Hacı İhsan Beyin hikayesi 2

İhsan bey amca Kabe'de çok sakin, gayet uysal bir hale büründü. Biz teklif etmeden o ne zaman tavaf yapacağımızı bize sordu. 'Acele etmesek de olur fakat hazırsanız tavafa başlayabiliriz' dedik. 'Ben iyiyim, gücüm var hemen başlayalım' deyince, niyet edip Hacer-i Esved'i istilamla tavafa başladık. İhsan beyin de duyacağı şekilde dualar yaparak tavaf yapıyorduk. Bir ara boşluk bulunca Kabe'nin örtüsüne de el sürüp dualar ettik. İhsan bey hiç itiraz etmeden biz ne yaparsak onu yapıyor, derin bir düşünce aleminde seyrediyordu. Tavaf bittiğinde yüzünde bir garip ifadeler oluştu. Daha önce neden gelmediğinin, belki de bizi niçin bu kadar uğraştırdığının muhasebesini yapıyordu.

Tavaf namazının ardından zemzem kuyusuna indik. O yıllarda zemzem kuyusuna iniliyordu. Aşağısı daha serin olduğu için bir müddet orada kaldık. Zemzemin yukarılara pompalandığı kuyunun yanındaki çeşmelerden abdest aldık ve kana kana zemzem içtik. Umrenin Sa'yi kalmıştı. İhsan bey amcaya sa'yi isterse tekerlekli sandalye ile yapabileceğini söyledik fakat o siz nasıl yapacaksanız ben de öyle yaparım dedi. Biz umremizi yapmıştık ama yine ona rehberlik yapmak için onunla beraber yürüdük dualar ettik. Sa'y bir saate yakın sürdü. Hepimiz yorulmuştuk. Dualarımızı yaptıktan sonra Sabah namazı vakti yaklaştı. Bir müddet Kabeyi seyrettik. Sabah namazından sonra otele gidip İhsan bey traş olur ihramdan çıkar diye düşünüyorduk. Fakat o, namazdan sonra hemen otele dönmedi. Kabe'de biraz kalıp öyle geleceğim diyerek bizden müsaade istedi.

İhsan Bey saatler sonra Kabe'den ayrılıp otele gelmişti. Traş oldu ve ihramdan çıktı. Pek çok kimse gelerek onu tebrik ediyordu. İhsan bey artık namazları Kabe'de kılıyor, kafiledeki herkesten daha fazla Kabe'de kalıyordu. Hac günleri yaklaştı, geri dönmek isteğini tamamen unutmuş kendini hacca hazırlıyordu. Haccını da çok güzel ifa etmişti. İhsan bey bambaşka bir insan oldu. Sakal da bırakmıştı. Ak sakallı nurani bir yüzle tonton bir dede oluvermişti. Mekke'de son günlerimizdi. Bana, 'İstanbul'da çok geniş bir evim var. Dönünce büyük bir odasını mescid yapacağım, oraya gerekli bütün malzemeyi burada beraber alalım, bu iş için kaç bin dolar lazımsa harcarım' dedi. Evde bir mescid için bu kadar para harcamaya gerek olmadığını elbette o da bilirdi, fakat bu konuda ne kadar kararlı olduğunu belki de vurgulamak için böyle söylüyordu. Seccadeler, Kabe maketleri, tesbihler, Mekke, Medine resimleri, Kur'an-ı Kerimler ve bir çok hediyelik eşya ve mescidde kullanılabilecek aksesuar ve malzemeler aldık.

Hac ibadetini hiç itirazsız yapan İhsan bey, dönüş günlerinde kendini tamamen ibadete vermişti. Şimdi ona Kabe'den ayrılmak zor geliyordu. Döndüğünde kendi dönüşümünü acaba nasıl izah edecekti. Nihayet İstanbul'a geldik. Anlamlı ve düşünceli bakışlarıyla bana bakıyordu; sarıldık, helalleştik... ve yanlış hatırlamıyorsam havaalınına oğlu gelmişti; babasını aldı götürdü. Aradan bir hafta geçmişti ki, ev telefonomuz sabah erken saatlerde çaldı. Efendim diyerek ahizeyi elime aldığımda karşıdaki ağlıyordu. Hocam ben İhsan amcan dayanamıyorum her gece Kabe ruyama giriyor, Rasulullahın ravzasını görüyorum. Beni hemen umreye gönderebilir misin? ne olur! ne gerekiyorsa hepsine hazırım. Ben oraya aşık oldum hocam, yalvarıyorum beni tekrar gönderin diye ağlıyordu. 'İhsan bey amca, şimdi hemen gidiş yok, Hacdan sonra bir ara veriliyor, umre mevsimi bir iki ay sonra açılıyor ancak o zaman gidebilirsin' desem de meseleyi anlatamıyordum. Bir hafta sonra yanıma geldi. Yine aynı şekilde ısrar ediyordu. Artık her Cuma günü buluşuyorduk. Kabe aşığı olmuştu. Umre başladığında ilk kafileyle gitmek üzere bir şirkete kayıt yaptırdı. O aradaki zaman ona ne kadar uzun gelmiştir bilemiyorum ancak umreye giderken heyecanı görülmeye değerdi. Umresini de yapmış sevdiğine kavuşmuştu. Kabe'nin bir insanın kalbindeki günah pasını nasıl erittiğini ve kendisine nasıl aşık ettiğini hâdisenin bütün seyriyle görmüştüm. Seksen yaşında da olsa İhsan bey hidayeti yakalamış, ömrünün son demlerinde Allah ve Rasulüne gönül vermişti. Rabbim her şeye kadirdir. Ölüden diri, diriden ölü çıkarır. Ruhun şâd olsun İhsan bey, Mekanın cennet olsun!