Besmele

(dünün devamı)

Ertesi gün Ayşe bahçeye koştu. Küçük şeftalinin çıkıp çıkmadığını merak ediyordu. Şeftalinin çıkmadığını görünce hayal kırıklığına uğradı.

Babası pencereden Ayşe'yi izliyordu. Ayşe eve üzgün bir şekilde girince:

"Üzülme kızım, hemen bir günde şeftali çıkmaz. Ama on gün sonra çıkabilir, biraz beklemen gerekecek" diyerek ona moral vermeye başladı.

Bu on gün içersinde Ayşe her işe başlarken besmele çekmeyi alışkanlık haline getirmişti. Su içerken, ayakkabısını giyerken, odasını toplarken, kitap okumaya başlarken hep besmeleyle başlıyordu bu işleri yapmaya. Arkadaşlarıyla oyun oynamaya başlarken bile besmele çekiyordu. Sanki oynadığı oyunlar daha bir güzelleşmişti, içtiği sular daha bir tatlanmıştı. Adlandıramadığı bir güzellik, bir huzur kaplamıştı içini.

On gün sonra sabah erkenden bahçeye çıktı Ayşe. Küçük şeftalinin hâlâ çıkmadığını görünce üzüldü.

"Bak küçük şeftali çekirdeği. Babam bana senin toprağın üstüne ne kadar zor çıktığını anlattı. Biliyor musun benim işlerim besmele çekmeye başladığımdan beri çok kolaylaştı, sen de eminim ki biliyorsundur ama ben yine de söyleyeyim. Besmele çekersen işin kolaylaşır, ben de seni görmüş olurum. Seni her gün sularım, toprağını kabartırım. Seninle arkadaş oluruz. Haydi çek besmeleyi ve rahatça çık."

Ayşe bunları söylediği anda annesinin kendisini eve çağıran sesini duydu. İçeriye girdi. Kahvaltıları yaptıktan sonra ailecek gezmeye gittiler. Döndüklerinde akşam olmuştu. Ayşe küçük şeftaliyi çok merak ediyordu ama çok da uykusu vardı. Besmele çekerek yatağına uzandı ve hemen uykuya daldı.

Ertesi sabah Ayşe'yi bir sürpriz bekliyordu. Küçük şeftali toprağın üzerine çıkmıştı. Ayşe bu güzel fideyi görünce çok sevindi.

" Biliyordum besmeleyi çekip rahatça yukarıya, benim dünyama çıkacağını biliyordum. Artık seninle arkadaşız" dedi ve besmele çekerek küçük arkadaşını suladı.