Nurten Hanım'a görünmeyin, sizi de dönüştürebilir

Yoğurt kovasından yapılan bir tabure üzerinde oturduğumu söyleşinin sonunda öğrendim. Verdiğim kartvizite uzun uzun baktı ve bundan güzel albüm olur dedi. Karşısında biraz daha otursaydım, belki de 'canlı canlı reenkarnasyon'un ilk örneği olacaktım. Nurten Hanımdan bahsediyorum efendim 'Geri Dönüşüm Atölyesi'nin kurucusundan. Ya da uzatırsak, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kadın Koordinasyon Merkezi'nun usta bir sanatkarından… Sizin de çevrenizde Geri Dönüşüm Kutusu'na atıp, yeni bir obje olarak kullanmaya niyetlendiğiniz kişiler pardon eski eşyalarınız filan varsa buyurun okuyun.

Recep Yeter, size bir hikaye anlatır da işe kendini, çevresini, özgeçmişini ve özgeleceğini katmadan durur mu? Asla. Ve itiraf ediyorum, Nurten Mamu da benim sevgili bacanağımın evinde, bir sehpa vesilesiyle adını duyduğum bir efsaneydi. Sonunda tanıştık. Tanışmamız gerekiyordu çünkü üzerinde çay içtiğim o Nuh Nebi'den yadigar sehpaya resmen bir postun bir de modernistin eli değmiş ve sehpa G.O.R.A filminin setinden çıkmış gibi olmuştu. Nurten Hanım'ı sonunda Feshane'de devam eden Ramazan Etkinlikleri'nde suç unsurlarıyla birlikte yakaladım ve hemen orada bulduğum bir taburenin üzerine kurulup sormaya başladım.

Acemi söyleşici taklidi yaptığım için ilk sorum 'Geri dönüştürme olayı nasıl başladı?" oldu ama kendisi de sağolsun gayet kibarca cevap verdi: “Malzeme bitmişti. Elime bir tava geçirdim, saat yaptım, sonra da arkası geldi” Aslında 'yazmamak üzere' bir de sırrını verdi ama dayanamayıp paylaşıyorum. Çalıştığı İBB Koordinasyon Merkezi'nde kendisini 'pek' seven bir arkadaşı, malzeme yokluğunda boş oturan Nurten Hanım'a gereksiz bir şekilde 'o kurumda ne kadar gereksiz olduğunu' söyleme gafletinde bulunuvermiş ve ondan sonra da olan olmuş. Fena gaza gelen Nurten Hanım, başlamış dönüştürmeye… Ortaya sanat eseri kıvamında işler çıkmaya başlayınca, malzeme yokluğunda yapılan çalışmalar için Geri Dönüşüm Atölyesi adıyla bir birim kurulmuş ve başına da Nurten Hanım getirilmiş. O da işi, ders verecek kadar ilerletmiş. Bu arada işin tadını alınca dönüşümün dozunu da artırmış. Şu an çizilmiş, kullanılamayan tavalardan ayna ve saat, eski plaklardan duvar saatleri, CD'lerden gitar gibi çeşitli enstrümanlar, elbise askılarından çerçeveleri, soda şişesinden mozaikli süsleme, yoğurt kovasından sehpa bunlardan bir kaçı… Yani çevrenizde ne görüyorsanız, hepsinin de olabileceği bir şey var. Hatta Nurten Hanım, bir ara bana bakarak imalı bir şekilde 'Henüz tüm 'gereksiz' şeyleri dönüştürmedim ama hepsine de sıra gelecek' diyor. Gerisini siz düşünün.

Halen haftada bir Bakırköy'de hanımlara ücretsiz ders veren Nurten Hanım, bir çok ailenin de ek gelire kavuşmasını sağlamış. Hatta bir öğrencisi, tavadan yaptığı saatleri 35 YTL'ye sattığını ve ev kirasını ödediğini bile söylemiş. Bu arada bu tasarım zekasının arka planında on beş yıllık bir el sanatları birikimi olduğunu, kumaş boyamadan ahşap boyamaya kadar bin bir türlü mahareti bulunduğunu da belirteyim. Ancak siz de geri dönüşüm olayına girmek istiyorsanız, bu kadar şey bilmenize gerek yokmuş, bunu da Nurten Hanım'ın ağzından ileteyim. Söyleşinin sonuna doğru yanımızdan geçen davulcuya manidar manidar bakan Nurten Hanım, onu dönüştüremeyeceğini anlayınca masa üzerinde duran kartvizitimi eline alıp Nurten Hanım, 'Bundan birkaç tane daha olsa güzel albüm olurmuş' deyince ben artık gitme vakti geldiğini anlıyorum. Ne olur ne olmaz, biraz daha mevcut halimizde kalmakta yarar var değil mi?