Yurtlu yalnızlık

Yetiştirme yurdunda yaşayan çocukların gerçek hikâyelerinden yola çıkarak Demirhan Kadıoğlu tarafından kaleme alınan Yetiştirilmiş Hayatlar romanı Nesil Yayınları tarafından yayınlandı. Kendisi de yetiştirme yurdunda büyüyen yazarın, bir nevi otobiyografisi olan kitap, yurtlarda büyüyen çocukların hayatlarına dair en gizli sırları açık ediyor. Bunu yaparken de, çocuklarını terk edip giden anne ve babaları da bir biçimiyle aktarıyor. Çocukların dilinden aktarılan hikâyeler, aslında ortak bir geçmişin anıları. İçerisinde yazar Kadıoğlu''ndan parçalar da var, Bakırköy''de ''yurtlu'' oldukları için dışlanan çocukların yaşanmışlıkları da…

Kitabın arka kapağında ''Bir gün mutlaka gelecek!'' umuduyla annenizi veya babanızı yıllarca beklediniz mi? Oysa biz bekledik! Yetiştirme yurduna terk edilen kardeşlerim ve ben, her an, anne ve babamızın kapıdan girip bizleri evimize götürmesini bekledik. Yalnızlık, insana hep kızdığı anne ve babasını buldurabilir. Evet, belki de hiçbir terk edilmiş çocuğun yapmayacağı bir şeyi yaptım. Annemi ve babamı buldum. Üstelik onlara ''Beni neden terk ettiniz?'' sorusunu sormadım'' cümleleriyle, kitabın yazılış nedenini de özetlemiş oluyor. Satırlar arasında dolaşırken çocukların en çok, gittikleri okulda yetiştirme yurdundan geldikleri için gördükleri ikinci sınıf muameleden şikâyet ettiğini görüyoruz. Bunun yanı sıra büyüseler de gitseler diyen yurt yönetimleri, iş dünyasında haklarını sömüren yöneticiler derken yetiştirme yurdunda büyüyen çocukların, terk edilmeyle başlayan hikâyeleri giderek genişliyor. Bunu, bir çocuğun ''Okullarda yaşadığımız zenci muamelesini okumayıp genç yaşında hayata atılan, çırak olarak meslek edinmeye niyetlenen kardeşlerimiz de iş dünyasında yaşıyordu aynı acımasızlığıyla…'' cümlelerinden çok net okumak mümkün.

Genelde eski Türk filmlerinde görülen, gaddar yurt yöneticileri hala ölmemiş olmalı ki, çocukların hikâyelerinin arasından yine fırlıyorlar: ''Yurt görevlilerinin bizi yetiştirmek için değil de bizi dövmek için para aldıklarını düşündüğüm olmuştur zaman zaman. Bizim minicik yanaklarımıza şaklayan o kocaman eller, kim bilir akşam kendi çocuklarının yanakları için ne kadar şefkat dolu bir el haline geliyordu.'' Hikâyeleri tamamladığımızda yurtların bazı çocukları öfkeli, bazılarını içine kapanık hale getirdiğini görüyoruz. Bunun adı, erken olgunlaşmak. En önemli sorun ise bir dönem kalabalıklarla büyüyen bu çocukların, yalnız kaldıklarında hissettikleri ve bu duyguyla başa çıkma çabaları. Ama hepsinin ''ya gelirlerse'' diye bir umudu hep saklı. Ya bu hikâyeleri okuyup onlar gelirler, ya da yurttaki çocuklar gidip anne babalarını bulurlar. Kim bilir?

Yetiştirilmiş Hayatlar

Demirhan Kadıoğlu

Nesil Yayınları

2014

205 sayfa