Küçüktüm ufacıktım top oynarken acıktım

Babaannem sahur zamanı herkesten önce uyanır üşenmeden hamur ma-yalar peynirli patatesli poğaçalar yapardı. Sırf bu lezzete iştirak etmek için ben de gece uyanır sofraya otururdum. 8 yaşıma yeni girdiğim dönemde büyük ve ortanca abim gün boyu oruç tutarken ben ancak öğlen 12'ye kadar dayanabiliyordum. Onlara özenmemek elde değildi. Bir gün kendi kendime söz verdim. Ben de gün boyu oruç tutacak ve büyüdüğümü ispatlayacaktım. O gün sokakta arkadaşlarımla oynarken hep oruçlu olduğumu aklımda tutmaya çalışıyordum. Bu düşünce beni daha da şevklendiriyordu. Eve döndüğüm zaman babam hâlâ oruçlu olduğumu fark etti.

"Ayşe gel seninle bir anlaşma yapalım. Sen şimdi saat 12'ye kadar oruç tuttun. Maşallah, ama gel bu orucunu bana ver. Bana destek ol. Hem orucunu senden 5 kuruşa satın alacağım. Bu parayla da istediğini yapabilirsin" dedi. O an babam benden oruç tutmasında yardım istediği için çok mutlu olmuştum. Evet babama yardım etmeliydim. Küçük kardeşlerim "Baba biz de oruç tutmak istiyoruz, baba biz de tutabilir miyiz?" diye merakla soruyordu. Kardeşlerimin benim gibi oruç tutmak istediğini görünce "İşte büyüdüm" dedim. Hani bu 5 kuruş da beni cezbetmedi değil. Rahmetli babaannem ve bu 5 kuruş çocukluğumun Ramazan aylarına eşsiz bir etki bıraktı. Kendisini rahmetle anıyorum.

Yıl 1988. ilk orucumu tuttuğum gün annem beni sırtında bir müddet taşımıştı, o yıllarda babamın görevi sebebiyle Burdur'da oturuyorduk ve annem Burdurlu komşularının telkini üzerine o yöreye ait olan bu geleneği benimle birlikte hayatımıza soktu. Ancak sonraki zamanlarda annem de bel fıtığı çıktığı için bu gelenek sadece bana nasip oldu annemin sırtında bebekler gibi dolaşmak... Ancak diğer 3 kardeşim için ben ve babam ilk oruç tuttukları zamanlarda bu görevi annemden devraldık.