Şehirde komşuluk

Akşam üzereydi. Sonbahar rüzgarı hoyratça esiyordu. Birazdan rahatlatıcı yağmur yağacak, rüzgarın hoyrat davranışına son verecekti. Çünkü güneşin berrak ışınları, yerini yağmur bulutlarına bırakmıştı.

Balkon korkuluklarındaki fesleğenleri odama almak için balkona çıktım. Rüzgardan kırılmalarını istemiyordum. Fesleğenleri alırken caddeye bir göz attım. Apartmanımızın önünde alışılmadık bir kalabalık vardı. Ambulans ve polis arabasını da görünce önemli bir şey olabileceğini düşündüm. Ve hemen anneme haber verdim. Annem ütü yapıyordu. Ütünün fişini prizden çekti ve benimle birlikte balkona geldi. Kalabalık biraz daha artmıştı. Kalabalığı görünce annem de telâşlandı. Kendi kendine “Ne olabilir ki?” diye söylenirken kapımızın zili çaldı. Tedirgin olmuştum. Annemle birlikte kapıya koştum. Gelen babamdı. Oldukça üzgün görünüyordu. Annemin “Kötü bir şey mi oldu?” sorusu üzerine, babam derin bir nefes aldı ve yavaş sesle,

“Yedinci katta oturan komşumuz Ahmet Bey ve eşi Müjgan Hanım beş gün önce vefat etmiş” dedi. “Etrafa yayılan garip bir koku sonrası apartman yöneticimiz Rıza Bey polise haber vermiş. Kapıları açtırıldığında her ikisinin de ölüsü ile karşılaşmışlar. Polis doğalgazdaki kaçak sonucu öldüğünü söylemiş..”

Bu acı haber karşısında annem gözyaşlarını tutamaz oldu. Babam annemi teselli etmeye çalışırken dedem yanımıza geldi. Annemi o halde görünce korktu ve “Hayırdır, ne oldu?” diye sordu. Babam acı haberi dedeme de iletti. Beş gün kimsenin haberi olmadığını duyan dedem çok üzüldü. Antredeki sandalyeye bitkin bir halde otururken, “Nüfus arttıkça yaşam bizi sevgisiz hale getirdi. İnsanlar birbirleriyle görüşme ihtiyacı duymadıkları için birbirlerinden uzaklaştı ve meraklarını yitirdi. Öyle ki apartmanda çocuksuz iki insan vefat etmiş ama tam beş gün sonra duyulmuş. Kimsenin kimseden haberi yok! Bu nasıl komşuluk?” diye üzüntüsünü dile getirdi.

Babam ve annem komşuluk ilişkilerinin zayıf olmasına üzülmüştü. Dedem oturduğu yerden kalktı, askıdaki ceketini giyindi ve “Hiç değilse üzerimize düşen son görevi yerine getirelim” diyerek babamlarla birlikte düşünceli ve üzgün bir şekilde cenaze evine gitti.

Ben de odama doğru giderken dedemlerin neden köyde yaşamak istediklerini şimdi daha iyi anlayabiliyordum.