Mücadelenin başkenti: İstanbul

Ufak, şirin bir şehrin, herkesin birbirini tanıdığı, hayal kırıklıklarının paylaşıldığı sakin ve huzurlu sokaklarından, "taşı toprağı altın" diye yola çıkılan ve sokaklarında kaybolunan ŞEHR-İ İSTANBUL'A uzanan meşakkatli, kimi zaman sabırsız yeri geldiğinde dayanılmaz güzelliğine vurulunan MÜCADELEYLE dolu bir yolculuk benimkisi… Aslında doğduğum şehre yıllar sonra doymak için gelme çabası…

MÜCADELE kelimesi benim için çok önemli. Çünkü bugünümü anlamak için birkaç kelimeyle dünümü anlatmam lazım. Evde el üstünde tutulan, bir dediği iki edilmeyen, babasının biricik, sokağın haşarı kızı ESRA'nın o durduğu yerde duramayan halinden kendi ayakları üstünde durma çabasının adı MÜCADELE…

Herkes başka bir kelime kullanır bu şehir için… Kimi "AŞK", kimi "YALNIZLIK", bir başkası "ÖZGÜRLÜK", diğeri "PARA" der bu şehre … Ben üstüne basa basa tek bir kelime ile açıklıyorum İSTANBUL'U; MÜCADELE, MÜCADELE ve yine MÜCADELE… Benim MÜCADELEMİN BAŞKENTİ: İSTANBUL…

İSTANBUL'A ilk adım attığımda İSTANBUL benim için olabildiğince SİYAH ve BEYAZDI…

"Sokaklarda üstüme üstüme doğru yürüyen insanlar, zar zor bindiğim dolmuşta düşmeden ayakta durabilme becerisi, düşeni kaldırmaya alışmışken düşene bir tekme atanları görmek, cebimdeki son parayla ay sonunu denk getirme çabası ve denk gelmediğinde 3 dolmuş yerine 2 dolmuşa binip yolun geri kalanını yürüyerek gitmek, İSTANBUL'A dair anlatılan onlarca kötü masalla benim ve ailemin gözümü korkutma çabaları, yeri geldiğinde sahipsiz olunduğunu hissetmek" VARDI…

"Fırsatların şehri olması, hayallerimle İSTANBUL'UN paralelliği, çalışanın ve gerçekten hak edenin nerelere gelebileceğini bana göstermesi, İSTANBUL'A olan inanmışlığım ve her şeyin dışında bu şehrin şiirlere, hikayelere konu olan güzelliği" VAR…

Kimi zaman BEYAZ'DAN SİYAHA geçti İSTANBUL, yeri geldiğinde olabildiğince BEYAZ'A aktı … Arada bir GRİ tonlarıyla kararsız bıraktı beni ama asla YİTİRMEDİM UMUDUMU… Yıkılmayacağıma inandım, bu şehrin beni yıkamayacağına inandım, şükrettim, sabrettim, çok çalıştım ve asla ama asla vazgeçmedim… Ve bir kez daha söylüyorum:

İşte bu yüzden bugüne kadar bana yaşattığı her şey için; -ki buna iyi olan ve kötü olan her şey dahil; sıkıntılarıyla, güzellikleriyle, sorunlarıyla, mutluluklarıyla, acılarıyla, sevinçleriyle, kederleriyle BU ŞEHRİ ÇOK SEVİYORUM… Çünkü ben bu şehirde doğdum, bu şehirde büyüdüm, olgunlaştım, sevdim, aşık oldum, evlendim ve anne oldum...