Anadolu'dan aldıklarımı geri veriyorum

İnsanın doğuştan gelen değerlerini ortaya çıkartan sosyal ortam çok önemli. Babam, Köy Enstitüsü mezunu bir öğretmen. Mandolin çalardı, bağlama çalardı, müziğe çok yatkındı. Ben müzikle iç içe bir ailede büyüdüm. Ağabeyim müzik öğretmeni, birçok enstrüman çalar. Ben bu ailede en küçük çocuktum. Çalınan türküleri dinleyerek büyüdüm ve 6-7 yaşlarımda kendimi bağlama çalar buldum. O gün bugün tamamen türkülerden oluşan bir müzikal birikime sahibim. Ciddi anlamda radyo dinleyicisiydim. Her gün dinlediğim türküleri not eder çalışırdım. Bu türküler benim birikimimi oluşturuyor. Lise yıllarımda okulda çok sesli koromuz vardı; orada batı müziğiyle tanıştım diyebilirim. Ben Beykoz'da büyüdüm. Beykoz işçi semti. Orada kimse çocuklarını hafta sonları piyano kursuna göndermiyordu. Ben piyanoyu ilk lisede gördüm. Çok sesli müziği lisede tanıdım. Orada çok ciddi bir birikim edindim. Üniversitede zaten bestecilik yanım açığa çıktı. O gün bugündür de Anadolu'dan aldıklarımı Anadolu'ya geri veren bir besteci olarak devam ediyorum.

Bir dönem “alternatif müzik” dedik. İnsanların belli merkezlerden yönlendirildiği, daha edilgen olduğu bir kültürde muhalif müzik yaptığımızı iddia ettik. Ama bu bir iddiaydı. Sonuçta müzik müziktir. Onu nasıl üretmişsen öyle bir kitle yaratıyor. Bu alternatif dediğimiz müziği İMÇ piyasasının özgün müzik dediği bir işin içine soktular. Bu tanımı yıllarca reddettim. Çünkü özgün müzik diye bir şey olmaz. Kendine özgü müzik olur. 20 yılda ne iş yaparsanız yapın kendine özgü bir tarzı yerleştirirsiniz. 20 yıl ısrarla ürettiğim için kendime özgü müzikal bir kimlik yakaladım. Buna da Onur Akın tarzı diyorlar. 300 besteden sonra oluştu bu tarz.

Her şeyi dönemine göre konuşmak lazım. O dönem insanların yan yana gelemediği, her türlü demokratik haklarının elinden alındığı bir dönemdi. İnsanların sesinin kesildiği yıllardan bahsediyoruz. Zaten 70'lerde hareketi en yüksek noktaya çeken kitlenin hepsi cezaevindeydi. Dışarıda onların bakiyesi olarak demokrat, ilerici, aydın gençler yani biz kaldık. Ne yapabilirdik? İnsanların siyasal anlamda mücadele edecek hali kalmadığı için sanata duyarlı gençler olarak sanat yaptık. O dönemde cezaevinde yazılan şiirler de çok etkiledi bizi.

Aynen öyle. Devrimci aydınlar olarak şarkılarla, türkülerle, şiirlerle taleplerimizi diye getirdik. Müzikal bir külliyat da oluştu bu dönemde. Grup Yorum, Kızılırmak, Ezginin Günlüğü, Yeni Türkü, Grup Merhaba… Böyle bir sürü grup vardı. İnsanlar kendi sesini, kendi dilini o grupların şarkılarında buldu. 12 Eylül'de en büyük darbe sola vurulduğu için dışarıda en büyük tepkiyi gösteren de solcu öğrencilerdi. O dönem öğrenci dernekleri kurulmaya başlandı. Ben o öğrenci hareketinin içinde oldum. Ürettiğim şarkılar üniversitede çok sevildi. Dönem arkadaşlarım bu şarkıları kasetlere girmeden dinledi. “Bekle Bizi İstanbul”, “Güneşi içenlerin türküsü” gibi. Sanat, hayatın içinden beslenmezse çok eklektik kalır. Gerçekçi olmaz. O duyguları, o tepkileri, o acıları hep bir ağızdan haykırdık.

Bu tür müzik bitmez. Ben o yıllarda aslında çok slogan müziği yapmadım. Şiir bestelemek noktasında ısrar ettim. Derdimizi belli bir kaliteyle belli bir estetikle anlatmaya çalıştık. Hayatın değişimine dönüşümüne ne kadar katkımız olduysa artık elimizden geldiğince katkı vermeye çalıştık. Ama sonra popüler kültür bunların hepsini bastırdı. İnsanların yemesi, içmesi, giyimi, oy vereceği lider kitle iletişim araçlarıyla belirlenmeye başlandı. Daha bireyci, kendi için yaşayan, toplumsal sorunları çok fazla içselleştirmeyen bir gençlik oluştu. Ama bunların muhalefeti de farklı olacak. Siyasal mücadele biçim değiştiriyor.

O değişimi dönüşümü kendi içimde yaşamasaydım, verdiğim mesaj anlamında sert bir noktada dursaydım şu an ben de bu kitleselleşmeyi yakalayamazdım.

Kırılma noktası 1995 yılında bestelediğim “Seviyorum Seni” adlı şarkıdır. O şarkı patladı resmen.

Çok değiştiğimi düşünmüyorum. Adaletten, özgürlükten, emekten yana duruş noktamı hiçbir zaman değiştirmedim. Benim gönlümün aktığı insanlar emekçi insanlar. Hala 1 Mayıslara gitmekte ısrar ediyorum. 1 Mayıs'ta arındığımı, aklandığımı düşünüyorum. Üniversite yıllarımda neyi savunuyorsam yine aynı şeyi savunuyorum. Artık devrim hedefleri taşıyan insanların sayısı azaldı. Devrim değil de en azından gerçek bir demokrasi bile toplumumuz için bir hayal.

Düşünmüyorum, çünkü siyasetçiler çok samimi değiller. Darbelerden en çok acı çekenler solculardı. Bir çuvala bir sürü şey doldurdular.

Bu şarkı sadece içimden geldiği için ve Kılıçdaroğlu'nda o samimiyeti gördüğüm için verildi. “Temiz bir arkadaş arıyor ruhum” diyor Sabahattin Ali. Böyle bir temizlik isteğinin sonucu olarak verildi yani. Türkiye 80'lerden beri değerlerinin yıprandığı yıllar yaşadı.

Bunu düşünmedim. Yalnızca Kılıçdaroğlu'nu temiz buldum ve şarkımı verdim. Bedelsiz verdim şarkımı, bunu özellikle söylüyorum.

Benim aklımdan geçen öncelikle ülke genelinde bir refah ve mutluluk. İstanbul büyük bir megapol, mutsuz ve umutsuz insanların kenti haline geldi. Gücü, imkânı olan herkesin düşü bu şehirden kaçmak. Trafikte insanların birbirine tahammülü yok. Nezaketin sıfıra indiği bir şehir. Şimdi bunları söyleyince insana korkunç geliyor ama yine de İstanbul'un en kötü hali bile dünyanın en güzel şehri. Ne onunla oluyor ne onsuz oluyor.

Bizler kendi pişirip kendi yiyen sanatçılarız. Yeni albümümde 12 şarkı var hepsi benim bestem. Hep duracak, tıkanacak dendi ama tıkanmadım. 20 yıl sonra gösterdim ki daha kaç kaset yapacak bestem var. “İstikrarsız üretim istikbal getirmez” dedim ben yıllar önce. Hep üretime ağırlık verdim. Benim önemli bir özelliğim gözden kaçmış çok kıymetli çok güzel şiirleri bulmaktır. Onları müzikle buluştururum. İnsanların eşine sevgilisine söylediği sözlere estetik gelsin istiyorum. Benim arkamda ne bir kanal oldu ne bir medya oldu. Başarımı hiçbir alana bölünmeye borçluyum. Bana daha önce bir sürü dizi teklifi geldi. Hiçbirini kabul etmedim.

Benim bildiğim tek şey beste yapıp türkü söylemek buna devam edeceğim.