Haremde iftar keyfi

Bahçede kurulan iftar sofraları Avrupa'nın şato ve kır alemlerini hatırlatan şekilde idiler. Paşanın sofrası yirmi dört kişilikti. Beyefendilerin sofraları on ikişer kişilikti ve yine on ikişer kişilik dört beş sofra daha vardı, aşağı yukarı hepsi dolardı. Haremde de aynı halet cari oluyordu. Koca yalı kadın misafirlerle de dolup boşalıyordu. Keçecizade ailesi esasen gülyer yüzlü, güzel sözlü, temiz vicdanlı olmakla mahbup ve muhterem oldukları içi belki nezaketlerinin zahmetini çekiyorlardı. Fakat herkesin gönlünü de çekiyorlardı. Sofraların sakız gibi beyaz keten örtüleri ve peçeteleri; gümüşlü şamdanlardaki billür fanusların çeşitli renkleri, ayaklı antika yemiş tabaklarının ve sofra takımlarının letafeti sofracıların tertip ve nezafeti; bahusus yemeklerin nefaseti, her bakımdan imtizacı ister muhitin muhata isterse muhatın muhite tesiri yüzünden olsun (yüzlerce adamdan duydum) hakikaten inşirah verici idi.

Fuat Paşa'nın aşçıları en meşhurlardan idi. Bir ikisi de Faransız yemekleri yapardı. Bunun, yani o yemeklerin en iyilerini öğrenmişlerdi. Bahusus et yemekleri sofradakileri adeta yarışa koştururdu. Fransız sefiri Fuat Paşanın sofrasında yemek yedikçe “Biz bu enfes yemekleri memleketimizde de kolay kolay bulamayız” dermiş. Bahçe iftarları biraz fazla sürerdi. Çünkü sofradan çabuk kalkmayı akla getirmezdi ve birçoğu paşanın ikramiyle sigaralarını çubuklarını, nargilelerini henüz sofrada iken içerlerdi. Bunun da manzarası pek güzeldi. Ağızları kehribarlı uzun yasemin çubukları; rengarenk billür nargileleri; gümüş sigara tablalarını görmek elbette güzeldi.

Ramazan kitabından alıntıdır