Konuşan fotoğrarlar...

Amatör bir makineyle değil bir fotoğrafhanede poz verilerek çekilmişe benzeyen bu portre bana, onu ilk görüşümü düşündürüyor. 1940'lı yılların ilk yarısında olmalı. İlkokul öğrencisiydim. Kaldırımlar'ı duymamışsam da, daha okula gitmeden, okumayı zor söktürdüğüm sırada bir kıraat kitabında karşılaştığım Üç Atlı'yı ezberlemiş, eve gelen misafirlere cakayla okuyordum. Bir yazı Çengelköy'de anneannemin evinde geçirmiştik. Üç Atlı şairinin de o taraflarda bir yalıda oturduğunu söylemişlerdi. Bir akşam üzeri iskele meydanındaki gazinoda onu gösterdiler. Bu fotoğraftaki gibiydi. Demek ki kırk yaşında bile değil. Şiirini ezberlediğim bu adamı dikkatle ve hayranlıkla seyrettim. Masalardan birinde çoğu kendi yaşlarında kadınlı-erkekli ve neşeli bir grubun içindeydi. Herkes oturmaktayken o ayakta duruyor, biraz mübalağalı görünen el ve kol hareketleriyle bir şeyler anlatıyordu. Ne söylediğini tam işitemiyorsam da yüzü benim tarafıma dönük olduğu için hareketlerini görüyordum. Tiril tiril, şık bir yazlık kıyafetteydi. Konuşurken o teatral jestlerine daha da mübalağalı olan mimikleri katılıyor, çehresinin beklenmedik noktaları, kâh yanağının bir yanı, kâh ağzının bir tarafı bazan bir gözü, sonra diğeri, bir kaşı, hulâsa yüzünün bütün hatları kımıldıyor adeta bu çehreden fırlamak istiyordu. Etrafındakilerin zaman zaman patlattıkları kahkahalardan anlıyordum ki birilerini taklit ediyor olmalıydı.

O günden sonra Çengelköy iskelesi ile Havuzbaşı arasındaki dar cadde üzerinde, akşam üzerleri piyasa yürüyüşlerinde ona daha sık rastladım. Beylerbeyi ve Çengelköy halkı onu seviyor, ona selâm vermek fırsatı için yanlarından geçerken yüzüne bakıyorlardı.

Şairlerin tanındığı ve sevildiği bir çağdı.

M. Orhan Okay