kaan'ı ise dinleyicilerinin aksine sevdiği kız anlayamayacak ve olduğu gibi kabullenme noktasında sorun yaşayacaktır.

Filmde iki arkadaş var ama anlatılan bir dostluk öyküsü değil. Bir kadın, bir adam var ama anlatılan bir aşk filmi değil. Bir de radyo programının hikâyesi var ama anlatılan bir başarı öyküsü de değil. Hiçbiri değil de ne dediğimizde filmin Kaan ve Mete'nin alışılmışın dışında, her türlü sınır ve kuraldan yoksun, tek kuralın kendi egolarına hizmet etmekten ibaret davranışlarının bir tür güzellemesi olduğunu söylemek mümkün. Özgürlüğün kuralsız cinsellik ve sınırsız alkolle bir tutulduğu bir özgürlük bu. Bir de bu yaşam biçiminin radyo programı vasıtasıyla alenileşmesi ve mahremiyetin bütünüyle ortadan kalkması durumu söz konusu.

Toplumumuz açısından aslında son derece sert olan filmin ahlaki söylemi mizahi üslubuyla yumuşatılırken, bu üslup sayesinde ahlaki, dini, örfi çerçevede yaşantısını şekillendiren insanlar da küçümseniyor, hafife alınıyor. Öyle bir küçümseme ki, seyredenlerin kendilerini tutucu ve sıradan, yani filmde hafife alınan herkesten biri gibi hissedip ezilmemesi işten bile değil. Bunun en bariz örneği Kaan'ın kız arkadaşı karakteri üzerinden kendini belli ediyor. Karakter, sevgilisi Kaan'la her türlü mahremiyeti yaşadığı halde, sırf ondan bazı beklentiler içine girdiği için “sıradan insan” hanesine kaydediliyor ve bir tekmeyle yola koyuluyor.

Kaybedenler Kulübü'nde bir yalnızlık, bir kaybeden (looser) edebiyatıdır almış başını gidiyor ama bu karakterin nasıl bir yalnızlık çektiklerini bir türlü anlayamıyoruz. Birlikte olduğu insanın adını hatırlama zahmetine bile katlanmayan insanların nasıl bir yalnızlıktan söz ettiğini film anlatıyorsa da, biz anlayamadık. Son derece tuzu kuru, son derece şımarıkça yapılan bu edebiyat altı doldurulmadığı için anca karakterlerin gömleklerine yapıştırılmış bir “looser” etiketi olmaktan ibaret bir sahtelik taşıyor.

Filmde sunulan marjinal ahlaki söylem kadar; yönetmen, senarist ve yapımcı koltuğunda gördüğümüz Tolga Örnek ismi de dikkat çekici. Örnek'i önceki çalışmalarıyla birlikte değerlendirdiğimizde kendi hayalini kurduğu toplumu, sinemaya aktarma gayretinde olan bir isimle karşı karşıya olduğumuzu düşünüyorum. Kendisi Devrim Arabaları filminde, tarihi bir olayı canlandırırken sırf hayaline yakıştıramadığı için olayın baş aktörü Necmettin Erbakan'a yer vermemesiyle aklımızda kaldı. Bana kalırsa Örnek tıpkı babası gibi, kendini mesleğinde değil, toplum mühendisliği konusunda daha fazla geliştirmeyi tercih ediyor. Kaybedenler Kulübü gerçek olaylardan hareketle kurgulanmış bir öykü olma vasfını taşıyor. Filmin hikâyesinin senaryo mantığı açısından A noktasından B noktasına doğru bir seyir takip ettiğini söylemek pek mümkün olmasa da, özgün bir karakter taşıyan diyaloglar ve akıcı kurgu seyircinin ilgisini diri tutmaya katkı sağlıyor. Özetle diyalog üzerine kurulu bir filmden bahsediyoruz. Bu yüzden her şey lafta kalıyor. Sinema dili bakımından Kapışma tarzı filmlerin Türkçe sözlü taklidi olması bakımından fazla özgün bir karakter taşımıyor. Nitekim yerli sinemada Çakallarla Dans, Vay Arkadaş gibi filmler aynı yapıyı taklit etme konusunda çok daha önce davranmıştı.

Yönetmen: Tolga Örnek

Senaryo: Mehmet Ada Öztekin, Tolga Örnek

Tür: Dram-Komedi

Yapım: Türkiye, 2010

Oyuncular: Nejat İşler, Yiğit Özşener, Ahu Türkpençe, İdil Fırat, Rıza Kocaoğlu, Serra Yılmaz, Erdal Küçükkömürcü, Şafak Başkaya, Şenol Erdoğan, Cengiz Bozkurt, Şirin Kılavuz, Barış Bağcı