Ajda Pekkan ile TAYAD'lılar Sezen Aksu ile Cumartesi Anneleri

Ajda Pekkan, hayvan hakları için yapılan bir eyleme destek vermek niyetiyle Taksim'e gitmiş. Orada gördüğü ilk eylemin hayvanlar için yapıldığını sanınca, soluğu TAYAD'lıların (Tutuklu Ve Hükümlü Aileleri Yardımlaşma Ve Dayanışma Derneği) yanında almış. Uyarılar üzerine, daha sonra kendilerinin yanına da uğrayacağını söyleyerek uzaklaşmış. Gazeteciler sormuşlar; 'Geldi mi?' Yok, ne gelen var ne giden…

Elbette başında kırmızı bandı ile çıkıp Galatasaray önüne eylem yapan kadınları hiç görmeyen, tanımayan Pekkan'ın, onlara destek vermesi düşünülemez, beklenemez de. Ama burada ilginç olan, onların ya da orada eylem yapan grupların, kimilerince hiç görülmemiş, rastlanılmamış olması.

Oysa Galatasaray Lisesi önü ben kendimi bildim bileli eylemlere sahne olur. Kimi zaman gündemin ana maddesi olan kimi zaman da 'attığı taş ürküttüğü kurbağaya değmedi' denecek güçsüz protestolar… Ve hepsine 'ne olacağı hiç belli olmaz' diye giden haberciler… Orada eylemciyseniz ertesi gün haber olacağını düşünüp daha bir dikkatli okursunuz basın açıklamasını, kameralar karşısında… Yok, muhabirseniz bilirsiniz, bir müdahale olmadığı sürece, eylem haber olmayacak ve emeğiniz boşa gidecektir.

Bizde vazgeçilmez bir alışkanlıktır kardeş gibi, arkadaş gibi sanatçılar da karşılaştırılır. Müzisyense bir nota, yönetmense bir kare, oyuncuysa bir bakış bile birini diğerinden ayırmaya yetecekken yine de yapılır bu. Yerli yönetmenler Nuri Bilge Ceylan mı Çağan Irmak mı? bir ayağı yurt dışındaysa; Fatih Akın mı Ferzan Özpetek mi?.. Jönlerde Kadir İnanır-Tarın Akan mücadelesine denk düşer Kenan İmirzalıoğlu-Kıvanç Tatlıtuğ yarışı. Kadınlarda Tuba Büyüküstün-Beren Saat, ablalara gidersek Hülya Avşar-Gülben Ergen, yazarlarda Orhan Pamuk-Elif Şafak böyle uzar gider bu liste. Ajda Pekkan'ın yarış ekürisi de aslında kendisine öykünen ama bir boynuz olarak kulağı yakalamayı başaran Sezen Aksu'dur. Şimdi karşılaştırmaya yeni bir madde daha eklenmiş oldu dolayısıyla; Galatasaray önü yaklaşımı.

Karşılaştırma yaparken Sezen Aksu'nun lise önünde yapılan Cumartesi Anneleri eylemleri için yazdığı şarkıyı hatırlamamak elde değil. Ülke vicdanına değen eylemlerdi. Oğlum, kızıp kayıp diyen annelerin çığlığı… Gördükleri zulme aldırış etmeden ses olanlar, dünyaya açılanlar, haykıranlar… “Ah ben anayım yanmaz canım dışarıdan...” Belki bir haberde gördüğü bir annenin yerde sürüklenişi üzerine yazmıştır Aksu bu satırları kim bilir. O anda oğlu, kızı giden, bir daha gelmeyen, gelmesi de pek mümkün olmayan kadınların cop darbesiyle yıkılmayacağını anlatmak istemiştir. “Ümidimi kaybedemezsiniz ölsem de/ Âhım tarihi karalar…” Çünkü 'Geri dönmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı' derken Nazım, anneleri es geçmiştir muhakkak. Bir annenin ümidini kaybetmek zordur. Ölse bile, ahı kalır yadigar.

Diğer yanda bir Avrupai kadın Ajda Pekkan. Güçlü, ayakta, güzel, bakımlı, hayvan haklarına destek veren… Burada yeri gelmişken söylemeden geçmek olmaz, verilen destek son derece gerekli, önemli, küçümsenemez, insan haklarının gerisine itilemezdir. Zira Pekkan'ın taraf olduğu bu eylem, Tuna Arman'ın 15 Ağustos'ta başlattığı “Hayvanlara yapılan şiddet ve tecavüz Türk Ceza Kanunu'na alınmalı ” kampanyası. Her vicdan sahibi insanın hayvanları düşünüp desteklemesi gereken bir hareket… Ama dönüp TAYAD'lılara uğrama ihtimali. Es geçilen o küçük ihtimal. Önemsenmeyen o söz; verilip de tutulmayan. Evet desteklemesi beklenmeyebilir. Ama dönüp bir 'nedir derdin' diye sormakla Ajda Pekkan, ne kaybeder Ajda Pekkanlığından. Sanıyorum hiçbir şey.