Dedem korkak değilmiş

Haberi alır almaz odama koştum. Sevinçten çığlık atmak istiyordum. Yatağımda miskin miskin uzanan kedim Zeytin'i kucakladım ve “Müjde! Dedem ve babaannem geliyor. Ramazan ayı boyunca bizde kalacaklarmış,” diye haykırdım. Rahatsız edilmekten pek hoşlanmayan Zeytin sevincime minicik bir “miyav” sesiyle ortak oldu. Oysa daha güçlü bir “miyaaav” sesi duymak istiyordum. Çünkü tüm gün dedemin kucağında kıvrılarak uyuklayan oydu.

Birden annemin, “Ömer, baban aşağıda seni bekliyor!” diye bağıran sesi ile irkildim. Babamla birlikte dedemleri almak için terminale gideceğimizi hatırlayıp “Eyvah!” diyerek dışarı fırladım. Babam bekletilmekten hiç hoşlanmazdı. Beni görünce “Nerede kaldın oğlum?” diye sordu. “Özür dilerim, geciktim,” diyerek arabaya bindim. Ve yola koyulduk. Evimiz ile terminal arası pek uzak değildi. Ama insanlar iftara yetişmek için acele ettiklerinden kaza olmuş trafik tıkanmıştı. Bir türlü ilerleyemiyorduk. Araç sahipleri bir yandan kornaya basıyor bir yandan da bağırıp çağırıyordu. Bazıları ise, “Zaten oruçluyum bir de seninle mi uğraşacağım..” diye öfkeleniyordu.

Bir süre sonra terminale geldiğimizde önemli bir şey öğrenmiştim: Ramazan ayında bazı insanların çok sinirli olduğunu.. Doğrusu bu beni şaşırtmıştı. Oysa dedem bana, oruç tutan bir insanın sabırlı, hoşgörülü, şefkatli ve merhametli olması gerektiğini öğretmişti. Kendisi de hep öyle davranırdı. Hiç unutmuyorum geçen Ramazan'da alış veriş yaparken pazarcı dedemle kavga etmek istemiş ama dedem, “Ben oruçluyum,” diyerek oradan ayrılmıştı. O zaman dedemi korkaklıkla suçlamıştım ama şimdi korkak olmadığını daha iyi anlayabiliyorum.

Bu sırada babam, “Bak dedenlerin otobüsü geldi” diye gösterdi. Onları görünce çok mutlu oldum. “Hoş geldiniz” dercesine iki elimi sallamaya başladım. Sonunda beni gördüler ve onlar da bana el salladılar. Otobüsten inecekler ama ben hâlâ el sallıyorum. Herhalde oruçtan olsa gerek. Çünkü bugün ilk kez oruç tutuyorum da ondan.