Amerikalıların süper kahraman tutkusu bitmiyor

Evreni koruyan Yeşil Fener ordusu güçlü düşmanı Parallax'ın tehdidi altındadır. Evrenin değişik gezegenlerinden seçilen Yeşil Fener askerleri güçlerini taktıkları yeşil yüzükten almaktadırlar. Parallax'ı yüzyıllarca hapseden yüzüğün sahibi ölünce yüzük kendine yeni bir sahip seçerek ilk kez bir insanı Yeşil Fener ordusuna dâhil eder. Bu kişi, başına buyruk savaş pilotu Hal Jordan'dır. Parallax'ın nefretini üzerine çeken Hal korkularıyla yüzleşecek, aynı zamanda insanın sınırlarını tüm dünyaya ispat edecektir.

Amerikan halkının doymak bilmez süper kahraman tutkusu yeni bir filmde daha karşımıza çıktı. Çizgi Roman uyarlaması alabildiğine klişe Yeşil Fener ilk sinema macerasında bilmiyorum fanatiklerini ne denli mutlu edecektir. Çiçeği burnunda süper kahramanımız dar kostümü, filmde bile dalga geçilen anlamsız maskesiyle sağa sola uçup hayal gücünün elverdiği ölçüde kahramanlıklar yapmaya çalışıyor. Ezeli rekabete dayalı kötü düşman, her çatışmada ayağına dolanan güzel kız, birkaç tane de espri derken Yeşil Fener hiçbir sahnesiyle seyirciyi şaşırtmıyor. Formüle dayalı senaryo anlayışına göre hangi sahnede kim kiminle çatışacak, kahraman hangi sahnede galip, hangi sahnede mağlup olacak, o bile önceden belli. Senaryodaki klişeleri geçtik, Hollywood'un en iyi yaptığı iş, yani görsellikte de filmin benzerleri arasında ayırt edici herhangi bir vasfı yok. Star Wars benzeri karakterler, insan hayvan karışımı uzaylılar, dar ve parlak kostümler, havada adaların uçuştuğu farklı gezegenler… Animasyonlar desen, fena halde çizgi kokuyorlar.

Sinema salonlarını işgal etmiş süper kahraman serilerine her geçen gün bir yenisi daha eklenirken bu yapımların ciddi gişe elde etmesini belki biraz toplumun kodlarında aramak gerekiyor. Bana kalırsa Batı toplumlarının hafızasına nakşedilmiş Mesih inancı bugünün süper kahramanlarına zemin hazırlıyor. Süper Kahramanlar, dünya hayatını nasıl geçirirse geçirsin, Mesih tarafından kurtarılacağına inanan zihniyetin tezahürü olduğu gibi, günümüzün hiçbir şey yapmadan sihirli bir değnekle hayatının güzelleşmesini bekleyen insanlarına da hitap ediyor. Mantık böyle işleyince süper kahramanların üretimi de tüketimi de yaygın bir biçimde Amerikan toplumu tarafından gerçekleştiriliyor. Bu tarz yapımlara harcanan anormal paralar ve denenen yeniliklerle birlikte böyle filmler tüm dünya için cazip hale geliyor.

Yeşil Fener ilk bakışta 2010'lu yılların sinemasını temsil ediyor gibi dursa da, içeriğiyle dönemin çok gerisinde bir yerlerde duruyor. Film hala Süpermen gibi uçan ve aklına gelen üç beş ateşli silahla canavar kovalayan bir süper kahraman sunmakla yetiniyor. Kıskançlık ve kompleksten ibaret süper kötü, olmazsa olmaz bir aşk hikâyesi ve zorlama bir felsefi önerme filme pek de bir şey katmıyor. Özetle Yeşil Fener, daha Thor fiyaskosu unutulmamışken ne gerek vardı şimdi dedirten bir film olmuş.

Geçtiğimiz hafta Aphex Film, 'Büyük Sinema Klasikleri 3D' projesini duyurdu. Proje kapsamında Charlie Chaplin, Buster Keaton, S. Eisenstein, F. W. Murnau, Fritz Lang gibi ustaların bugün sinema klasiği kabul edilen yapıtları orijinalliği bozulmadan 2D formatından, 3D'ye aktarılacakmış. Aphex filme Küresel Bir Kültür Projesi olarak takdim ettiği ve belli ki çok önemsediği bu projeler hayırlı olsun. Ancak insan düşünmeden edemiyor, peki bunun sinema sanatına katkısı ne olacak? Bu haberden hareketle yeri gelmişken dile getirmek lazım, son yılların favori formatı 3'üncü boyutun henüz sinemaya sağladığı önemli kazanımdan söz edemiyoruz. Formata uygun olarak çekilmiş filmlerin, formata uygun sahneleri yer yer eğlenceli şovlara dönüşse de, filmden çıktığımızda burnumuzda yer eden gözlük izinden gayrı pek de bir şey kalmıyor. Bir film ne kadar muhteşem olursa olsun, formata uygun çekilmedikten sonra gözlükle seyretmenin hiçbir cazip yanı olmadığını biz söylemiş olalım.

Yönetmen:

Martin Campbell

Senaryo: Michael Green

Yapım: ABD, 2011

Tür: Dram, Gerilim

Oyuncular: Ryan Reynolds, Blake Lively, Peter Sarsgaard