Şiirleriyle kuşakların hafızasında yer edinen Nurullah Genç, edebiyatın yanı sıra fotoğraf, satranç ve bilardo gibi farklı alanlarda da üretmeyi sürdürüyor. Esenler Belediyesi’nin 50. sanat yılı dolayısıyla düzenlediği programda Genç’in 10 ülkede çektiği 99 fotoğraf ve bu yolculuklardan doğan 10 şiirden oluşan “Söğüt Gölgesi” sergisi de ilk kez sanatseverlerle buluştu. Nurullah Genç’le yarım asırlık sanat yolculuğunu, çok yönlü sanat anlayışını ve gelecek kuşaklara bırakmak istediği mirası konuştuk.
Bugün 50 yılın sonunda Rabbimizin bize verdiği güzel ikramlarla karşı karşıyayız. Şükrediyorum. Elli yıl çalıştık, çabaladık, hâlâ da çalışmaya devam ediyoruz. İnsanların emeğinin ve kıymetinin bilinmesi güzel. Belediyeden ilk aradıklarında böyle programları çok sevmediğim için çekimser davrandım. Fakat arkadaşlarımızın güzel niyetlerine eşlik etmem gerektiğini düşündüm. Bu iltifat bizi motive ettiği gibi kalan ömrümüzde yeni işler üretmek konusunda da üzerimize sorumluluk yüklüyor.
ALLAH İNSANA ÇOK SAYIDA YETENEK VERMİŞ
Üniversite tercihi yapacağım yıllarda edebiyatı birinci sıraya yazmıştım. Fakat kendi kendime, “Ben zaten şiirle, romanla, hikâyeyle, tiyatroyla ilgileniyorum. Edebiyatı öğrenmek zorundayım. Neden başka bir alanı da öğrenmeyeyim?” diye sordum ve işletmeyi tercih ettim. Eskilerin “Zülcenâheyn” dediği, iki kanatlı olma anlayışını önemsiyordum. Farklı alanlarda ilim sahibi olmak, okumak ve öğrenmek istiyordum.
EMEKLİLİK KAVRAMINI HİÇ SEVMEDİM
Ben emeklilik kavramını hiç sevmedim. İnsan vefat edeceği ana kadar ayaktaysa üretmeli. Tecrübesini ve bilgisini aktarmalı, çabalamalı ve eser ortaya koymalı. Eskilerin güzel bir sözü var: “Merkep ölünce semeri, insan ölünce eseri kalır.” Yaşımın 66 olmasının benim için hiçbir kıymeti harbiyesi yok. Ayaklarım yere basıyorsa, elim kalem tutuyorsa 90 yaşında da üretmek için uğraşırım. Her gün okumaya, öğrenmeye çalışıyorum. İnşallah ruhum bedenimden ayrılana kadar yazmaya devam ederim.
ESERLE BİR DÜNYA İNŞA ETMELİSİNİZ
Kelime benim için bir göstergedir. Bir kelimenin anlamını öğrendikçe insanın muhakeme alanı genişler. Ben de yıllar içinde müşahede eden, ardından muhakeme eden ve şimdi mükâşefeye yönelen bir şiir anlayışına doğru ilerlediğimi hissediyorum. Yolculuğumu üç kelimeyle özetleyebilirim: Temaşadan nazara, nazardan inşaya. Temaşa seyretmek, nazar neden, niçin ve nasıl diye soru sormaktır. Fakat burada kalmamak gerekir. Düşündüğünüzü ve hissettiğinizi bir esere dönüştürmeli, o eserle bir dünya inşa etmelisiniz. Eğer bir eser inşa için imkan vermiyorsa o kalıcı olmaz.
Allah’ın 99 ismi için 99 şiir yazmak istiyorum. Henüz başlayamadım ama bir gün başlayacağımı biliyorum. Çünkü o isimlerin tabiatımızdaki yankılarını hissetmem gerekiyor. Bazen düşünerek, bazen tebessüm ederek, bazen ağlayarak o isimleri yaşamam lazım ki şiirlerini yazabileyim. Rabbim bana onları yazarak dünyadan ayrılmayı nasip etsin.
ŞİİRLE KAZANMAYI DÜŞÜNMEDİM
Gençlerimizi eksik bulmuyorum. Çok yetenekli ve nitelikli gençlerimiz var. Asıl sorun onları nasıl yetiştirdiğimizde. Biz onlara müşahedeyle muhakemeyi birlikte kullanmayı öğretemedik. Öte yandan şiiri şöhret olmak, para kazanmak için yazmak isteyen gençlerimiz var. Oysa ben bugüne kadar şiirle ne kazanırım diye düşünmedim. Allah’ın bana verdiği yeteneklerle bir şey yazayım, balık bilmezse Hâlık bilir dedim. Gençlere tavsiyem okuyun, düşünün, öğrenin. Kendinizden sonrakilere eser bırakın.
SEN HİÇ YALNIZ DEĞİLSİN
Üniversite yıllarımda Erzurum’da çok zor günler geçirdim. Bir dönem gidecek yerim olmadığı için tren garında, bankların üzerinde uyudum. Dört yıl boyunca belki yüzü aşkın geceyi orada geçirdim. Bir gün yine o bankta otururken ne kadar yalnız olduğumu düşündüm. O gün “Yalnızsın” şiirini yazdım. “Anlarsın gözlerinin dolup boşaldığını “Anlarsın yalnızlığı ve yalnız kaldığını” şiirim o garda yazıldı.
Fakat sonra kendi kendime kızdım. “Sen hiç yalnız değilsin” dedim. Çünkü Allah, “Ben size şah damarınızdan daha yakınım” buyuruyor. Allah bana şah damarımdan daha yakınsa nasıl yalnız olabilirim? O günden sonra yalnızlık duygusunu farklı değerlendirdim. Dostlarımdan ve ailemden uzak kaldığımda hasret çekiyorum. Ama bu yalnızlık değil, sevmenin getirdiği hasret.
Ben güzele güzel derim güzel benim olmasa da
İnsan sevgiyi, daha doğrusu sevginin ne olduğunu anlamayı kaybetti. Herkes birbirini sevdiğini söylüyor ama gerçek sevgi, sevdiğiniz insan size düşmanlık etse bile ona zarar vermek istememektir. Bir insan yanımda değilse kötü insan hâline gelmez. Ben güzele güzel derim, güzel benim olmasa da. Bir şeye sahip olamadım diye o şey çirkinleşmez. Allah kendisine düşmanlık edenlere bile rızık veriyor, yaşamalarına izin veriyor. Biz neden birbirimizi bir kaşık suda boğmaya çalışıyoruz? Bugün en çok kaybettiğimiz şey, sevginin hakikatini anlamak.




Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.