İyi ki doğdun Rachel!

Bugün Rachel’in doğum günü. Eğer Amerika’dan kalkıp gittiği Gazze’de, bir Filistinlinin evinin yıkılmaması için canlı kalkan olmasaydı ve evi yıkmak için gelen İsrail buldozeri tarafından ezilerek öldürülmeseydi Rachel bugün 43 yaşında olacaktı. Ancak o hep 24 yaşında kaldı…

16 Mart, Rachel’in varlığını da unutulmaz izler bırakan ölümünü de öğrendiğimiz gündü aslında. Varlığını öğrenince, onu öldüğü yere götüren öyküsünü de öğrendik. Henüz ilkokul öğrencisi bir kız çocuğu olarak çıktığı kürsüde, “Başka çocuklar için buradayım, çünkü onları önemsiyorum” dediğini öğrendik mesela.

Amerika’nın küçük bir şehrinde sigortacı baba ve müzik öğretmeni bir annenin üçüncü ve en küçük çocuğu olarak doğan Rachel’in hikayesi, 10 Nisan 1979 tarihinde Amerika’da başlamıştı. Ailesi kiliseye bağlı ve dindardı. Onu büyütürken holokost edebiyatının simge isimlerinden Anna Frank’ın günlüklerini okuttuğunu söyleyen annesi, fikir olarak İsrail bakış açısına yakın olduklarını da belirtmişti. Filistin’in haritadaki yerini bile bilmeyen bir ailenin Filistin için canını veren kızıydı Rachel.

Bir İsrail buldozerinin önünde, evi yıkılmak üzere olan Filistinli aile için direnirken, elindeki megafondan yine çocukluğundaki gibi sesleniyordu; “Buradayım, çünkü önemsiyorum.”

Evergreen Üniversitesi son sınıf öğrencisiyken Uluslararası Dayanışma Hareketi’nin bir üyesi olarak gitmişti Filistin’e. Gönüllü olmuştu. Filistin’de bulunduğu süre içinde kimi zaman İsrail’in toplu ev yıkımlarına karşı gösterilere katıldı, kimi zaman okula giden çocuklara kalkan oldu. 16 Mart 2003 tarihindeki son eyleminde Gazze’de Samir Nasrallah isimli Filistinlinin evinin yıkılmasına engel olmak istiyordu. Fakat İsrail buldozeri onun üzerinden geçti. Rachel, incecik bedeni ezilerek öldürüldü.

Ailesi, kızlarının ölümünden sonra katillerin bulunması ve cezalandırılmaları için İsrail mahkemelerinde dava açtı. Karar, Rachel’in öldürülmesinden 9 yıl sonra yani 2012 yılında açıklandı. İsrail Devleti ve Savunma Bakanlığının,

Rachel Corrie’nin ölümünden sorumlu olmadığı sonucuna varıldı. İsraillilere göre yaşananlar sadece bir kazaydı. Buldozer sürücüsü, 3 saat boyunca karşısına dikilen, üzerinde reflektörlü turuncu bir yelek ve elinde megafon olan bu kızı görmemişti! ‘Dünyanın vicdanı’, kafatası ve kaburgaları kırılarak oracıkta can vermiş, kanı Gazze toprağına karışmıştı. Mahkemeye göre ortada bir ölü vardı ama katil yoktu.

Aile, kararı üst mahkemeye taşıdı ve son dava da 2015 yılında sonuçlandı. Tüm itiraz başvuruları reddedilmişti. İsrail mahkemeleri, Rachel’in ‘terörist’leri korumaya çalışırken kendisini tehlikeye attığı için kendi ölümünden sorumlu olduğu kararındaydı. Rachel’in ailesi bu süreçte Gazze’ye de gitti. Kızlarının önünde can verdiği evi ziyaret etti. Rachel’in canlı kalkan olduğu Filistinli aile ile tanıştı. O ev bu ziyaretten kısa süre sonra İsrail tarafından yıkıldı. Artık yıkımı engellemek için canını ortaya koyacak bir Rachel yoktu çünkü dünyada. Annesi, Rachel Gazze’deyken endişeleniyor ve ona “senin orada ne işin var, senin yerin burası” diye baskı yapıyordu. Ancak yolunu henüz küçük bir çocukken çizen ve önemsemeyi seçen Rachel, Filistin’den annesine yazdığı mektupta ‘’Dünyada böyle bir zulmün kıyamet koparmadan gerçekleştirilebileceğine inanamıyorum” diyordu. Ortada bir zulüm vardı, Rachel bunu durdurmak için eliyle, diliyle, bedeniyle, kanıyla mücadele edecekti ve son nefesine kadar da etti.

Ölümü; tüm insanlara, önemsemeyi unutan Müslümanlara, gelecek nesillere ve tarihin en şerefli sayfalarına bir ibret olarak hatıra kaldı...