40 yıl hatırı sayılanlara

“Bana 250 gram çifte kavrulmuş İmren Hanım!” diye sesleniyor biri kapıdan. Sonra Kahve çekirdekleri değirmenin içine boşaltılıyor. Değirmenin düğmesine basılıyor ve etrafa yine o sarhoş edici koku yayılıyor. Öğütülen kahve paketlenip sabah, ikindi, yahut akşam içilmek üzere satın alan amcanın elinde yola koyuluyor. Dükkanın müdavimleri de var. Her gün gelip kahve öğüttüren yahut orada oturup küçük Zeynep'in elleriyle pişirdiklerinden içen müdavimler. Bir de çikolatalı kek yapıyor İmren Abla. Öğrenciler sırf bir parça kek yiyebilmek için okul çıkışı uğruyor mekâna. Bir de yakın esnafın isimlerinin yazılı olduğu bir sipariş listesi çarpıyor gözüme. “ Erkan, Topal, Bülent, yan taraf…” diye uzayıp giden bir liste. İsimlerin altında “2 orta, 1şekerli, 1 sade yazılmış ve yanlarına çarpı konulmuş.

Tam 26 yıldır aynı dükkanda çalışıyor İmren Hanım. Tahminim o ki gencecikken girmiş oraya. Dizaynını kendisi yapmış. Huzur veren bir mekân oluşturmuş o küçücük dükkânda. Sedirler, içinde eli testili kadınların olduğu yüzyıllık gravürler, arkasına bir fincan kahve şekli işlenmiş sandalyeleri var. Bazen gelip önce bir fincan kahve içen hanımlar fincanlarını ters kapayıp derin bir muhabbete dalıyorlar. Neden sonra fark ettikleri soğumuş fincanlarını açıyorlar ve üç vakte kadar gelecek olan hayırlı haberden bahsediyorlar. Elvan ve Zeynep için, “Burada hiyerarşi yoktur, benim çocuklarım gibi onlar” diyen İmren Abla'nın şefkati olmalı orayı yaşanılası kılan… Güne kahveyle başlayıp kahveyle bitirmenin ne güzel şey olduğunu gördüm onların yanında ve fark ettim ki aslında onlar cezvelerinde kahve değil, köpük köpük hatır ve dostluk kaynatıyorlar… Kırk yıl hatırı sayılanlara…