Yedi sınıf insandan dördüncüsü

Birbirlerini Allah için sevip buluşmaları ve ayrılmaları Allah için olan iki insan: Allah Rasulü (sav) hiçbir gölge bulunmayan günde Allah'ın, Arş'ın gölgesinde gölgelendireceğini müjdelediği yedi sınıf insandan dördüncüsünün birbirlerini Allah için sevip buluşmaları ve ayrılmaları Allah için olan iki insan olduğunu belirtmektedir. Allah rızası için birbirlerini seven, başka hiçbir maksat taşımayan, bir araya gelmeleri Allah için, şayet ayrılacaklarsa ayrılıkları yine Allah için olan yani bir arada iken de ayrı iken de Allah için duydukları sevgiyi muhafaza eden iki insan, sanki bir anlamda yekdiğerini Allah'ın emirlerine muhalefetten korumaktadır. Zira mü'min mü'minin aynasıdır. Onların bu birbirlerini Allah için sevmeleri ve dostluklarını bu çizgide birbirlerine yardımcı olarak geçirmeleri, ahirette her ikisinin birden ilahî koruma altına alınmaları ile ödüllendirilecektir.

Sevebilme duygusu insanoğluna Allah tarafından verilmiş en önemli özelliklerden biridir. Bunun için Allah Rasulü (sav) "canım kudret elinde olan Allah'a yemin olsun ki, sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe de gerçekten iman etmiş olmazsınız. Yaptığınız zaman birbirinizi seveceğiniz bir şey söyleyeyim mi? Aranızda Selamı yayınız!"(Müslim, İmân 93) buyurmuştur. Sevgili Peygamberimiz, İslam'a göre her işin başı ve ahiretin yegane geçer akçesi olan iman ile sevgi arasındaki bağı en çarpıcı biçimde bu hadisinde dile getirmiş bulunmaktadır. Konunun ehemmiyetine binaen yemin ederek söze başlamış ve önce kesin bir gerçeği, imansız cennete girilemeyeceğini haber vermiştir. Sonra da cennete girebilmenin vazgeçilmez şartı olan imanı elde edebilmek için mü'minlerin birbirlerini sevmeleri gerektiğini, aynı kesinlikle ve aynı açıklıkla bildirmiştir: "Birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olmazsınız!"

Bundan şu sonuç çıkmaktadır: İman, nasıl cennete girebilmenin, vazgeçilmez şartı ise, mü'minleri sevmek de tam ve kâmil bir imana sahip olabilmenin biricik şartıdır. Mü'min, kendisiyle aynı imanı paylaşan herkesi, ırkına, rengine, yurduna ve diline bakmaksızın sevecek, onlara karşı muhabbet ve sorumluluk duyacaktır. Çünkü imana sınır, yine imanın kendisiyle çizilebilir. Hele de aralarındaki sevgi sadece Allah rızası için olursa, hiçbir menfaate, herhangi bir beklentiye vs dayanmazsa, işte o zaman büyük mükafaatla müjdelenir. Öz kardeşler arasında bile dargınlıkların, ayrılıkların, kavga ve gürültünün eksik olmadığı zamanımızda böyle bir sevgi anlayışını insanlar arasında hayata geçirmeye çalışmak ne kadar önemli bir konudur. Karşılıksız ve sırf Allah için sevmenin insanlık tarihindeki örneklerini günümüze taşıyarak, sevgi medeniyetinin barış toplumunu yeniden inşa etmenin gayreti içerisinde olmalıyız. Mademki İslam kelimesinin bir anlamı "barış", Müslim kelimesinin ise "barışsever"dir, öyleyse ismine ve kimliğine uygun bir toplum oluşturma görevi de Müslümanlara düşmektedir. Böylece şiddetin ve kabalığın temsilcileri olarak dünyaya tanıtılmaya çalışılan İslam toplumları üzerindeki kötü imaj da kalkmış olur. Müslümanlar içerisine fitne ve fesat tohumları ekip, haklarına tecavüz etmeye kalkanlara karşı onların isyanlarını barbarlık ve vahşilik olarak lanse edenlerin ellerinden kozlarını almak için uyanık olmaları ve Kur'an ve sünnet ölçülerinden uzaklaşmamaları büyük önem arzetmektedir.